گفتم: مطمئنم هیچ کدامتان قد من نجنگیدید!منی که مثل شما مشوق و حمایت‌گری نداشتم و حتی برای اولین قدم…

گفتم: مطمئنم هیچ کدامتان قد من نجنگیدید!منی که مثل شما مشوق و حمایت‌گری نداشتم و حتی برای اولین قدم‌های جهانم تشویق نشدم و احتمالا کسی برای اولین کلماتی که گفتم هم ذوق نکرد! سخت است بچه‌ای باشی با هزاران تمایل به بالندگی و وسط میدان با هیجانات کودکانه‌ات بدوی و هم‌قطارانت را ببینی که با چه شوقی تشویق و تایید و حمایت می‌شوند و خودت را تنها و بدون پشتوانه بیابی و هزار بار ذوقت کور شود و دلسرد شوی و هزار بار دیگر خودت را دلگرم کنی و زانوهای زخم شده‌ات را ببندی و به مسیر برگردی...گفتم: نوش جانتان که رسیده‌اید و خوب می‌کنید که مغرورید به دستاوردهایتان و اتفاقا در جای درست و امنی هم ایستاده‌اید، فقط خواستم بگویم همیشه یک فرقی هست میان آنی که می‌افتد و زخمی می‌شود و با وزنه‌های سنگینی بر دوش می‌رسد، با آنی که پا روی دست‌های حمایت‌گری می‌گذارد و آب در دلش تکان نمی‌خورد و می‌رسد. همین.@sedaye_mehrabani