مَهِ من، به جلوه‌گاهی که تو را شنودم آنجاجگرم ز غصه خون شد، که چرا نبودم آنجا؟گهِ سجده خاکِ راهت به…

مَهِ من، به جلوه‌گاهی که تو را شنودم آنجاجگرم ز غصه خون شد، که چرا نبودم آنجا؟گهِ سجده خاکِ راهت به سرشک می‌کُنم گِلغرض آن که دیر مانَد اثرِ سجودم آنجامن و خاکِ آستانت، که همیشه سرخ‌رویَمبه همین قدَر که روزی رخِ زرد سودم آنجابه طوافِ کویَت آیم، همه شب، به یادِ روزیکه نیازمندیِ خود به تو می‌نمودم آنجاپس از این جفای خوبان ز کسی وفا نجویمکه دگر کسی نمانده که نیازمودم آنجا...#هلالی_جغتایی