#افسانهدر ادیسه، هومر از گیاهان و داروهایی میگوید که مرز میان تسکین و فراموشی را محو میکنند. معرو…
انتشار: 2026/07/06 08:29 UTCدریافت: 2026/08/01 00:11 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/01 00:11 UTC
#افسانهدر ادیسه، هومر از گیاهان و داروهایی میگوید که مرز میان تسکین و فراموشی را محو میکنند. معروفترین آنها لوتوس است، گیاهی که باعث میشد آدمها خانه و گذشتهشان را فراموش کنند و دیگر دلشان نخواهد برگردند. برخی از مردان اودیسهوس که از میوه لوتوس چشیدند، "تنها آرزویشان این بود که با لوتوسخواران آنجا بمانند، از میوه تغذیه کنند و هر فکری درباره سفر بازگشت را کنار بگذارند" . اما اودیسهوس آنان را به زور به کشتیها بازگرداند، مبادا اعتیاد به لوتوس مانع بازگشت به ایثاکا شود .نپنته اما دارویی دیگر است که هلن، دختر زئوس، به شراب میافزاید؛ دارویی که "همه درد و خشم را از میان میبرد و یادآوری هر رنجی را میزداید" .❤️🩹اما پرسش اینجاست: فراموش کردن رنج، به منزله فراموش کردن خود ما نیست؟ادیسهوس خود در جایی دیگر از ادیسه، پاسخی تاملبرانگیز میدهد: "حتی رنجهایش برای کسی که همه آنچه را که متحمل شده به یاد میآورد، شادیای دیرپاست"شاید رنج، خودش درمانی است برای آنچه ما را از خودمان دور میکند ؛ رنج ، هویت مارا شکل میدهد و همان چیزیست که مارا به خویشتن متصل میکند.شاید نپنته فقط یک دارو نیست؛ نمادی از این پرسش ابدیست که: آیا رهایی از رنج، ارزش فراموش کردن خاطراتی را دارد که ما را به گذشته متصل میکنند؟✨کتاب چهارم ادیسه:"سپس هلن، دختر زئوس، به فکر دیگری افتاد.بلافاصله دارویی به شرابی که مینوشیدند افزود،دارویی که همه درد و خشم را از میان میبرد و یادآوری هر رنجی را میزداید." کتاب نهم ادیسه:"به سرزمین لوتوسخواران رسیدیم... دو نفر از همراهانم را فرستادم تا ببینند آنجا چه مردمی زندگی میکنند... لوتوسخواران به آنان آسیبی نرساندند، بلکه از میوه لوتوس به آنان دادند تا بخورند. هر کس از آن میوه شیرین میچشید، دیگر میلی به بازگشت نداشت و نمیخواست خبری بیاورد... آنان را گریان به زور به کشتیها بازگرداندم و زیر نیمکتها بستم. سپس به دیگران گفتم سریع سوار شوند، مبادا کسی از لوتوس بچشد و دلش از بازگشت سیر شود."#هومر | ادیسهکانون شعر و ادبیات دانشگاە صنعتی نوشیروانی بابل📚✍ @Sher_nit
پستهای تلگرام — کانون شعر و ادبیات
که بَرد به نزد شاهان ز من گدا پیامی؟که به کوی میفروشان دو هزار جم به جامیشدهام خراب و بدنام و هنوز امیدوارمکه به همت عزیزان برسم به نیکنامیتو که کیمیافروشی نظری به قلب ما کنکه بضاعتی نداریم و فکندهایم دامیعجب از وفای جانان که عنایتی نفرمودنه به نامهای پیامی نه به خامهای سلامیاگر این شراب خام است اگر آن حریف پختهبه هزار بار بهتر ز هزار پخته خامیز رهم میفکن ای شیخ به دانههای تسبیحکه چو مرغ، زیرک افتد نفُتد به هیچ دامیسر خدمت تو دارم بخرم به لطف و مفروشکه چو بنده کمتر افتد به مبارکی غلامیبه کجا برم شکایت؟ به که گویم این حکایت؟که لبت حیات ما بود و نداشتی دوامیبگشای تیر مژگان و بریز خون حافظکه چنان کشندهای را نکند کس انتقامی#حافظکانون شعر و ادبیات دانشگاه صنعتی نوشیروانی بابل📚✍️ @Sher_nit
دوست میدارم من این نالیدن دلسوز راتا به هر نوعی که باشد بگذرانم روز راشب همه شب انتظار صبحرویی میرودکان صباحت نیست این صبح جهانافروز راوه که گر من بازبینم چهر مهرافزای اوتا قیامت شکر گویم طالع پیروز راگر من از سنگ ملامت روی برپیچم زنمجان سپر کردند مردانْ ناوکِ دلدوز راکامجویان را ز ناکامی چشیدن چاره نیستبر زمستان صبر باید طالب نوروز راعاقلان خوشهچین از سر لیلی غافلنداین کرامت نیست جز مجنون خرمنسوز راعاشقان دین و دنیاباز را خاصیتیستکان نباشد زاهدان مال و جاهاندوز رادیگری را در کمند آور که ما خود بندهایمریسمان در پای حاجت نیست دستآموز راسعدیا دی رفت و فردا همچنان موجود نیستدر میان این و آن فرصت شمار امروز را#سعدیکانون شعر و ادبیات دانشگاه صنعتی نوشیروانی بابل📚✍️ @Sher_nit
آه اگر آزادی سرودی میخواندکوچکهمچون گلوگاه پرندهای،هیچکجا دیواری فروریخته بر جای نمیماند.سالیان بسیار نمیبایستدریافتن راکه هر ویرانه نشانی از غیابِ انسانیستکه حضورِ انسانآبادانیست.#احمد_شاملوکانون شعر و ادبیات دانشگاه صنعتی نوشیروانی بابل📚✍️ @Sher_nit
خون در زمین فرو نرفت. روی زمین پخش شد. از زیر هر سنگ جوشید و جوشید و به راه افتاد. هر کس آن را میدید میفهمید جایی بیگناهی را کشتهاند...#شاهرخ_مسکوب | سوگ سیاوش کانون شعر و ادبیات دانشگاه صنعتی نوشیروانی بابل📚✍️ @Sher_nit
بیا بیا که ز هجرت نه عقل ماند نه دینقرار و صبر برفتهست زین دل مسکینز روی زرد و دل درد و سوز سینه مپرسکه آن به شرح نگنجد، بیا به چشم ببین#مولاناکانون شعر و ادبیات دانشگاە صنعتی نوشیروانی بابل📚✍ @Sher_nit
بعد ازین وادی عشق آید پدیدغرق آتش شد کسی کانجا رسیدکس درین وادی به جز آتش مبادوانک آتش نیست عیشش خوش مبادعاشق آن باشد که چون آتش بودگرم رو سوزنده و سرکش بودعاقبت اندیش نبود یک زماندر کشد خوش خوش بر آتش صد جهانلحظهای نه کافری داند نه دینذرهای نه شک شناسد نه یقیننیک و بد در راه او یکسان بودخود چو عشق آمد نه این نه آن بودای مباحی این سخن آن تونیستمرتدی تو، این به دندان تو نیستهرچ دارد، پاک دربازد به نقدوز وصال دوست مینازد به نقددیگران را وعدهٔ فردا بودلیک او را نقد هم اینجا بودتا نسوزد خویش را یک بارگیکی تواند رست از غم خوارگیتا بریشم در وجود خود نسوختدر مفرح کی تواند دل فروختمیتپد پیوسته در سوز و گدازتا بجای خود رسد ناگاه بازماهی از دریا چو بر صحرا فتدمیتپد تا بوک در دریا فتدعشق اینجا آتشست و عقل دودعشق کامد در گریزد عقل زودعقل در سودای عشق استاد نیستعشق کار عقل مادر زاد نیستگر ز غیبت دیدهای بخشند راستاصل عشق اینجا ببینی کز کجاستهست یک یک برگ از هستی عشقسر ببر افکنده از مستی عشقگر ترا آن چشم غیبی باز شدبا تو ذرات جهان هم راز شدور به چشم عقل بگشایی نظرعشق را هرگز نبینی پا و سرمرد کارافتاده باید عشق رامردم آزاده باید عشق راتو نه کار افتادهای نه عاشقیمردهای تو، عشق را کی لایقیزنده دل باید درین ره صد هزارتا کند در هرنفس صد جان نثار#عطار | منطقالطیرکانون شعر و ادبیات دانشگاە صنعتی نوشیروانی بابل📚✍ @Sher_nit