مردم ساکن نواحی داخل این دایره تعدادشون از همه اونایی که خارج این دایره زندگی می‌کنند بیشتره!🆔 @sci…

🐺 چرا نزدیک طلوع آفتاب، همه‌ی سگ‌ها، گرگ‌ها و روباه‌ها هم‌زمان صدا می‌دهند؟این پدیده که در زیست‌شناسی به آن «کر سپیده‌دم» می‌گویند، بیشتر با پرندگان شناخته می‌شود، اما در گرگ‌سانان هم الگوی مشابهی دیده شده و چند دلیل همزمان دارد.ساعت زیستی بدننور کم‌رنگ سپیده‌دم، مستقیماً روی چرخه‌ی هورمونی بدن اثر می‌گذارد. سطح ملاتونین (هورمون خواب) در حال افت است و کورتیزول (هورمون بیداری و آماده‌باش) در حال اوج‌گیری؛ دقیقاً همان بازه‌ای که بدن جانور، از حالت استراحت به حالت فعالیت سوئیچ می‌کند. این جهش هورمونی، برانگیختگی عصبی و تمایل به صداسازی را هم بالا می‌برد.بهترین شرایط فیزیکی برای انتقال صداسپیده‌دم معمولاً کم‌بادترین و آرام‌ترین ساعت شبانه‌روز است؛ هوا هنوز گرم نشده و جریان‌های همرفتی که معمولاً صدا را در طول روز می‌شکنند و پراکنده می‌کنند، هنوز شکل نگرفته‌اند. نتیجه این است که صدا در این ساعت، با کمترین اعوجاج و بیشترین بُرد ممکن پخش می‌شود؛ دقیقاً بهترین لحظه برای ارتباط راه‌دور.دلیل رفتاری در گرگ‌هاپژوهش‌ها نشان داده‌اند گرگ‌ها بیشترین زوزه‌کشیدنشان را درست پیش از شروع شکار صبحگاهی و پس از بازگشت از آن انجام می‌دهند؛ زوزه در اینجا نقش هماهنگ‌کننده‌ی گروه و اعلام موقعیت را بازی می‌کند.اثر واگیردار بودن صدانکته‌ی آخر، «زوزه‌ی واگیردار» است؛ وقتی یک جانور شروع به صداسازی می‌کند، بقیه‌ی افراد در محدوده‌ی شنوایی، حتی از گونه‌های دیگر گرگ‌سانان، تمایل پیدا می‌کنند همراهی کنند؛ میراثی رفتاری از نیاز باستانی به هماهنگی گروهی.پس آن هم‌خوانی صبحگاهی سگ و روباه و گرگ، تصادفی نیست؛ ترکیبی از یک ساعت زیستی مشترک، بهترین فیزیک ممکن برای انتقال صدا، و غریزه‌ای که هزاران سال قدمت دارد.#رفتار_حیوانات #زیست_شناسی #گرگ #پژوهش🔗 wolf.org/wolf-info/basic-wolf-info/biolog… @science_magazine

#چالش امروز اینو الان با خودت انجام بده: پای راستت رو از زمین بلند کن و باهاش در جهت عقربه‌های ساعت دایره بکش (مثل رسم دایره تو هوا). حالا همزمان با دست راستت عدد ۶ رو تو هوا بنویس. توجه کنید عدد 6 انگلیسی رو باید بنویسید اونم از بالا به پایین امتحان…🧠 چرا وقتی با پا دایره می‌کشی و همزمان با دست عدد ۶ می‌نویسی، پات جهتشو عوض می‌کنه؟توضیح رایجی که خیلی جاها میگن اینه که «نیمکره چپ مغز نمی‌تونه دو تا فرمان متضاد بده»، ولی این توضیح خیلی ساده‌سازی‌شده است. ریشه علمی دقیق‌تر این پدیده برمی‌گرده به حوزه‌ای به اسم coordination dynamics (پویایی هماهنگی حرکتی)، که پروفسور هرمان هاکن با نظریه synergetics پایه‌گذاریش کرد.وقتی دو تا اندام بدن همزمان حرکت می‌کنن، مغز اونا رو کاملا مستقل کنترل نمی‌کنه، بلکه بین الگوهای حرکتی یه جور "جفت‌شدگی عصبی" (neural coupling) اتفاق میفته. حرکاتی که فاز و ریتم مشابه دارن (مثل دو تا دایره هم‌جهت) خیلی راحت باهم انجام می‌شن، ولی وقتی یکی از حرکت‌ها (نوشتن عدد ۶) الگوی پیچیده‌تر و نامتقارنی داره، سیستم عصبی به‌طور خودکار حرکت ساده‌تر (چرخش پا) رو با اون هماهنگ می‌کنه تا از تعارض حرکتی جلوگیری بشه. نتیجه‌ش اینه که پا بدون اراده آگاهانه‌ت جهتشو عوض می‌کنه.نکته جالب‌تر اینه که حتی اگه فقط تصور کنی داری عدد ۶ رو می‌کشی (بدون حرکت واقعی دست)، بازم پا واکنش نشون میده. یعنی این تداخل فقط حرکتی نیست، بلکه رو سطح برنامه‌ریزی حرکتی تو مغز اتفاق میفته.منبع: science.wonderhowto.com/how-to/do-quick-f… @science_magazine

#چالش امروزاینو الان با خودت انجام بده:پای راستت رو از زمین بلند کن و باهاش در جهت عقربه‌های ساعت دایره بکش (مثل رسم دایره تو هوا).حالا همزمان با دست راستت عدد ۶ رو تو هوا بنویس.توجه کنید عدد 6 انگلیسی رو باید بنویسید اونم از بالا به پایین امتحان کن، ببین پات چیکار می‌کنه 😅✅نتیجه رو کامنتش کنید🆔 @science_magazine

🐬 دلفین‌هایی که با یک صدف، ماهی شکار می‌کنند؛ و شاید این هنر را از مادرشان یاد می‌گیرندپژوهشگران دانشگاه ساحل آفتابی استرالیا، دلفین‌های بینی‌بطری اقیانوس هند-آرام را در سواحل کوئینزلند در حال انجام رفتاری نادر و شگفت‌انگیز فیلم‌برداری کرده‌اند: تکنیکی به نام «صدف‌گیری».دلفین، ماهی را داخل یک صدف بزرگ و خالی حلزون دریایی می‌راند، صدف را با دهانش تا سطح آب بالا می‌آورد، و سپس آن را وارونه می‌کند تا ماهی مستقیم داخل دهانش بریزد. تا پیش از این، تنها جمعیت دیگری از دلفین‌ها که این تکنیک را انجام می‌دادند، در نزدیک چهار هزار کیلومتری آن‌طرف‌تر، در ساحل غربی استرالیا شناخته شده بود.بخش جالب‌تر ماجرا، نحوه‌ی یادگیری این مهارت است. پژوهشگران دو دلفین ماده را ثبت کردند که پس از صدف‌گیری موفق، صدف را رها کردند؛ و دقایقی بعد، توله‌شان همان صدف را برداشت و همان رفتار را تقلید کرد. این نخستین شاهد است که نشان می‌دهد این مهارت احتمالاً مستقیماً از مادر به توله منتقل می‌شود، نه فقط از طریق مشاهده‌ی هم‌گروه‌های هم‌سن.نکته‌ی جالب دیگر این‌جاست که دو جمعیت دور از هم، به‌طور کاملاً مستقل، به همین راه‌حل رسیده‌اند؛ نمونه‌ای از نوآوری موازی در دنیای حیوانات.پژوهشگران می‌گویند این کشف نشان می‌دهد رفتارهای پیچیده‌ی ابزارمحور، احتمالاً در جمعیت‌های دیگر و هنوز مطالعه‌نشده‌ی دلفین‌ها هم در جریان است.#دلفین #رفتار_حیوانات #زیست_شناسی #پژوهش🔗 sciencealert.com/dolphins-filmed-hunting-… @science_magazine

🧬 چرا ممکنه بوی بدن بعضی آدم‌ها برامون جذاب باشه؟یه آزمایش عجیب در سال ۱۹۹۵ انجام شد که هنوز هم در بحث «جذابیت بوی بدن» زیاد بهش اشاره می‌شه.محققان از مردها خواستن دو شب یک تی‌شرت ساده بپوشن؛ بدون عطر، دئودورانت و بعضی مواد غذایی که می‌تونستن روی بوی بدن اثر بذارن.بعد تی‌شرت‌ها رو به زن‌های شرکت‌کننده دادن تا فقط با بو کردن، درباره خوشایند بودن بوی هرکدوم نظر بدن. شرکت‌کننده‌ها همزمان از نظر ژن‌های MHC بررسی شده بودن؛ مجموعه‌ای از ژن‌های مهم در عملکرد سیستم ایمنی.نتیجه اولیه جالب بود:زن‌ها به‌طور میانگین بوی مردانی رو که از نظر MHC با خودشون متفاوت‌تر بودن، خوشایندتر ارزیابی کردن. بعضی از این بوها حتی بیشتر اون‌ها رو یاد بوی شریک عاطفی‌شون می‌انداخت.🤔 چرا ممکنه چنین چیزی وجود داشته باشه؟یک فرضیه تکاملی اینه که تفاوت بیشتر در بعضی ژن‌های MHC می‌تونه باعث تنوع بیشتر این ژن‌ها در فرزندان بشه و در نتیجه، از نظر تئوری، توانایی سیستم ایمنی اون‌ها برای مقابله با عوامل بیماری‌زا گسترده‌تر باشه.اما اینجا داستان تموم نمی‌شه.🔬 مطالعات بعدی نتایج یکسانی پیدا نکردن. بعضی پژوهش‌ها شواهدی به نفع ارتباط MHC و جذابیت بوی بدن پیدا کردن، اما بعضی مطالعات بزرگ‌تر چنین اثری رو پیدا نکردن. حتی یک متاآنالیز جامع نتیجه گرفت که در مجموع، شواهد قابل اتکایی برای اینکه تفاوت MHC باعث ترجیح بوی بدن در انسان بشه وجود نداره.بنابراین فعلاً نمی‌تونیم بگیم:«مغز انسان از طریق بوی بدن، ژن‌های طرف مقابل رو می‌خونه و بر اساسش شریک مناسب رو انتخاب می‌کنه.»چیزی که با اطمینان بیشتری می‌دونیم اینه که بوی بدن واقعاً در ادراک جذابیت و شناخت افراد نقش داره؛ اما اینکه دقیقاً چه ترکیباتی این اثر رو ایجاد می‌کنن و سهم ژنتیک، هورمون‌ها، تجربه، حافظه و یادگیری چقدره، هنوز کاملاً مشخص نیست. پژوهش‌های جدید هم نشان میدن قضاوت درباره جذابیت بوی بدن تا حدی بین افراد مشترکه، ولی بخش قابل توجهی هم کاملاً شخصی و فردبه‌فرده.👃 یعنی ممکنه بوی طبیعی یک نفر برای شما فوق‌العاده جذاب باشه، در حالی که همون بو برای فرد دیگه هیچ جذابیتی نداشته باشه.#علم #بوی_بدن #جذابیت #روانشناسی #تکامل #ژنتیک #سیستم_ایمنیمنابع:Wedekind et al., 1995 — Proceedings of the Royal Society BDOI: doi.org/10.1098/rspb.1995.0087https://pub… et al., 2018 — Proceedings of the Royal Society BDOI: doi.org/10.1098/rspb.2018.0566https://pmc… et al., 2017 — Evolution and Human Behaviorpmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC7209936%… @science_magazine

یکی از عجیب‌ترین توهم‌های علوم شناختی که هر بار تعریفش می‌کنم آدم شوکه می‌شه: توهم «دست لاستیکی» (Rubber Hand Illusion) 🖐️بوتوینیک و کوهن، توی مقاله‌ی معروفشون در Nature (۱۹۹۸)، یه آزمایش خیلی ساده طراحی کردن: یه دست لاستیکی مصنوعی روی میز جلوی فرد می‌ذارن، و دست واقعی فرد رو پشت یه پرده مخفی می‌کنن (فرد نمی‌تونه دست واقعیش رو ببینه). بعد هم‌زمان، هم دست لاستیکی و هم دست واقعیِ مخفی‌شده رو با یه قلم‌مو نوازش می‌کنن؛ دقیقاً هم‌زمان و با همون ریتم.بعد از چند دقیقه، اتفاق عجیبی می‌افته: مغز فرد شروع می‌کنه به این باور که دست لاستیکی، واقعاً بخشی از بدنشه! افراد گزارش می‌دن که حس نوازش رو انگار از همون دست لاستیکی حس می‌کنن، نه از دست واقعی خودشون. حتی وقتی از افراد می‌خوان چشماشون رو ببندن و انگشت دست واقعیشون رو نشون بدن، معمولاً به‌سمت دست لاستیکی اشاره می‌کنن (پدیده‌ای به اسم «رانش حس عمقی» یا proprioceptive drift).نکته‌ی هولناک‌تر ماجرا اینه که اگه بعد از شکل‌گیری این توهم، یهو با یه چکش یا چاقو به دست لاستیکی ضربه بزنن یا تهدیدش کنن، مغز فرد واقعاً واکنش ترس و استرس فیزیولوژیک نشون می‌ده (افزایش هدایت پوستی، عرق‌کردن کف دست) درست مثل این‌که دست واقعی خودش در خطر باشه؛ با این‌که کاملاً می‌دونه اون یه تیکه پلاستیکه!این آزمایش نشون می‌ده «حس مالکیت بدن» یه چیز ثابت و از پیش‌تعیین‌شده نیست، بلکه مغز دائم داره از روی هماهنگی حس بینایی و لامسه، یه مدل زنده از بدن می‌سازه؛ و این مدل رو می‌شه به‌سادگی گول زد.منبع: Botvinick, M., & Cohen, J. (1998). "Rubber hands 'feel' touch that eyes see." Nature, 391(6669), 756.🆔 @science_magazine