خویش را باور کن!هیچ‌کس جز تو نخواهد آمد هیچ‌کس بر در این خانه نخواهد کوبیدشعله‌ی روشنِ این خانه تو…

خویش را باور کن!هیچ‌کس جز تو نخواهد آمد هیچ‌کس بر در این خانه نخواهد کوبیدشعله‌ی روشنِ این خانه تو باید باشیهیچ‌کس چون تو نخواهد تابیدسروِ آزاده‌ی این باغ تو باید باشیهیچ‌کس چون تو نخواهد روییدچشمه‌‌ی جاری این دشت تو باید باشیهیچ‌کس چون تو نخواهد جوشیدباز کن پنجره، صبح آمده استدرِ این خانه‌ی رخوت بگشایباز هم منتظری...؟!هیچ‌کس بر در این خانه نخواهد کوبیدو نگوید:« برخیز،بامداد( صبح) است و بهار آمده است»خانه،خلوت‌تر از آن است که می‌پنداریسایه،سنگین‌تر از آن است که می‌پنداریداغ،دیرین‌تر از آن است که می‌پنداریباغ،غمگین‌تر از آن است که می‌پنداریریشه‌ها می‌گویند:«ما تواناتر از آنیم که می‌پنداری»هیچ‌کس جز تو نخواهد آمدهیچ بذری بی‌توروی این خاک نخواهد پاشیدخرمنی کوت نخواهد گردیدهیچ‌کجا چرخی بی‌چرخش توهیچ‌کجا چرخی بی‌چالش و بی‌خواهش توبی‌توانایی اندیشه و عزم تونخواهد چرخیداسب اندیشه خود را زین کنتک سوارِ سحر جاده تو باید باشیو خدا می‌داند،و خدا می‌خواهد،تو خدایی باشیبر پهنه خاکنازنين...! داس بی‌دسته ماسال‌ها خوشه نارسته بذری را بر می‌چيندكه به دست پدران ما بر خاك نريختكودكان فرداخرمن كشته امروز تو را می‌جويندخواب و خاموشی امروز تو رادر حضور تاريخدر نگاه فرداهيچ‌كس بر تو نخواهد بخشيدباز هم منتظری...؟!هيچ‌كس بر در اين خانه نخواهد كوبيدو نگوید:« برخیز،بامداد( صبح) است و بهار آمده است»تو بهاری، آری...!خويش را باور كن!#مجتبی_کاشانی