《مگر می‌شود خیرِ انسان‌ها را خواست، اما نسبت به سرنوشتشان بی‌تفاوت بود؟》💠 گاهی بزرگ‌ترین بی‌تفاوتی،…

《مگر می‌شود خیرِ انسان‌ها را خواست، اما نسبت به سرنوشتشان بی‌تفاوت بود؟》💠 گاهی بزرگ‌ترین بی‌تفاوتی، سکوت نیست.گاهی آن است که ببینیم انسانی در مسیرِ خطا قدم برمی‌دارد و با خود بگوییم:«به من ربطی ندارد.»✨اما مکتب امام حسین(ع)، مکتبِ بی‌تفاوتی نیست.از «خدمت» گفتیم؛ از اینکه محبتِ اهل‌بیت(ع)، باید در رفتار ما دیده شود.اما خدمت، تنها برطرف کردنِ نیازهای مادی انسان‌ها نیست.گاهی بزرگ‌ترین خدمت، آن است که نگذاریم حقیقت در زندگیِ کسی گم شود.📜 امام حسین(ع)، هنگام خروج از مدینه، هدف قیام خود را چنین بیان کردند:إِنَّمَا خَرَجْتُ لِطَلَبِ الْإِصْلَاحِ فِي أُمَّةِ جَدِّي، أُرِيدُ أَنْ آمُرَ بِالْمَعْرُوفِ وَأَنْهَى عَنِ الْمُنْكَرِ.من برای اصلاح امت جدم قیام کردم؛ می‌خواهم امر به معروف و نهی از منکر کنم.❕دقت کنیم...امام حسین(ع) ابتدا از اصلاح سخن می‌گویند سپس از امر به معروف.یعنی هدف، غلبه بر دیگران نبود؛هدف، نجات انسان‌ها و اصلاح جامعه بود.شاید ما هم باید نگاه خود را به این مفهوم اصلاح کنیم.امر به معروف، پیش از آنکه یک «تذکر» باشد، یک «خیرخواهی» است.همان‌گونه که اگر کودکی در آستانه سقوط باشد، گرفتنِ دست او را دخالت نمی‌دانیم، بلکه نشانه محبت می‌دانیم؛در زندگی نیز گاهی انسان‌ها در آستانه لغزش‌اند.🔰بی‌تفاوت عبور کردن، همیشه احترام به انتخاب دیگران نیست؛گاهی رها کردنِ آن‌هاست.البته این خیرخواهی، از خودِ ما آغاز می‌شود.▫️امیرالمؤمنین علی(ع) فرمودند:مَنْ نَصَبَ نَفْسَهُ لِلنَّاسِ إِمَامًا، فَلْيَبْدَأْ بِتَعْلِيمِ نَفْسِهِ قَبْلَ تَعْلِيمِ غَيْرِهِ.هر کس خود را پیشوای مردم قرار می‌دهد، باید پیش از آموزش دیگران، از اصلاح و تربیت خویش آغاز کند.(نهج‌البلاغه، حکمت ۷۳)پس انسان حسینی، پیش از آنکه زبانش دیگران را دعوت کند، رفتارش دعوت‌کننده است.🔸قرآن کریم نیز مؤمنان را چنین معرفی می‌کند:﴿وَالْمُؤْمِنُونَ وَالْمُؤْمِنَاتُ بَعْضُهُمْ أَوْلِيَاءُ بَعْضٍ ۚ يَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَيَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِ﴾مردان و زنان باایمان، یاران و دلسوزان یکدیگرند؛ به کار نیک دعوت می‌کنند و از کار زشت بازمی‌دارند.(سوره توبه، آیه ۷۱)قرآن، پیش از امر به معروف، از «ولایت» سخن می‌گوید؛یعنی از همراهی، محبت و دلسوزی.شاید این همان چیزی است که امروز بیش از هر زمان دیگری به آن نیاز داریم.امر به معروف، یعنی حقیقت را با احترام گفتن.یعنی در برابر بی‌عدالتی سکوت نکردن.یعنی تقلب را عادی ندانستن.یعنی آبروی انسان‌ها را حفظ کردن.یعنی وقتی دوستی در مسیر نادرستی قدم گذاشته است، با مهربانی دست او را گرفتن، نه با تحقیر، نه با سرزنش.✅ هدفِ امر به معروف، پیروز شدن بر انسان‌ها نیست؛هدف، پیروز شدنِ انسان‌ها بر خطاست.⚠️ جامعه، بیش از هر چیز، به انسان‌های خیرخواه نیاز دارد؛ کسانی که حقیقت را فدای محبوبیت نکنند و مهربانی را بهانه‌ای برای سکوت در برابر حقیقت نسازند.شاید اگر امر به معروف را دوباره با نگاه امام حسین(ع) بخوانیم، آن را نه یک وظیفه سنگین، بلکه نشانه‌ای از محبتِ مسئولانه خواهیم دید.زیرا انسان حسینی، برای خودش زندگی نمی‌کند؛او خیرِ دیگران را نیز بخشی از مسئولیت خویش می‌داند.⁉️آخرین بار که از روی دلسوزی، برای حفظ حقیقت یا خیرِ یک انسان قدمی برداشتم، چه زمانی بود؟#معیار_زندگی#سهم_منهیئت دانشجویی ثاراللهتلگرام | اینستاگرام | آرشیو | ایتا | بله