برخی فیلم‌ها را می‌بینیم و فراموش می‌کنیم؛ اما بعضی آثار، برای همیشه در قلب و ذهنمان حک می‌شوند. «…

ماآنچه می‌دانستیم به تو آموختیمولی دارویی برای اندوه نمی‌شناسیم!برای دلی که از بیداد می‌شکند...✍🏻 #بهرام_بیضایی #کافه_ققنوس

أكثر اللَحظاتْ ألم، عِندَما تحِنُّ لَهُمْ و لا تجِدهم…دردناک‌ترین لحظه‌هازمانى‌ست كه دلتنگ‌شان مى‌شوىو آن‌ها را نمى‌يابى...✍🏻 #نزار_قبانی #کافه_ققنوس

شریف و درستکار باش...نه برای این‌که دیگران سزاوارِ شرافت و درستکاری هستند!چون تویی که پستی و نادرستی؛ برازنده‌‌ات نیست. #کافه_ققنوس

روایت مستند | مانی؛ مردی که می‌خواست نور را نجات دهدقرن سوم میلادی بود؛در سرزمینی میان ایران و بین‌النهرین، کودکی به دنیا آمد که بعدها نامش هزاران کیلومتر دورتر از زادگاهش شنیده شد.نامش مانی بود.او در جوانی ادعا کرد که مأموریتی الهی بر عهده دارد؛ اما برخلاف بسیاری از آموزگاران دینی، نمی‌خواست پیامش را محدود به یک قوم یا سرزمین کند.مانی می‌گفت حقیقت، تکه‌تکه میان ادیان مختلف پراکنده شده است؛از زرتشت و بودا تا عیسی مسیح.پس آیینی ساخت که بعدها «مانویت» نام گرفت؛ آمیزه‌ای پیچیده از اندیشه‌های ایرانی، مسیحی، گنوسی و بودایی.در نگاه مانی، جهان صحنه نبرد دو نیروی بنیادین بود:نور و تاریکی.نور در دل جهان مادی گرفتار شده بود و انسان، به‌زعم او، بخشی از این نور را درون خود حمل می‌کرد.اما مانی فقط یک پیامبر نبود؛نقاش، نویسنده و هنرمند هم بود و حتی نوشته‌هایش را با تصویر همراه می‌کرد؛ به همین دلیل آثار هنری و ادبی مانویان بعدها شهرت فراوان یافت.آیین او در مدت نسبتاً کوتاهی از ایران به سرزمین‌های دوردست گسترش یافت؛ اما در ایران ساسانی با مخالفت شدید روبه‌رو شد.سرانجام مانی در دوران بهرام اول گرفتار شد و به مرگ رسید؛ روایات تاریخی درباره چگونگی مرگش یکسان نیستند، اما سرنوشت او پایان یک رؤیا بود:مردی که می‌خواست دینش جهانی باشد،در جهانی که قدرت‌های دینی و سیاسی، به‌سادگی اجازه نمی‌دادند رقیبی چنین گسترده شود.قرن‌ها بعد، مانویت تقریباً از میان رفت.اما نام مانی باقی ماند؛مردی که باور داشت حقیقت را نباید در مرزهای یک قوم زندانی کرد.شاید مانی را بتوان یکی از نخستین رؤیاپردازانِ یک دین جهانی دانست؛پیامبری که می‌خواست نور را از دل تاریکی بیرون بکشد.                  #کافه_ققنوس

#روایت_مستند | #مانیمانی ، نقاشِ نور...👇🏻👇🏻👇🏻 #کافه_ققنوس#روایت_مستند | #مانیمانی ، نقاشِ نور...👇🏻👇🏻👇🏻 #کافه_ققنوس

اولین گناه انسان از نگاه زرتشت ، نه با خوردن یک میوه ممنوعه آغاز شد و نه با یک نافرمانی!در باور زرتشتی ، نخستین انسان‌ها «مشی و مشیانه» بودند. گفته می‌شود آن‌ها در ابتدا پاک بودند و در کنار راستی و خوبی زندگی می‌کردند.اما اهریمن ، که نماد بدی و فریب است ، تلاش کرد آن‌ها را از راه درست دور کند. کم‌کم شک و دروغ وارد ذهنشان شد و آن‌ها سخنی را پذیرفتند که حقیقت نداشت؛ اینکه سرچشمه جهان اهورامزدا نیست.همین لحظه ، نخستین گناه انسان دانسته شد؛ لحظه‌ای که انسان از حقیقت فاصله گرفت و دروغ را انتخاب کرد.در آیین زرتشت ، دروغ فقط یک اشتباه ساده نیست؛ چیزی است که انسان را از راستی و خوبی دور می‌کند.گفته می‌شود پس از این اتفاق ، رنج ، بیماری و مرگ وارد زندگی انسان شد و جهان دیگر مانند قبل نبود. #کافه_ققنوس