تابآوری بار پیشفرض هستی است. سنگینیای که پیش از هر انتخابی روی شانهها مینشیند. آدم تاب میآورد…
انتشار: 2026/07/06 08:34 UTC
تابآوری بار پیشفرض هستی است. سنگینیای که پیش از هر انتخابی روی شانهها مینشیند. آدم تاب میآورد، چون نیروی بودن در او از خودش قویتر است. راه میرود، کار میکند، شبها به سقف خیره میشود. همه اینها حرکتی بیامید در دل اجبار زندگی است.توان تابآوری چیزی جز عادت به ادامه دادن نیست. آنقدر این عادت تکرار میشود که آدم دیگر نمیپرسد چرا ادامه میدهد.چون پرسیدن خودش رنج تازهای میآفریند.در پس این ایستادگی، آرزوی خوشبختی میدرخشد؛ سرابی که آدم به خیالش چنگ میزند. ما برای چیزی ادامه میدهیم که به دست نمیآید و همین دانستن، خودش بخشی از تابآوری ماست.شاید خوشبختی راستین در همین پذیرش باشد که خوشبختی فقط شکلی از ململ خیال بودن است. و خود بودن، بزرگترین و با معناترین چیزیست که میتوان داشت.زندگی برای ما چیز مهمی است چرا که تئاتر زندگی است!♦️انجمن ادبی سار♦️🔷مارادنبال کنید🔷@saranjomanبرداشت از:مجله تئاتر
پستهای تلگرام — انجمن داستان سار
چهار اثر از مهمترین آثار هنری #آنتونلو_دا_مسینا، استاد هنر رنسانس از موزه ای در شهر #مسینا در #سیسیل ربوده شد.شنبه شب، سارقان سه تابلوی نقاشی از مجموع پنج تابلوی باقی مانده از یک محراب نقاشی شده موسوم به پولیتیکو دی سان گرگوریو (Polittico di San Gregorio) را با خود بردند؛ اثری که یکی از مهمترین آثار این نقاش سیسیلی به شمار میرود.اثر چهارم نیز از یک محفظه امن به سرقت رفت؛ تابلویی کوچک و دوطرفه که در یک سوی آن حضرت مریم و کودک به همراه یک راهب فرانسیسکن و در سوی دیگر، مسیح به تصویر کشیده شده است.میزان سرقت می توانست حتی بیشتر از این باشد: در مجموع شش تابلو به سرقت رفت، اما به شکلی غیرقابل توضیح، دو تابلوی دیگر در حالی که بیرون موزه و روی دیواری کوتاه قرار داشتند، رها شدند.مدیر موزه می گوید: "سرقت شبانه زخمی بر پیکر حافظه ی تاریخی و هویت فرهنگی شهر مسینا وارد کرده است. اینها آثاری بودند که از زلزله، ویرانی و پنج قرن تاریخ جان سالم به در برده بودند."♦️انجمن ادبی سار♦️🔷مارادنبال کنید🔷@saranjoman#هنر
من کسی که دوستش داشتم را رها کردم، اتفاقا آدم ساختن و ادامه دادن هستم؛ اما اگر قرار باشد همیشه در حال تلاش کردن برای این باشم که بگویم" من وجود دارم" ترجیح میدهم فراموش شوم»📕 #کتاب_1984✍🏻 #جورج_اورول♦️انجمن ادبی سار♦️🔷مارادنبال کنید🔷@saranjoman
داستان: همسایهی رعنا نویسنده:محمدباقر خزاعی شهپراجرا: محمدباقر خزاعی شهپر@saranjoman🔻شما هم میتوانید داستانهای کوتاه و اشعار مورد علاقهی خود را برای دیگر اعضای کانال بخوانید.جهت هماهنگی👇🏻@goudarzisepideh
⏰دقایقی چند دربارهٔ تاریخ بیهقیاز متن کتاب: «غرض من آن است که تاریخ پایه ای بنویسم و بنایی بزرگ افراشته گردانم ، چنان که ذکر آن تا آخر روزگار باقی ماند.»«هیچ چیز نیست که به خواندن نیرزد که آخر هیچ حکایت از نکته ای که به کار آید، خالی نباشد.»♦️انجمن ادبی سار♦️🔷مارادنبال کنید🔷@saranjoman#ادبیات#تاریخ_بیهقی#ابوالفضل_بیهقی
شخصیت بسیار برجستهٔ روشنفکرانه و اخلاقی کانت خاری در چشم مقلدان بی اهمیت و غیر خلاق او بود. فیشته و بعد ها هگل، تلاش کردند با معرفی کانت به عنوان پیشاهنگ خویش، مشکل خود را حل کنند، ولی کانت نه تنها پیشاهنگ مکتب رمانتیسم نبود، بلکه از مخالفان آن بود. کانت آخرین فیلسوف بزرگ از جنبشی است که خود را جنبش روشنگری می نامد، او در مقاله ای جالب تحت روشنگری چیست؟ می نویسد روشنگری یعنی خروج انسان از قیمومیت خود کرده، و قیمومت یعنی اینکه انسان نتواند بدون هدایت و راهنمایی فرد دیگری خرد خویش را به کار گیرد. از منظر کانت،خود رهایی از راه کسب دانش، ایده اساسی و محوری جنبش روشنگری است. هر چند کانت خود رهایی از راه کسب دانش را یکی از مهمترین وظایف زندگی خویش میدانست. و هر چند معتقد بود که هر انسانی دارای چنین وظیفه ای است مگر این که دارای عقل لازم برای انجام دادن این کار نباشد، اما از این که معنای زندگی را فقط و عمدتاً در وظیفه ای عقلانی ( روشنگرانه )، یعنی خودرهایی انسان از راه کسب دانش، خلاصه کند فرسنگها فاصله داشت. كانت برای نقد خرد ناب، یا برای پی بردن به این که انسان موجودی صرفاً عقلانی نیست، و دانش عقلا کسب شده هرگز نمی تواند عالی ترین و الاترین ارزش و معیار زندگی برای او باشد، هیچ نیازی به رمانتیست ها نداشت. او کثرت گرا بود. کانت فیلسوفی بود که در راه اهدافی متعدد و گوناگون و انسانی، و در نتیجه در راه جامعه ای کثرت گرا یا نظام اجتماعی باز وبا پیروی از این شعار مبارزه می کرد : جرئت کن که آزاد باشی، و به آزادی و تفاوتها و اختلاف های خود با دیگران توجه کن : زیرا شرف و حیثیت انسان در آزادی و استقلال اوست، باوجود این، به عقیده کانت، تربیت عقلانی ( روشنگرانه )، یعنی خودرهایی انسان از راه کسب دانش، از نظر فلسفی، وظیفهای ضروری است، وظیفهای که تمام انسانها را، در هر جایی که باشند، فورا به عمل فرا می خواند. زیرا به نظر كانت ما فقط از راه کسب دانش می توانیم ذهن خود را از بندگی ایده های غلط ، پیشداوری و بت پرستی ها رها سازیم. و هر چند مفهوم زندگی ما مطمئنا تنها در وظیفه خودرهایی خلاصه نمی شود،خود رهایی ما قطعاً می تواند در معنا دادن به زندگیمان نقشی اساسی داشته باشد.♦️انجمن ادبی سار♦️🔷مارادنبال کنید🔷@saranjoman«میدانم که هیچ نمیدانم»، صص ۱۰۲-۱۰۱#کارل_پوپر