می گفت: "یه مرحله ای تو زندگی هست که؛ یهو سر میز صبحونه، پشت چراغ قرمز، زیر دوش، تو اتاقت آخر شب مو…
انتشار: 2026/07/26 20:15 UTC
می گفت: "یه مرحله ای تو زندگی هست که؛ یهو سر میز صبحونه، پشت چراغ قرمز، زیر دوش، تو اتاقت آخر شب موقعی که زل زدی به سقف، یا هر موقعیت ساده ی دیگه ای، جهان چند لحظه از حرکت می ایسته و تو حس می کنی تمام رنج هایی که کشیدی، همه ی زمین خوردنا و همه ی کسایی که اذیتت کردن اگرچه در اون برهه زمانی دهنتو صاف کردن، ولی درست و لازم و بجا بودن تا تو تبدیل بشی به آدمی که الان هستی. آدمی که دیگه مثل سابق نیست و قوی تر شده. "
پستهای تلگرام — ساعت 25:00 شب🌙
سکوت، آخرین تلاش برای گفتن همه چیز هایی استکه وقتی صحبت میکردیم نمیفهمیدند.
من با این بارون میشم، شاید برای سبک شدن شما هم کار ساز باشه...🙃
آدمای اصیل، آدمای شریف، اونایی که تصمیمای مهمشون سر و صدا نداره، اونا اینجوریان که یهو شما رو میفرستن پایین. یا حتی بیرون. شلوغشم نمیکننا، ولی شما یهو میبینی از اولویتشون خارج شدی. فکر میکردی زرنگی، ولی اینا یهو متعجبت میکنن. اونوقت هرچیام دستوپا بزنی برنمیگردی سرجات.
«من حتی آن قسمتی از وجودم را که برای خودم هم پنهان کرده بودم، به تو نشان دادم.»
پناهگاه.نگاه.
سعدی یه بیت قشنگ داره که من هر بار زیر لب زمزمهش میکنم بغضم میگیره و دوست دارم بدونم اون لحظه موقع نوشتن این بیت چه حالی داشته، میگه؛«سعدیا! روی دوست نادیدن بِه که دیدن میانِ اغیارش»آخ آخ! گرفتی چیشد!؟