روشنایی با خاموشی دیگری ممکن نیست.✍️ زهرا نجاتیببینید، چقدر دل آزار است وقتی وسط یک مهمانی یا دورهم…

روشنایی با خاموشی دیگری ممکن نیست.✍️ زهرا نجاتیببینید، چقدر دل آزار است وقتی وسط یک مهمانی یا دورهمی فامیلی، یکی برای اینکه همه به او نگاه کنند، سعی میکند چراغ وجود دیگری را خاموش کند. متأسفانه بین ما آدمهایی هستند که نه سواد چندانی دارند، نه اخلاق خوب، نه هنری، نه حتی یک حرف حساب برای گفتن. تنها راهی که بلدند برای جلب توجه، این است که بروند سراغ آبروی دیگران. فکر می‌کنند اگر یک نفر را پایین بکشند، خودشان بالا میروند. اما این یک اشتباه بزرگ و خیلی دردناک است.این رفتار زشت، ریشه در یک حس عمیق حقارت و ناامنی دارد. کسی که از ته دل خودش را کوچک و بی مایه می‌بیند، برای اینکه از این حس بد فرار کند، دست به هر کاری میزند. راحت‌ترین کار هم همین است، تخریب دیگری. او با تحقیر کردن دیگران، برای چند دقیقه خودش را بزرگ احساس می‌کند. اما این بزرگ نمایی دروغین، بیشتر از چند دقیقه دوام نمی‌آورد. چون آبرویی که با خاک کردن دیگری ساخته شود، مثل خانه‌ای است که روی باتلاق بنا شده، یک روز می‌لرزد و فرو میریزد.و اما تلخ‌تر از این افراد، رفتار خود جمع است. آن جمعی که سکوت میکند، عملاً شریک این کار زشت می‌شود. بعضی از ما اشتباها فکر می‌کنیم این خصومت ورزی نشانه قدرت یا شجاعت است، درحالی که نیست.تشویق کردن این رفتار، یا حتی سکوت ساده در برابر آن، یعنی به این چرخه سمی اجازه ادامه دادن بدهیم. جمعی که با تخریب یک نفر، احساس همبستگی کاذب می‌کند، دارد پایه های اعتماد را در گروه خودش خراب می‌کند. مگر نمیدانید که نوبت تخریب، دیر یا زود به خودتان هم میرسد؟ این تیغ، اگر امروز به گردن دیگری بخورد، فردا نوبت شماست.باور کنید یا نه، کسانی که به جان آبروی دیگران می افتند، بزرگترین سند حقارت خودشان را صادر میکنند.چون مردم کوچه و بازار که چشمشان باز است، خوب می‌دانند که حیثیت واقعی در آبروداری است، نه آبروریزی. انسانی که برای دیده شدن، ناچار به تخریب دیگران است، یعنی دارد با زبان بی زبانی میگوید: من هیچ چیز مثبتی برای ارائه ندارم. شاید او برنده لحظه ای یک جمع کوچک باشد، اما در تاریخ همان جمع، همیشه بازنده خواهد بود.آنها خیال میکنند با این کار جایگاهشان در جمع بالا میرود، غافل از اینکه وجدان بیدار مردم، همیشه بین قدرت نمایی از روی لگد و عزت نمایی از روی منش، تفاوت می‌گذارد. حفظ آبروی دیگری، حتی در اوج رقابت و دعوا، نشانه پختگی عاطفی و قدرت درونی است. چیزی که این گروه حقیر هرگز به آن نمی‌رسند. و شاید همین، بزرگترین مجازاتشان باشد: زندگی در خلایی که هیچ آبروی واقعی در آن راه ندارد.@sedaye_delfan