بشنو از من قصه این روزگارقصه شعری که شد بی اعتبارهر که از راه آمد و دامی کاشتادعای طبع و دیوانی داش…
انتشار: 2026/06/30 20:11 UTC
بشنو از من قصه این روزگارقصه شعری که شد بی اعتبارهر که از راه آمد و دامی کاشتادعای طبع و دیوانی داشتدفتر خود را به هر سو وا کندخویشتن را شهره دنیا کندعکس خود چسبانده بر لوحی سپیدژست اندوه و فغان ناامیدنه عروضی نه قوافی نه نظامسطرها پاشیده از هم بی لگاممی نویسد کفش من افسرده استچای در فنجان غربت مرده استگوید این الهام ناب جان ماستآخرین شاهکار این دوران ماستهمچو شاملو سخن پرداختموزن و آهنگ عروض انداختمقوم چپ گرای پر قال و مقالفخر فروشد به اصحاب کمالدود سیگاری و جامی و کتابژست انسان های رنجور و خرابنغمه خوان رنج توده ها شدنداز مسیر معرفت جدا شدندواژه های منجمد سنگین سیاهانقراض نسترن تبعید ماههر چه نامفهوم تر والاتر استعقل عامی زین معانی ابتر استگر بپرسی معنی این سطر چیستدر کلامت ذوق شعر و نغمه نیستپاسخت گوید به لحنی بس درازفهم تو کوتاه و این سطر است رازشعر موزون سنت پیشینیانما فراتر رفته ایم از قید جاناندر این غوغای تزویر و مجازهر کسی بگشوده دکانی درازلوح خود را جلوه ای الوان کنندهذیان را مایه عرفان کنندمن نگاهی می کنم از دوردستبر صف این شاعران خودپرستخنده ای تلخ است بر لب های منزین همه خائن به فرهنگ و سخنسعدی و حافظ به زیر خاک و مامانده با این منجیان ادعابشنو این بخش دگر از ماجراتا ببینی اوج این وهم و خطادکه ای برپا و خلقی صف زنانبهر این هذیان پوچ بی زبانمرحبا گویند و تحسین می کنندخویش را استاد آیین می کننداستکان چای من مصلوب شدمنطق باران دی مجذوب شدبر چنین گفتار سست و بی اساسمی نشیند صد هزار بار سپاسهر که جفتی واژه را پیوند کردخویش را علامه ای دربند کردخود رفاه اندیش و در گفتار چپروز و شب در جستجوی اسم و گپمقتدای جملگی شان شاملوستهر که وزن آورده هجو و هزل ز اوستشعر توهم باشد و شاعر طردخارج از فهم عموم و اهل دردمن در این بازار پر جوش و خروشخسته ام از طبل های پرخروشخسته ام از این همه ژست خرابخسته ام از سایه های روی آبخنده ام می گیرد و دل خسته امزین هیاهویی که از آن رسته ام!مجمعی کردند برپا این کسانتا ستایند این فلان و آن فلاناین یکی گوید تو قطب عالمیدر سخن استاد فخر و خاتمیچون ندیدند از هنر نام و نشانتیغ بستند بر گلوی باستانسطر اول ناله تاریک شبسطر دوم انفجار مغز و تبسطر سوم صندلی عریان شدهدفتر تاریخ ما گریان شدهدور هم جمع اند و غوغا می کنندمهر تایید بر خطای هم زنندارث آن کج رفتار چپ گراشد کَه و یونجه مریدان در چراآن که وزن از شعر این میهن ربودراه این بی دانشان را برگشودوزن را کشتند و نامش شد هنرعالمی زین شاهکار آمد به سرای سخندانان بی مغز و غریبخسته ام زین تیره بازار فریبنظم مولانا و حافظ شد نهانتا بماند مدح این بی دانشانای قلم برخیز و غوغا کن دگرزین سفیهان شعر حاشا کن دگرتا بتابد نور بر این تیرگیبر چنین بی دانشی و خیرگییک لغت از صرف و از نحو و اصولکس نداند در میان این فضولخواندنت ناید کتاب باستانپس چرا گویی ز شعر و داستان؟می نویسد کوره مغزی در کتابعطسه زد امروز به مطبخ آفتابسوزن خیاط شب مصلوب شدجیغ کرم خاکی ام مطلوب شدصد هزاران ابلهِ نادان تَرَشمرحبا گویند و ریزند زر سرشای شما گند آوران این چمنآبرو بردید از شعر و سخنسعدی ار این هرزه پویی دیده بودخشت بر فرق شما کوبیده بودچرک نویس ذهن بیمار خودششد مدال فخر و معیار خودشاز ردیف و قافیه گشته بریطعنه می سازد به نظم انوریگوید اینک آوانگاردم دگربر بُن علم و ادب گشتم تبرنام حافظ بر زبانت ننگ بودعقل تو در فهم نظمش لنگ بودتو که در تقطیع یک سطر روانعاجزی چون کودک ابجد خوانچون ز نادانی قلم برداشته ایتخم هذیان را به هر شعر کاشته ایچپ گرای عافیت اندیش دونکو ندارد بهره ای از چند و چونداس و چکش می کشد بر روی پوستلیک در متنش به فکر آبروستای سفیهانی که با نام هنرشعر فاخر را فکندید از نظرکارتان اوهام و بارتان فریباز شما گشته دل فرهنگ غریببشکنید این کِلک بی مایه هنربس کنید این هرزه گویی را دگرمغزها خالی و تن ها غرق نازمهر تایید جهالت جان گدازشعر آزادش همه فحش و جفنگقافیه در چشم این ابله خدنگای به تف چسبانده سطر بی رمقای سیاهی کرده بر روی ورقبر سر ما تاج منت می نهیکاسه خالی به دست ما دهیتو که حتی یک لغت از بوعلیبر نمیخوانی به دوران جلیگر ببیند شعر تو خیام مابشکند بر فرق تو این جام مامولوی گر که چرندت می شنفتدر تنور آتشینت می نهفتمهر باطل بر دهانتان سزاستاین هیاهو مایه شرم و عزاست#Atin #نیما_آتین
پستهای تلگرام — 📛 شعر ممنوعه ⛔️
ابله ازخواب بهشتی که امان میدهدشمادر خویش به تیغ دشمنان میدهدشچون خدارا به یقین برهمه نادیده فروختخود چو بیند به خدا دل به گمان میدهدشکار علم و سخن از دانش و بینش همه هیچگوش دارد به دهانی که اذان میدهدشدل به نادیده ی مذهب دهد آنکو همه عمرنپذیرد ز خِرَد آنچه نشان میدهدشهرگز ازخواب نخیزد جسدی زنده به گوربا نسیمی که چو گهواره تکان میدهدشزان دُمِ دین که چوبدکاره بِخود بست و نشستدست و پایی نکند گرچه زیان میدهدشمفتیِ شهر که نان از کفِ بیچاره گرفتهم به بیچاره ی دیگر چه گران میدهدشعقلِ ملّت چو جنون یافت حکومت او راهمچو تکه استخوانی به سگان میدهدش👤 مسعود آذر
سخن تا به کِی پروَرَم اندرآرم به نظمچه حاصل گَرَم درسخن فایق آیم نه عزمدوصد دفترم گر شود پر ز ابیات نغزدر آن گر عمل ناید از من شود شعر هرزز پر گفتن حاصل چه باشد به پیکار خیز سخن را گزیده بگوی و پی کار خیزچو دشمن رجز بشنود بهر جنگ آیدتبه دندان تیز و به تیغ و به سنگ آیدتزبان را نباشد چو گاوآهن از بهر شخمکه ورزیده مردی ز خاک آوَرَد بارِ تخمتوان را ز بازو مگیر از سخنهای سختکه چامه به وقت نیاز آید ای نیک بختکه اهل سخن داند این نکته گر بی نیازسخن را به نظم آوری دارد آن بوی آزز دهقان فرزانه باید که آموختنز کم گفتنِ نیک و بس گوهر اندوختنچو یزدان پاک این چنین ارمغانم بدادسزامندم ار نیک گویم به لطف و به دادسخن باشد آئینه ی آنکه در من نهانمرا آنچه گویم چنان بیند اهل جهانکه بر من مباد آنچه گویم که از غیر بودکه باشد دروغ آن کلام ار بد و خیر بودمن آنم که جانم به کشور کنم ارمغانز خونم بشویم ز ایران سرشت بدان#صادق_مبارکی
به نام یزدان پاکبرازنده نامی ز بهرت نباشد خزرکه دانا ازین نام بیگانه دارد حذرز مردانِ گیل و تپور نامش بجویکه بیگانه باشد عدوی زین جستجویچو نامت به ناحق ربودند بیگانگانزخاطر نرفتی که نامت بُوَد کاسپیانکنون داغ مرزت به دل های این ملت استز قومی بتر از خزر کِآن بما دولت استنه قومی بر او دارد ارزش نه کشور نه خاکجفا کرده برما که نقلش بُوَد دردناکز بهر بقا داده دریای مازندرانکه مهین به دشمن فروشند ضحاکیانندانم به تا کی چنین صبر بر ما رواستکه شرمنده ی آرشیم ایزد این را گواستولی دل گواهی دهد هردم از ناکجاکه فرجام این قوم ظالم بُوَد پرجفانباشد چنان دور و دیر و دراز و بعیدکه در هر نفس آن دمِ نیک خواهد رسیدمهیا ز بهر نبردی برای وطنبه هر شغل و منصب به تن جامه رزم کنکه دشمن وطن را چو کالا حراجش کندروا هرکه از این اجانب هلاکش کندز قانون بیگانگان هرکه فرمان بَرَدنباشد از این خاک کِآن ناروا نان بَرَدبه فرمانِ فرمانده باری دگر گوش دهکه چشم و زبان و دل و پنجه بر هوش دهنمانده دمی تا که غافل ازان دم شویمبیا تا چنان ماه دی حامیِ هم شویمکه دشمن ندارد توان شکستن زمابزن تکیه بر پشت من تاکه فرمانروادهد نیک فرمان آزادگی در نبردبه دشمن بتازیم اینبار با قلب سردکه فرصت بسی اندک و دشمنان بیشماردل ما برای رهایی ز غم بیقراریقین دان که پیروز میدان تویی هم وطنکه جانت چو جانم، مرا پیکرت همچو تن#صادق_مبارکی
ای سکوت تلخ و سرد این شب تاریک من ای رفیق بی نظیر و محرم نزدیک منحرف هایی در دلم پوسیده از دوران دور رنج هایی میکشم در انزوای سوت و کورمن دلم خون بود اما لب فرو بستم ز درد پشت لبخندی نهان کردم غم دنیای سردزخم ها خوردم ز دست روزگار کج مدار مانده ام در انزوای تلخ خود چشم انتظاراشک خود را در گلویم ریختم با درد و آه تا که با اندوه مردم سر کنم شام سیاهدرد خود را بردم از خاطر برای این دیار تا بگریم بر خزان این گلستان و بهارمی توانستم بگویم از شب و از بخت خوداز رفیق نارفیق و روزگار سخت خودمیتوانستم بگریم در غم شب های خویشاز جفای دوستان و سینه ی پر زخم و نیشقصه رنج خودم در غرش طوفان گم است دغدغه در سینه ام ای وای درد مردم استاشک من مال خودم دیگر نبود اندر عذارجز برای خاک میهن کی چکید این جویبارشعر من شد خنجر فریاد خاموشان شهردر گلوگاه شب بیداد و این دوران قهرخاک من ای وسعت اندوه های بیکران ای نشسته در غمت آوار کوه و آسمانخاک من ای سرزمین زخم های بی شمار مانده در چنگال شوم کرکسان روزگارمن شگفتم زان همه سنگین دلان بی خبرآن ریاکاران و این غافل دلان کور و کردرد های جامعه جان مرا از هم درید رنگ آرامش از این سیمای بارانی پریدمن نوشتم تا بماند یادگار از این دیار درد این مردم در این لیل و نهار بی بهارپشت من از بار این غم ها اگرچه درد کرد سوز پاییزان گلستان وجودم زرد کردزر نگیرم از بهای این قلم در این جهان کی فروشم جان خود را با دِرَم ای مردمانقلب من گر خرد شد سر در برابر خم نشد ذره ای از غیرتم در پیش ظالم کم نشدمن خروشم خشم یک تاریخ در عمق وجودآتشی در خرمن تاریک و این چرخ کبودبند ظلم و کینه آخر از میان پاره شود درد این خلق ستم دیده یقین چاره شودهر تپش از قلب زارم نام میهن را سرود جز به خاک پاک این درگه مرا عشقی نبودای وطن ای کیمیای عشق و ای اعجاز من ای تمام شوق ماندن محرم هر راز مندور مانی از گزند کینه ی نامحرمان سبز مانی تا ابد در گوشه این آسمانای سپهر تیره گون بس کن جفا بر این دیار تا به کی آتش بباری بر گلستان و بهارعاقبت این شب به پایان میرسد با آفتاب میشکافد سینه ظلمت برافتد این نقابفاش گردد حیله و مکر ریاکاران به نور بشنود عالم صدای سرفرازی و غرورهر کجا سروی برآمد در مسیر این دیاراز غبار خون ما دارد نشان و یادگارای وطن آخر رهایی میرسد از راه دور پر شود آغوش تو از نغمه و شعر و سرورمیدرخشد نام میهن بر بلندی های دهر میرود تاریکی از کوچه به کوچه های شهرباکی از طوفان ندارم در مسیر باورم می خروشم در دل شب همچنان نام آورمیاد آن سرو سهی کز تیشه دونان شکست یاد آن شاعر که با خون جگر در غم نشستمن همان مرغ شباهنگم که در خونش تپیداز برای صبح میهن پرده ی شب را دریدتا نفس در سینه دارم با تو میگویم ز درد از خزان کوچه و از چهره های زار و زردهر کجا رفتم نشان از ناله و اندوه بود بار غم بر شانه این سرزمین چون کوه بودطعنه ها خوردم ز بی عقلان و کوران زمان زخم ها دیدم ز دست دوستان و دشمنانگرچه من تلخی چشیدم از رفیق و از غریبگرچه از باغ جوانی برده ام اندک نصیبلیک هرگز برنگشتم از طریق راستی دور ماندم از دروغ و از کژی و کاستیمیروم روزی از این دنیای فانی بی گمان میشوم یک خاطره در ذهن پیر این جهانلیک نامم در مدار عاشقان پاینده بادتا ابد در سینه ی این روزگاران زنده بادای زمین پاک میهن این تنم در بر بگیر سینه خود را برای خستگی هایم پذیرلاله ای میروید از خاک مزارم در بهار میدهد پیغام رویش بر دل این شوره زارمی نهم اینک قلم را با دلی آرام و پاک میروم با یاد میهن در دل تاریک خاک#Atin #نیما_آتین
در بـرگـه آچــار چـنیـن نـوشـتـه دیـدم :خـاکـی بـفــروش مـیـرسـد ؛ تضـمـیـنـیسـفّـاک بـه زنـدیـق بـفـروخـت مـِلکی را کـآن مـیهـن مـاسـت و عـِرق خـرّمـدینیظلـم را مــتحـمـل بـشـویـم ، ایـن را نـه گــسـتــاخ شــدن وطــنفــروش دیــنـی ای بیـشـرفان چه کـس اجـازه بخشیـد :امــضاء بـکـنیـد ؛ مــعـاهــده ننـگـینـی؟بـیمـصـرف و رجـّـالــه ز تــرس عــامـّـه شلـوار کـنی خـیـس و بـخـود مـیرینـیدیـگــر بـه وضــوح و آشـکـارا کـردیــد :بـر شـخصـیـّت و شـعـور عـام تـوهـینـیکـور هستـی و یا خویـش زدی بر کـوریظلـم را تـو نمـیبـینـی ولـو مـیبـینـی !بـر تاجـر خـود فـروش خـائـن ، تـا کـی :در ورطــهٔ فــرمــانـبــری و تــمکــینـی ؟انـگار رقــم خــورده دوبــاره تـاریــخ ..!چـنگـیز و مـغـولــها و تـِـم خـونــینــی ؟" هـوشـیار بـمان ؛ جـای مـده ایـرانـی ؛؛یـا بـاج سبیـل بـر کمـونـیسـت چـینـی "#باجسبیل#یزدان_ماماهانی #سـرایـش۱۶_۱_۱۴۰۰#قطعه_🎼🎸گیـــتار بـیتــــار🎸🎼_