عاشقی گر خواهد از دیدار معشوقی نشانگر نشان خواهی در آنجا جان و دل بیرون نشانچون مجرّد گشتی و تسلیم…

دوست داشتنِ خودمان،از سخت‌ترین و در عین حال لطیف‌ترین سفرهای زندگی‌ست.سفری که آدم را آرام‌آرام به جاهایی از خودش می‌بردکه شاید سال‌ها نادیده‌شان گرفته بود؛به تاریکی‌هایی که ترسناک بودند،اما همیشه منتظرِ دیده شدن.و عجیب اینجاست کههرچه بیشتر با بخش‌های خاموش و پنهان خودمان روبه‌رو می‌شویم،هرچه بیشتر خودمان را، با همه زخم‌ها و تناقض‌هایمان، در آغوش می‌گیریم،دیگران هم برایمان قابل‌فهم‌تر می‌شوند.آدم‌ها دیگر فقط آدم‌های سخت و دور و پیچیده نیستند؛می‌شوند مجموعه‌ای از دردها، ترس‌ها، نیازها و نادیده‌ماندن‌ها.شاید برای همین است کهگاهی لازم نیست اول همه را دوست داشته باشیم؛شاید کافی‌ستبا تاریکی‌های خودمان مهربان‌تر شویم.بقیه‌اش،آرام و بی‌صدا،خودش خواهد رسید.متن: #عادل_دانتیسم 🌱🌹

.روح برخاسته از من ته این کوچه بایست، بیش از این دور شوی از بدنم می میرم...🌱🌹

.حال خوبت رو فقط از خدا بخواه،اون هیچوقت تنهات نمیذاره…🌱🌹

.زندگی همین یه بارهنزار فرصت بره از دست...(:روز بخیر🌱🌹

یک روز دو دلباخته بودیم، من و تواکنون تو ز من دل‌زده‌ایمن ز تو دلتنگ… 💔🌱🥀

شده تقدیر کسی باشی و قسمت نشود؟سالها گیر کسی باشی و قسمت نشود؟پشت یک قلب به ظاهر خوش و یک خنده تلخشده زنجیر کسی باشی و قسمت نشود؟در میان تپش آینه پنهان شوی وروح و تصویر کسی باشی و قسمت نشود؟شده در اوج جوانی با همین ظاهر شادتا گلو پیر کسی باشی و قسمت نشود؟شده آزاد و رها باشی و تا عمق وجودرام و تسخیر کسی باشی و قسمت نشود؟می شود با همه ی ریشه و رگهای تنتسالها گیر کسی باشی و قسمت نشودداریوش کشاورز🌱🌹