شاها، فلک از بزم تو در رقص و سماع استزمین از قدمت غرق تماشا و شعاع استتولدت مبارک، ای یگانه روزگار؛…

شاها، فلک از بزم تو در رقص و سماع استزمین از قدمت غرق تماشا و شعاع استتولدت مبارک، ای یگانه روزگار؛ای آن‌که از کوچه‌های غبارآلود روزاریو برخاستی و به قبله نگاه عاشقان فوتبال بدل شدی.چه کسی گمان می‌برد آن کودک ریزنقش، که روزی با هزار آرزو به دنبال توپ می‌دوید، روزی چنان آفتاب‌وار بر آسمان فوتبال بتابد که نامش هم‌ردیف جاودانگان شود؟تو نه فقط بازیکن فوتبال، که قصه‌ای ناتمام از زیبایی بودی؛هر دریبلت، غزلی شیرین؛هر پاس تو، بیتی از شاهنامه هنر؛و هر گل تو، مهر تأییدی بر این حقیقت که خداوند گاهی معجزه‌هایش را با پاهای یک انسان به نمایش می‌گذارد.هنوز جهان از یاد نبرده است آن شب را که بواتنگ را به یک چرخش، سرگشته و حیران گذاشتی؛هنوز برنابئو، پژواک گل های تو را در سینه دارد؛و هنوز در خاطر عاشقان فوتبال، آن ضربه‌های آزاد چون تیر دعای سحرگاهی، بی‌خطا راه آسمان دروازه‌ها را پیدا می‌کنند.تو رکوردها را یکی پس از دیگری درنوردیدی؛۹۱ گل در یک سال، افسانه را شرمسار واقعیت کرد؛توپ‌های طلایی، چون ستارگان بر دامان افتخاراتت نشستند؛اما شکوه تو هرگز در عددها و جام‌ها خلاصه نشد.مردم تو را برای چیز دیگری دوست داشتند؛برای آن سرِ فرو‌افتاده پس از شکست‌ها،برای آن نگاه پرحسرت در فینال‌ها،برای آن اشک‌هایی که سال‌ها در چشم ماند و فرو نریخت.و چه شبی بود آن شب که آرژانتین قهرمان جهان شد...گویی تمام آسمان، چراغانی شده بود؛گویی تمام زخم‌های سالیان، مرهم یافته بود؛و آن هنگام که جام را در آغوش کشیدی و گونه بر آن نهادی، میلیون‌ها نفر در گوشه و کنار جهان، بی‌اختیار اشک ریختند؛نه برای یک جام، که برای وفای یک رؤیا.امروز سالروز تولد توست؛اما راست آن است که این ما هستیم که باید شکرگزار باشیم؛شکرگزار آن‌که در روزگار ما زیستی،دویدی، خندیدی، گریستی و با جادوی پاهایت، دل میلیون‌ها انسان را به هم پیوند زدی.ای لئو؛ای عزیزِ دلِ فوتبال؛ای دردانه روزگار؛ای آن‌که نامت چون نگینی بر انگشتر تاریخ خواهد درخشید؛تولدت مبارک، ای اسطوره‌ای که یک بار آمد و دیگر همانندش نخواهد آمد.🩵🤍✍ به قلم #امیررضا_ابراهیمی@SharifHarekat