❎ آسیبدیدگی نیابتی (Vicarious Trauma; VT) پژوهشگران اکنون تأکید میکنند که VT صرفاً یک واکنش هیجان…
انتشار: 2026/07/25 17:12 UTCدریافت: 2026/08/10 15:46 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/10 15:46 UTC
❎ آسیبدیدگی نیابتی (Vicarious Trauma; VT) پژوهشگران اکنون تأکید میکنند که VT صرفاً یک واکنش هیجانی نیست، بلکه تغییری تدریجی و پایدار در نظام شناختی، هویت حرفهای و جهانبینی درمانگر است که در اثر مواجهه مکرر و همدلانه با روایتهای تروماتیک مراجعان ایجاد میشود.تمایز آسیبدیدگی نیابتی با مفاهیم مشابهیکی از یافتههای مهم پژوهشهای جدید، تفکیک روشن بین چهار مفهوم است:بنابراین ممکن است یک درمانگر دچار STS شود ولی هنوز تغییرات شناختی عمیق VT را تجربه نکرده باشد.آخرین یافتههای پژوهشی (۲۰۲۴–۲۰۲۶)۱. سابقه ترومای شخصی، قویترین عامل خطرمرور نظاممند جدید Henderson و همکاران نشان داد درمانگرانی که خود سابقه آسیبهای دوران کودکی یا تروماهای درماننشده دارند، به طور معناداری بیشتر دچار STS و VT میشوند. این موضوع تقریباً در تمام مطالعات بررسیشده مشاهده شد.علت آن احتمالاً فعال شدن دوباره طرحوارهها و خاطرات حلنشده در مواجهه با مراجعان است.۲. نقش طرحوارههای ناسازگار درمانگرمطالعات اخیر نشان میدهند درمانگرانی که طرحوارههایی مانند:ایثارمعیارهای سختگیرانهآسیبپذیری نسبت به خطررهاشدگینقص و شرمدارند، بیش از سایر درمانگران در معرض آسیبدیدگی نیابتی قرار میگیرند. این یافته برای طرحوارهدرمانگران اهمیت ویژهای دارد، زیرا طرحوارههای فعال درمانگر میتوانند همدلی را به همهمانی هیجانی تبدیل کنند.۳. مغز درمانگر نیز تغییر میکندپژوهشهای علوم اعصاب نشان میدهند مواجهه مکرر با روایتهای تروماتیک موجب فعال شدن مکرر شبکههای:آمیگدالاینسولاقشر سینگولیت قدامیشبکه نورونهای آینهایمیشود.در نتیجه درمانگر ممکن است:نسبت به خطر حساستر شود.خواب آشفته پیدا کند.تصاویر ذهنی مراجع را بارها مرور کند.احساس ناامنی بیشتری نسبت به جهان داشته باشد.۴. آسیبدیدگی نیابتی فقط هیجانی نیستمطالعات کیفی ۲۰۲۴ نشان دادهاند که درمانگران تغییرات عمیقی را گزارش میکنند، از جمله:کاهش اعتماد به انسانهابدبینی نسبت به روابطکاهش احساس امنیتتغییر باورهای مذهبی یا معنویاحساس بیعدالتی جهانکاهش امید به آیندهاین همان بخشی است که Pearlman آن را تغییر در طرحوارههای بنیادی مینامد.علائم آسیبدیدگی نیابتیعلائم را میتوان در شش حوزه خلاصه کرد:شناختیبدبینیافکار مزاحمبیاعتمادیتغییر جهانبینیهیجانیغم مزمناضطراباحساس درماندگیتحریکپذیریجسمانیبیخوابیخستگیسردردتنش عضلانیرفتاریاجتناب از مراجعانکاهش انگیزه درماناشتباهات حرفهایبینفردیفاصله گرفتن از خانوادهحمایت افراطی از فرزندانکاهش صمیمیتمعنویبحران معنای زندگیتردیدهای وجودیکاهش احساس هدفمندیعوامل محافظتی که پژوهشها بیشترین حمایت را از آنها نشان دادهاندمطالعات اخیر تقریباً بر چند عامل توافق دارند:سوپرویژن منظم و باکیفیتشفقت به خود (Self-Compassion)درمان شخصیذهنآگاهیورزش منظمخواب کافیحمایت همکارانمحدود کردن تعداد مراجعان تروماتیک در روزتنوع در نوع مراجعانمرزبندی حرفهای مناسبرشد پس از آسیب نیابتی (Vicarious Posttraumatic Growth)یکی از جالبترین یافتههای سالهای اخیر این است که همه درمانگران پس از مواجهه با تراما آسیب نمیبینند.برخی از آنها تجربه میکنند:افزایش همدلیبلوغ هیجانیافزایش تابآوریمعنای بیشتر در زندگیرضایت شغلی بالاترقدردانی بیشتر از زندگیاین پدیده با عنوان Vicarious Posttraumatic Growth (VPTG) شناخته میشود و به نظر میرسد زمانی بیشتر رخ میدهد که درمانگر از سوپرویژن، حمایت اجتماعی و خودآگاهی مناسبی برخوردار باشد.خلأهای پژوهشی جدیدمرورهای منتشرشده در ۲۰۲۵ و ۲۰۲۶ چند ضعف مهم را در ادبیات این حوزه برجسته کردهاند:نبود تعریف واحد از VT و STS در بسیاری از مطالعات.استفاده از ابزارهای اندازهگیری متفاوت که مقایسه نتایج را دشوار میکند.کمبود مطالعات طولی برای بررسی تغییرات درمانگران در گذر زمان.نیاز به پژوهشهای بیشتر درباره مداخلات سازمانی و نقش فرهنگ محیط کار.جمعبندیشواهد جدید نشان میدهد که آسیبدیدگی نیابتی صرفاً «خستگی از کار با مراجعان تروماتیزه» نیست، بلکه فرایندی است که میتواند بهتدریج بر طرحوارهها، هویت حرفهای، احساس امنیت، روابط و معنای زندگی درمانگر اثر بگذارد. در مقابل، سوپرویژن مؤثر، درمان شخصی، شفقت به خود، ذهنآگاهی و حمایت سازمانی نهتنها احتمال آسیب را کاهش میدهند، بلکه میتوانند زمینهساز رشد پس از آسیب نیابتی نیز باشند. این یافتهها بهویژه برای درمانگران طرحوارهدرمانی اهمیت دارد، زیرا فعالشدن طرحوارههای خود درمانگر میتواند مسیر انتقال از همدلی سالم به درگیری هیجانی آسیبزا را تسهیل کند.❎آکادمی طرحواره درمانی ایران با مدیریت دکتر عباس شفیعی