ما راه می‌رفتیم و زندگی نشستن بود. ما می‌دویدیم و زندگی راه رفتن بودما می‌خوابیدیم و زندگی دویدن بو…

هیچوقت نه مسجد و نه صدای اذان و نه وضو و اخ و تف انداختن و دولا راست شدن در مقابل یک قادر متعال و صاحب اختیار که باید به زبان عربی با او اختلاط کرد در من تأثیری نداشته است!#بوف_کور#صادق_هدایت@Sadegh_Hedayat©

خبرت خراب‌تر کرد جراحت جداییچو خیال آب روشن که به تشنگان نماییبشدی و دل ببردی و به دست غم سپردیشب و روز در خیالی و ندانمت کجاییتو جفای خود بکردی و نه من نمی‌توانمکه جفا کنم؛ ولیکن نه تو لایق جفاییچه کنند اگر تحمل نکنند زیردستان؟تو هر آن ستم که خواهی بکنی که پادشاییمن از آن گذشتم ای یار که بشنوم نصیحتبرو ای فقیه و با ما مفروش پارسایی#سعدیآواز #شجریان@Sadegh_Hedayat©

قرن‌ها بعد که هر دوی ما خاک شدیم، زیبایی تو و اندوه من همچنان خواهند زیست...#میکل_آنژ@Sadegh_Hedayat©

من آدم فراموش‌شده‌ای هستم. اینجا در این خاکِ رنگارنگ، هیچ‌چیز مرا نمی‌فریبد. این را از پیش می‌دانستم...‌می‌خواهم فریاد بزنم. هیچ‌کس به حرف من نزدیک نیست.‌‌#سهراب_سپهرینامه‌هایی به دوستان، از نامه‌ای به نلیهنوز در سفرم، به کوشش پریدخت سپهری‌@Sadegh_Hedayat©

جهان ‌‌می‌کوشد تا سخنی بگوید ولی گرفتار لکنت زبان است.#مردی_که_می_خندد#ویکتور_هوگو@Sadegh_Hedayat©

ای ایران...من، على اكبر دهخدا، تو را نه به‌خاطر کوه‌هایت دوست دارم؛ نه به‌خاطر شاهان و افسانه‌هایت؛ بلکه چون در هر وجب خاکت، جانی خسته افتاده که صدایی ندارد...و من، نوشتم تا صدای آن بی‌صدا باشم.می‌گویند وطن را باید دوست داشت، اما من وطن را می‌فهمم و فهمیدن سخت‌تر از دوست‌داشتن است. فهمیدنِ وطنی که هزاران سال گریسته، بی‌آنکه اشکش دیده شود.#علی_اکبر_دهخدا@Sadegh_Hedayat