ﺷﮑﺎﯾﺖ ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺩﯾﮕﺮﺍﻥ ﺩﺍﺭﯾﻢ، آینه‌ای ﺍﺯ ﻧﻘﺺ ﻫﺎﯼ ﺷﺨﺼﯽ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ، ﻫﺮ ﭼﻪ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺩﯾﮕﺮﺍﻥ ﺷﮑﺎﯾﺖ ﺩﺍﺷﺘ…

در عرفان شرق، بشر گمشده ای دارد و دلباخته منشأ سرمدیت خویش است. او پیاپی ناخواسته در گریز از واقعیت خویش است وهمچنین در زمانی واحد در پی شناخت خویشتن است. گمشده ی او معبود وعشق درونی او و به شماری دیگر، خودبرتر اوست.خود را بیشتر ازهرشخصی به خویش نزدیک می بیند و درعین حال بیگانه ای بزرگ برای خویشتن است.بشر تمام عمر با این تضاد، در حال نبردی عظیم است.@sh351b

‍ بیدار کردن انرژی کوندالینی و ارتباط با خودبرتر@sh351b ♾♾♾

#مدیتیشن_دریافت_راهنمایی_از_خود_برترخودبرتر،خود واقعی شماست،آگاهی روح که به افکار،اهداف و احساسات شما دسترسی دارد......@sh351b

انسان، گرفتار مسائل کثیری است که او را به بردگی گرفته‌اند، موضوعاتی همچون حکومت، مالیات، شغل، اخلاقیات، مذهب، تحصیلات، وسائل ارتباط جمعی، جبر، قانون و سلامتی جسمانی.☆او برای خلاصی از این بندها با نیرویذهن کیهانی مبارزه می‌کند؛ اما توفیقی به‌دست نمی‌آورد مگر آنان که به درک حضور سا مقدس«استاد درون» نائل شوند و او ایشان را بر فراز تمامی این محدودیت‌ها پرواز دهد.تنها بِدین طریق بشر می‌تواند در این جهان با ماهیت منفی‌اش سهیم شده و نیازها و مقتضیات کالبد انسانی و خوراک حواس و ارکان آن را دریافت دارد.حکمت کی سوگمـاد     جلد دوم@sh351b

در نگاه عرفان کابالا، هر چیزی که با اجبار، دستکاری یا نیت نادرست وارد زندگی انسان شود، الزاماً «برکت» نیست؛ زیرا برکت واقعی زمانی پایدار می‌ماند که با مسیر روح، شایستگی و توازن درونی انسان هماهنگ باشد.آنچه با زور، طلسم، جادو یا دخالت در اراده و مسیر دیگران به دست می‌آید، ممکن است ظاهراً حاصل شود؛ اما لزوماً ماندگار نیست. در منطق کابالایی، انسان نمی‌تواند چیزی را که خارج از مسیر رشد و توازن اوست، برای همیشه تصاحب کند.چه پول و مال باشد،چه شخصی در زندگی،چه شغل، جایگاه و اعتبار،چه ارث و میراث یا هر نعمت دیگری…اگر سهم حقیقی تو نباشد، حفظ آن با اجبار ممکن نیست.اما آنچه در مسیر زندگی و تیکونِ روح تو قرار گرفته باشد، در زمان مناسب و از مسیر درست به سوی تو حرکت می‌کند؛ نه لزوماً آن‌طور که تو می‌خواهی، بلکه آن‌طور که با رشد و مصلحت روحت هماهنگ است.در کابالا، دریافت فقط یک بخش ماجراست؛ ظرفیت نگه‌داشتن آن نعمت نیز اهمیت دارد. ممکن است ثروتی آسان وارد زندگی کسی شود، اما اگر هنوز ظرفیت، آگاهی و مسئولیت لازم برای نگهداری آن را نداشته باشد، همان چیزی که به دست آورده، از میان انگشتانش خارج شود.پس به جای اینکه چیزی را با اجبار به سوی خود بکشیم، باید روی خودمان کار کنیم؛شایستگی بسازیم، تلاش کنیم، آگاه‌تر شویم و ظرف وجودمان را برای دریافت برکت آماده کنیم.چیزی که واقعاً برای تو باشد، نیازی به ربودن ندارد؛راهش را به سوی تو پیدا می‌کند@sh351b