سایه و موسیقی

«ما هرگز نمیمیریم»نخستین نشست از سلسله‌جلسات یادکردِ «نیلوفرانه»🌿 شبی به یاد سایه (امیرهوشنگ ابتهاج)شبی با شعر، موسیقی و سخنرانی دربارۀ امیرهوشنگ ابتهاج (سایه)؛ شاعری که شعرهایش با حافظه‌ی جمعی چند نسل از ایرانیان گره خورده است.با سخنرانی:استاد مصطفی_ملکیاندکتر مهدی فیروزیانیلدا ابتهاج (پیام تصویری)شعرخوانی شاعران جوان:جویا معروفیمرتضی لطفینگین اصلکوثر خدابین🎵 اجرای موسیقی:گروه موسیقی «سیاه‌مشق»با حضور مهمانان ویژه:دکتر مسعود جعفریخانم بلقیس سلیمانیدکتر تقی پورنامداریانخانم چیستا یثربیبا اجرای: علی عطری📅 ۲۵ مرداد ۱۴۰۵🕕 ساعت ۱۸🎟ورود برای عموم آزاد و رایگان و منوط به ثبت‌نام در صفحۀ رویداد است👇👇👇app.eventlly.events/event/%D9%85%D8%A7-%D…(پس از ثبت‌نام، آدرس و اطلاعات تکمیلی برای شما ارسال می‌شود)⚠️ ظرفیت محدود

نفس توشعر #سایهآواز ایرجویلن پرویز یاحقیسنتور منصور صارمی ای دوست حدیثِ وصل و هجران بگذارکاین عشقِ من و تو داستانی دگرستچون نی نفسِ تو در من افتاد و مراهر دم ز دلِ خسته فغانی دگرست#گل‌های_تازه (شمارۀ ۵) #شعر_سایه_در_موسیقی_ایرانی🥀 ایرج (۱۱ دی ۱۳۱۱ - ۲۱ مرداد ۱۴۰۵) پهلوان آواز ایرانی درگذشت.@sayeoMusighi

چهار سال از رفتن سایه گذشت.روزان و شبان بسیاری که در محضر آن پیر پرنیان‌اندیش به خواندن شعر و شنیدن موسیقی و گفت‌وگو در باب فرهنگ و هنر ایران‌زمین می‌گذشت در شمار بهترین لحظات عمر نگارنده است. هنوز نیز وقتی اشعار استوار دل‌انگیزش را می‌خوانم یا برنامه‌های گل‌های تازه و گلچین هفته را که او ساخته می‌شنوم بی اغراق حس می‌کنم در محضر اویم و این مهر سوزنده تا زنده‌ام با من خواهد بود: بر آستانِ تو چون سایه سر نهم همه عمر که هر که پیشِ تو ره یافت بازپس نرودعکس: مهدی فیروزیان در محضر سایه (۱۶ مهر ۱۳۹۵؛ روز تولد استاد ایرج افشار؛ عکس از ارشامه تافته)@sayeoMusighi

غروب (تاسیان)شعر #سایهآهنگ مجید حمزه‌زادهآواز نغمه اصفهانی    آری آن روز چو می‌رفت کسی    داشتم آمدنش را باور    من نمی‌دانستم    معنیِ هرگز را    تو چرا بازنگشتی دیگر؟    آه ای واژۀ شوم!    خو نکرده‌ست دلم با تو هنوز    من پس از این‌همه سال    چشم دارم در راه    که بیایند عزیزانم، آه!#حمایت_از_آوای_بانوان#شعر_سایه_در_موسیقی_ایرانی@sayeoMusighi

#minab168 #میناب_۱۶۸ #دبستان_شجره_طبیه#میناببهار آمد گل و نسرین نیاورد نسیمی بوی فروردین نیاورد بهار آمد شکوفه زد شکرخندتگرگش آمد و از شاخه برکندگل پرپر کجا گیرم سراغت صدای گریه می‌آید ز باغتصدای گریه می‌آید شب و روز ببین بلبل چه می‌سوزد ز داغتعزیزونم همه رفتند در خوابببین پرپرشده گل‌های میناب@aryatabibzadeh

میهن (مرثیۀ جنگل)شعر #سایهآهنگ پرویز #مشکاتیانکمانچه آرش کامور آواز وحید تاج امشب همه غم‌های عالم را خبر کن بنشین و با من گریه سر کن، گریه سر کن🔸 در آغاز کامور بخشی از ترانۀ «شب‌نورد» (ساختۀ محمدرضا #لطفی) را می‌نوازد.💐 ۱۲ مرداد زادروز آرش کامور (۱۳۵۸، نیشابور) #شعر_سایه_در_موسیقی_ایرانی@sayeoMusighi

بازی قدرتبه مناسبت ۵ مرداد سالروز درگذشت محمدرضا پهلوی سخنی دربارۀ او برگرفته از بخش بررسی «شعر انقلابی در دهۀ ۵۰» در کتاب #شعر_سایه_در_موسیقی_ایرانی:از نگون‌بختی محمدرضا #پهلوی، منافع دو نیروی متخاصم جهانخوار، یعنی شوروی و امریکا، با همۀ ناسازگاری‌ها، در یک نقطه، یعنی براندازی او، همسان و همسو شده بود. شوروی شاه را، که از سال‌ها پیش با چپ‌گرایان از درِ دشمنی درآمده بود، مانع برآورده شدن منافع خویش می‌دید. هم‌آنان بودند که از راه فرهنگی در درازنای چند دهه با ضربه‌های پیوستۀ قطره‌وار، و شاید نه‌چندان آشکار، سرانجام در تخته‌سنگِ باورهای مردمی شکاف‌هایی پدید آوردند و حتی با راه یافتن به دل گروه‌های مذهبی آنان را آمادۀ اندیشۀ انقلابی کردند و خواه‌ناخواه گونه‌ای رادیکالیسم اسلامی را پدید آوردند (نک: اندیشۀ‌ سیاسی در اسلام معاصر، ص ۲۶۹-۲۶۳). از سوی دیگر امریکا با رصدِ اوضاع ایران دیگر به کوتاه بودن دست شوروی از ایران و در تنگنا قرار گرفتن او دلخوش نبود و بریده شدن دست وی را در سرنگونی شاه می‌دید (نیز نک: ایران بین دو انقلاب، ص ۶۴۶). شاه هرگز از دید سخت‌افزاری آن شایستگی و برّایی بایسته برای یکسره کردنِ کار شوروی را از خود نشان نداده بود و از دید نرم‌افزاری پادزهری فرهنگی برای آنچه به‌دست نیروهای چپ در ایران رخ می‌داد فراهم نیاورده بود (این شاید از بزرگ‌ترین اشتباهات او باشد). اگر باور داشته باشیم «نزاع سیاسی، نزاعی میان گروه‌هایی با منافع متفاوت نیست» (ده تز در باب سیاست، ص ۳۵) دست‌کم برای امریکا و شوروی، که منافعی متفاوت را در ایران می‌جستند، آنچه در ایران رخ می‌داد نه سیاست، که بازی قدرت بود. t.me/sayeoMusighi

ایضاح استاد گرامی، جناب آقای دکتر محمد استعلامی، در نامه‌ای که به فصلنامۀ وزین رازان نوشته‌اند دربارۀ مقالۀ نگارنده در نقد کتاب گل‌های تازه به کوشش سیّد علیرضا دربندی مرقوم فرموده‌اند:«نقد آقای فیروزیان دربارۀ کتاب گل‌های تازه هم قصّۀ غم‌انگیز این روزگار بود. نمی‌دانم چند در صد از تحصیل‌کرده‌های ما از آنچه داوود پیرنیا و بعد از او سایه برای رشد و تعالی موسیقی ملی ایران کرده‌اند خبر دارند. نقد آقای فیروزیان را باید ستایش کرد که با شهامت نشان داده‌اند که در این روزگار فرهنگ‌زدایی‌شده، هر بی‌مایه‌ای دعوی پژوهندگی دارد و لابد این «سیّد!» مؤلف گل‌های تازه خودش را در شمار محققان بزرگ هم می‌بیند. بر احوال این ملک باید گریست!»باید عرض کنم شخص #سایه نیز از انتشار این کتاب ناخرسند بود؛ همان‌طور که از دیدن پایان‌نامه‌هایی پر از کاستی و ناراستی در بررسی واژه‌های موسیقایی شعر خویش ناراضی بود. از همین رو بود که نگارنده بر آن شد که واژه‌های موسیقایی شعر سایه را در جلد نخست از طرح پژوهشی پنج‌جلدی «سایه و موسیقی» منتشر کند و جلد سوم این مجموعه را نیز به گل‌های تازه اختصاص دهد. کتاب گل‌های تازه با پژوهش و کوشش نگارنده به زودی در انتشارات هنر موسیقی منتشر خواهد شد. غرض بنده از نقد کتاب گل‌های تازه (چاپ دربندی) این بود که عیار کار بسیار پرغلط او بر وی و نیز خوانندگان آشکار شود تا بعد از چاپ کتاب بنده مدعی آن نشود که کار بنده از کتاب او برداشته شده است؛ اتفاقی که سال‌ها پیش در کمال شگفتی دربارۀ جلد نخست طرح پژوهشی بنده یعنی موسیقی ایرانی در شعر سایه (تهران: هنر موسیقی، ۱۳۹۶) افتاد و نویسندۀ پایان‌نامه‌ای بسیار ناقص در کمال وقاحت مدعی شد کتاب بنده برگرفته از پایان‌نامۀ اوست؛ حال آنکه وی تنها از سیاه‌مشق استفاده کرده بود و بنده افزون بر اینکه چاپ متفاوت و کامل‌تری از سیاه‌مشق را ملاک قرار داده‌ام دو کتاب تاسیان و بانگ نی را نیز بررسی کرده‌ام. از طرف دیگر در همان کتاب سیاه‌مشق هم مدخل‌هایی در کار او هست که در کار من نیست و مدخل‌هایی در کار من هست که در کار او نیست. یعنی بر هر عاقلی آشکار است که دو اثر کاملاً از یکدیگر مستقل است. وانگهی کدام دزد ناشی به چنین کاهدانی می‌زند که دو کتاب سایه را خود بررسی کند و برای کتاب سوم به سراغ پایان‌نامه‌ای ثبت‌شده و البته ناقص برود و ابیات دارای کلمات موسیقایی را از آن بردارد و سپس ارجاعات آن را با جست‌وجوی تک‌تک همان ابیات در چاپی دیگر عوض کند؟ مگر استخراج کلمات موسیقایی یک کتاب کم‌حجم شعر معاصر (آن هم برای کسی که اولاً شبانه‌روز با شخص شاعر یعنی سایه همنشین است و هر سؤالی داشته باشد می‌تواند از او بپرسد و ثانیاً خود پیش‌تر واژه‌های موسیقایی دیوان دشوار و پرحجمی چون دیوان خاقانی را به عنوان رسالۀ دکتری استخراج و بررسی کرده است) چقدر زمان می‌برد که نیاز به چنین زحمت ابلهانه‌ای داشته باشد؟ کسی که چنین ادعایی می‌کند (اگر واقعاً این ادعا را باور داشته باشد و قصد و غرض دیگری در کار نباشد) بی‌گمان از عیار کار خود آگاه نیست. تا حدی هم قابل درک است که دانشجویی تازه از گرد راه رسیده در نخستین (و احتمالاً آخرین) گامی که در راه پژوهش می‌گذارد چنان از عالم تحقیق بی‌خبر باشد و چنان از کار خامدستانۀ خویش ذوق‌زده شود که حس کند شاخ غول را شکسته و دیگران نیازمند نوشتۀ وی هستند. اگر بنده پیش از چاپ کتاب خود نقدی بر پایان‌نامۀ پرکاستیِ وی می‌نوشتم شاید از زدن این تهمت شرم می‌کرد. البته نقد کردن پایان‌نامه به هیچ وجه مرسوم نیست و من از این رو در آن زمان از چنین کاری سر باز زدم. به هر روی در نقد کتاب گل‌های تازه (چاپ دربندی) دفع دخل مقدّر کردم و به اصطلاح امروزی‌ها به «حملۀ پیشدستانه» متوسّل شدم. امیدوارم در آینده‌ای نزدیک با چاپ کتاب گل‌های تازه با پژوهش و کوشش نگارنده ارزش واقعی زحمات سایه در ساخت و پرداخت برنامۀ ارزشمند گل‌های تازه در رادیو ایران بر خوانندگان و دوستداران شعر و موسیقی ایرانی آشکار شود.@sayeoMusighi