نخستین قدم آن است که ناامید نشویم. بیش از حد به سخنان کسانی گوش ندهیم که فریاد به پایان رسیدن جهان…

جهت نوازشِ روح...

سوالی که ذهن مرا درگیر می‌کند،آن‌ها که ما را گریانده‌اند؛آیا توانستند با همان کیفیتِ نخستین بخندند..!؟

هوشنگ ابتهاج میگه:آدم ها تا حدِ مردن از خود خسته‌ات می کنند،ترکت نمی‌کنند، اما مجبورت می‌کنند ترکشان کنی…آن گاه تو می‌شوی بنده ی سر تا پا خطا کار!

واست دلم... واست تنم...واست تمام زندگی!

بعضی غما پیرم می‌کنن؛ ولی بازم قبولشون می‌کنم، چون فهمیدم که نپذیرفتنِ چیزی تغییری توی اوضاع ایجاد نمی‌کنه،و فقط بیشتر منو توی منجلاب می‌کشونه. هر اتفاقی، هر حادثه‌ای، قطعا منو به سمت و سوی چیزی می‌بره که بهش تعلق دارم و به قول محمود درویش”سلام بر غمی که مرا بزرگ می‌کند..!