مورد آخر اینکه نمی‌دونم چجوری احساساتم رو بیان کنم که آدم‌ها فکر نکنن غر می‌زنم

مطمئن باشم این روزا به شمام خوش نمی‌گذره؟

مامان من خنگم؟

احساس می‌‌کنم بی‌مسئولیت و حواس‌پرت و خنگم.

زنگ زدم استاد راهنمام رید بهم، کاری که دارم می‌کنم رو اصلا نمی‌فهمم و خیلی کند پیش می‌رم. مدام از همه سوال احمقانه می‌پرسم، تکلیفم مشخص نیست. نالاحتم.

دو سه دفعه که حقت رو بخورن دیگه برات عادی می‌شه. از بار چهارم ناراحت هم نمیشی. نهایت مثل نقی می‌گی عه.

منطقی‌ترین حرف رو هم اگر به استاد راهنمام بزنی یه جوری رفتار می‌کنه انگار مقصری. انگار چون سر کار می‌ری، چون قلاده‌ت رو نبستن در دفترش باید هر چی میگه بگی چشم