مبارزه ای که سی سال ادامه دار بود🪖 سربازی که ۲۹ سال فکر میکرد جنگ هنوز تموم نشده!تصور کن سال ۱۹۴۵ـ…
انتشار: 2026/08/08 10:49 UTCدریافت: 2026/08/10 01:05 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/10 01:05 UTC
مبارزه ای که سی سال ادامه دار بود🪖 سربازی که ۲۹ سال فکر میکرد جنگ هنوز تموم نشده!تصور کن سال ۱۹۴۵ـه...جنگ جهانی دوم تموم شده، ژاپن شکست خورده و سربازها دارن برمیگردن خونه.ولی یه سرباز ژاپنی توی یه جزیره دورافتاده در فیلیپین، هنوز توی جنگله.اسمش هیرو اونودا بود.اونودا سال ۱۹۴۴ به جزیره لوبانگ فرستاده شده بود و بهش یه دستور داده بودن:«به هیچ وجه تسلیم نشو و تا وقتی دستور جدیدی نگرفتی، به مأموریتت ادامه بده.»بعد جنگ تموم شد.ولی اونودا خبر نداشت.یا بهتره بگیم... باور نمیکرد.گاهی هواپیماها اعلامیههایی روی جزیره میریختن که روشون نوشته بود:«جنگ تموم شده. ژاپن شکست خورده. برگردید.»اما اونودا با خودش میگفت:«این یه حقهست. دشمن میخواد ما رو از مخفیگاه بیرون بکشه.»و دوباره برمیگشت توی جنگل.سالها گذشت...۵ سال...۱۰ سال...۲۰ سال...دنیا عوض شده بود، ولی اونودا هنوز توی همون جنگل زندگی میکرد.برای غذا دنبال موز و نارگیل میگشت، شکار میکرد و شبها مراقب بود کسی پیداش نکنه.حتی وقتی آدمهای مختلف سعی کردن بهش بفهمونن جنگ تموم شده، قبول نمیکرد.چون از نگاه اون، هر چیزی که خلاف مأموریتش بود میتونست بخشی از نقشه دشمن باشه.تا اینکه رسیدیم به سال ۱۹۷۴.یعنی تقریباً ۲۹ سال بعد از پایان جنگ.یه مرد ژاپنی به اسم «نوریو سوزوکی» که دنبال اونودا میگشت، بالاخره پیداش کرد.اما اونودا هنوز حاضر نبود تسلیم بشه.گفت:«تا وقتی فرماندهام شخصاً به من دستور نده، تسلیم نمیشم.»پس فرمانده سابقش رو پیدا کردند.فرمانده پیرش به فیلیپین رفت، وارد جنگل شد و به اونودا گفت:«اونودا... مأموریتت تموم شده.»اون لحظه، بعد از نزدیک سه دهه، اونودا بالاخره اسلحهاش رو زمین گذاشت.جنگ جهانی دوم برای دنیا در سال ۱۹۴۵ تمام شده بود...اما برای یک نفر، تا سال ۱۹۷۴ ادامه داشت.🧠 شاید عجیبترین قسمت ماجرا همین باشه:مغز ما همیشه واقعیت رو همونطور که هست قبول نمیکنه؛ گاهی واقعیتی رو میپذیره که با باورها و تجربههای قبلیمون جور دربیاد.و اونودا نمونهای افراطی از این ماجراست؛ مردی که تقریباً سه دهه در جهانی زندگی کرد که دیگر وجود نداشت.🆔 @science_magazine
تاریخچه بازدید مشاهدهشده
حدود 34 بازدید تازه در ساعت در این نمونهپستهای تلگرام — Science Magazine
سخت ترین چالش دختر( زن ) بودن چیه؟#چالشلطفا کامنت بزنید
سخت ترین چالش پسر ( مرد ) بودن چیه؟#چالشلطفا کامنت بزنید
محققای دانشگاه هومبولت برلین، در مقالهای که قراره در Behavioral and Brain Sciences منتشر بشه، این باور عمومی رو زیر سوال بردن که «زنها بیشتر به رابطه وابستهن». طبق این پژوهش، درست برعکسه: مردها بهطور کلی رابطهی عاطفی رو محور اصلی سلامت روانیشون قرار میدن، در حالی که زنها معمولاً شبکهی گستردهتری از دوستان و حمایت اجتماعی دارن.نتیجه؟ حدود ۷۰٪ طلاقها رو زنها شروع میکنن، نه مردها. چون مردها هزینهی جداشدن (از دست دادن تنها منبع حمایت عاطفیشون) رو خیلی سنگینتر از فایدهش میبینن. حتی بعد از جدایی، مردها کمتر به رابطه به چشم فرصتی برای رشد فردی نگاه میکنن و بیشتر دچار افت سلامت روانی و جسمی میشن؛ حتی ریسک مرگومیر و خودکشیشون هم بالاتر میره.نکتهی روانشناختیش اینه: چون مردها از کودکی کمتر تشویق میشن شبکهی حمایت اجتماعی متنوع بسازن، شریک زندگیشون عملاً تنها تکیهگاه عاطفیشون میشه؛ وقتی اون رابطه از بین میره، جایگزینی هم براش نمیمونه.منبع: psypost.org/men-value-romantic-relationsh… @science_magazine
رستگار رحمانی؛ پسری که سازمان سنجش را مجبور کرد دوباره از او کنکور بگیردفکر کنید یک روز نتیجه کنکور اعلام میشود.اسمتان را پیدا میکنید و میبینید:رتبه یک کشور.نه فقط در یک رشته.رتبه یک کنکور تجربی… و رتبه یک زبانهای خارجی.اما بهجای اینکه به شما بگویند «تبریک میگوییم»، یک اتفاق عجیب میافتد:میگویند…باید دوباره امتحان بدهی.این داستان رستگار رحمانی است؛ یکی از عجیبترین داستانهای تاریخ کنکور ایران.رستگار رحمانی اهل جوانرود کرمانشاه بود. سالها قبل از کنکور معروف ۸۸، در کنکور شرکت کرده بود و نتیجه خوبی هم گرفته بود. اما مسیر زندگیاش آنقدر ساده نبود که مستقیم از مدرسه به دانشگاه برسد.حتی مدتی را در سربازی گذراند.بعد از پایان خدمت، وقتی خیلیها تصور میکنند دیگر از فضای درس و کنکور فاصله گرفتهاند، رستگار دوباره نشست پای درس.و نکته عجیب اینجاست:بر اساس روایتهای منتشرشده، او فقط حدود چهار ماه فرصت داشت تا خودش را برای کنکور آماده کند.چهار ماه.نه چهار سال.نه یک مسیر معمول مدرسه، کلاس، آزمون آزمایشی و برنامهریزی چندساله.اما وقتی نتایج کنکور ۱۳۸۸ آمد، اتفاقی افتاد که کمتر کسی انتظارش را داشت.رستگار رحمانی رتبه اول گروه علوم تجربی شد.اما داستان همینجا تمام نشد.او در گروه زبانهای خارجی هم رتبه اول کشور را به دست آورد و در گروه هنر نیز رتبه ۴۴ شد.حالا تصور کنید مسئولان سازمان سنجش با کارنامهای روبهرو شوند که در آن یک داوطلب، در چند گروه آزمایشی چنین نتیجهای گرفته است.نتیجه برایشان قابل قبول نبود.از رستگار خواسته شد دوباره در آزمون شرکت کند.خودش بعدها در مصاحبهای گفت این موضوع برای خودش هم سؤال بوده و به او گفته بودند برای اعلام نتیجه نهایی، لازم است دوباره آزمون بدهد؛ حتی گفته بود اگر در آزمون مجدد شرکت نمیکرد، نتایجش حذف میشد.حالا صحنه را تصور کنید:یک طرف، داوطلبی که تازه از یک کنکور سنگین بیرون آمده.طرف دیگر، سازمانی که نتیجهاش را آنقدر غیرعادی دیده که از او میخواهد دوباره همان مسیر را طی کند.و رستگار دوباره نشست سر جلسه.اما این بار اتفاق جالبتری افتاد.طبق گفته خودش، نتیجه آزمون دوم حتی از آزمون اول بهتر شد و در بعضی درسها توانست درصدهای کاملتری بزند.یعنی اگر سؤال اصلی این بود که:«آیا آن نتیجه واقعاً متعلق به خودت بود؟»رستگار با حرف جواب نداد.دوباره امتحان داد.و نتیجه را دوباره روی کاغذ آورد.بعد از آن، مسیر زندگیاش وارد مرحله دیگری شد.او در دانشگاه علوم پزشکی تهران پزشکی خواند و بعدها وارد تخصص جراحی مغز و اعصاب شد. گزارشهای جدیدتر نیز از فعالیت دانشگاهی او در کرمانشاه خبر دادهاند.اما چیزی که داستان رستگار رحمانی را ماندگار میکند، فقط رتبه یک شدن نیست.ماجرا درباره این است که گاهی آدمها آنقدر از تصویری که ما از تواناییشان داریم جلوتر میروند که حتی نتیجه موفقیتشان هم برای دیگران باورکردنی نیست.وقتی همه چیز طبق انتظار پیش میرود، موفقیت چندان عجیب به نظر نمیرسد.اما گاهی یک نفر از جایی بلند میشود که هیچکس انتظار ندارد.و آنقدر بالا میرود که حتی مجبور میشوند دوباره از او امتحان بگیرند.و شاید زیباترین قسمت داستان این باشد:اگر کسی توانایی تو را باور نمیکند، همیشه لازم نیست با او بحث کنی؛ گاهی کافی است دوباره همان آزمون را بدهی.رستگار رحمانی یک بار کنکور داد.نتیجهاش را باور نکردند.پس دوباره کنکور داد.و این بار، دیگر نتیجه نمیتوانست حرف نزند.#me🆔 @science_magazine
افت رتبه ۵ دانشگاه از ۶ دانشگاه بزرگ ایرانی حاضر در شانگهای ۲۰۲۶بررسی رتبه دانشگاههای ایرانی حاضر در رتبهبندی شانگهای ۲۰۲۶ نشان میدهد که از بین ۶ دانشگاه حاضر در این رتبهبندی، ۴ دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، شهید بهشتی و صنعتی شریف دچار افت رتبه حدود ۱۰۰ پلهای (یک بازه رتبه) شدهاند.همچنین دانشگاه تربیت مدرس افت رتبه حدود ۲۰۰ پلهای (دو بازه رتبه) داشته است و از بازه رتبه ۸۰۰-۷۰۱ در سال ۲۰۲۵ به بازه رتبه ۱۰۰۰-۹۰۱ سقوط کرده است.دانشگاه صنعتی امیرکبیر نیز که در رتبهبندی ۲۰۲۵ از فهرست شانگهای حذف شده بود، مجدد به این رتبهبندی بازگشته است.🆔 @science_magazine
یافته از حوزه تکامل انسان که به روایت رایج «گوشت باعث بزرگشدن مغز شد» چالش جدی وارد میکنه 🍯پژوهشگرای دانشگاه سیدنی و گلاسکو، با مدلسازی نیاز گلوکز انسان و اجدادش در بازه ۴ میلیون سال گذشته، به این نتیجه رسیدن که قندهای طبیعی (نه فقط گوشت) نقش کلیدی در رشد مغز انسان داشتن. مغز فقط ۲٪ وزن بدنه ولی حدود یکپنجم انرژی استراحت بدن رو مصرف میکنه، و سوخت موردعلاقهش گلوکزه.طبق این مدل، اجداد اولیهی انسان بیش از ۶۵٪ انرژیشون رو از میوه و قندهای طبیعی تأمین میکردن، شبیه شامپانزههای امروزی که حدود ۶۶٪ انرژیشون از میوه میاد. بعدها، با مسلطشدن روی آتش، نشاستهی پختهشده (مثل غدهها و ریشهها) هم به منبع مهم گلوکز اضافه شد، چون نشاستهی خام قابل هضم نیست.نکته جالبترش اینه که محققا میگن این یافته میتونه توضیح بده چرا میل به شیرینی تو انسان اینقدر عمیقه؛ ریشهش به نیاز تکاملی مغز به گلوکز برمیگرده، نه صرفاً یه ضعف مدرن در رژیم غذایی.این مطالعه در Science منتشر شده.منبع: eurekalert.org/news-releases/1138694%F0%9… @science_magazine