خانه ام ای وسعت آغوش منای طنین نام تو در گوش مناولین باری که چشمم باز شدبا تماشای تو عشق آغاز شدبوی…

ایکاش که خندیدن مستانه ما را اثری بوددر نیمه شبان هق هق گرییدن ما را ثمری بودآغوش زمین بر من دلخسته گران است و نفس گیرایکاش که از بهر رهائی ز غمش بال و پری بودبا رنج ز تنهائی و بی هم دلی و سینه سوزانایکاش که جنگیدن بی وقفه ما را ظفری بودمائیم هزاران سخن و قصه ناگفته به سینهایکاش که در نظم سخنها دل ما را شکری بودبیمار دلی کان بُوَد ایمن همه از عارضه عشقایکاش که آن عارضه را بر دل ماهم گذری بوددانم به یقین عشقِ به دلبر بُوَد از راحتی جانایکاش نه از راحتیِ خویش به دلبر نظری بودتاریک شد از تلخی گفتارِ حقیقت همه آفاقایکاش که بر ظلمت گفتارِ حقیقت قمری بودتنها شَوَد آن کس که براند سخن راست به عالمایکاش که تنهائی ما از غم و دردِ دِگری بودبارِ همه رنج و غم و درد و سخنِ عالم فانیایکاش نبود و به دل خسته ما شعرِ تَری بودشد رسمِ بقا پرده شب ، دیده فرو بست به خورشیدایکاش شبِ سرد و سیاه دل ما را سحری بود#صادق_مبارکی

از آن پیرِ رنجور کاندر شبابگریزان ز می بود و بانگِ رباباز آن کو به هنگامه عقل و هوشخِرد را رها کرد و شد دلق پوشبه فرمانِ آن کو ندارد حیاتبسی جان گرفت و حیات از نباتچه داری امید ای باخِردز کژ راه مذهب دمی وارهدنبینی که برنای پُر عقل و هوشکه تیز است و بینا در او چشم و گوشبخواند کتابی که چوپان نوشتخدایی زمکر و ز کردار زشتخدایی که نامش ز تندیس بُردکلامش ز گفتارِ ابلیس بُردجوانی که در عصر دانش چنینچو عصر حجر میبرد نام دینجوانی که بیگانه را چون غلامستاید به نیکی فرستد سلامچه حاجت از آن پیرِ گم کرده راهکه عمرش تلف کرده با اشک و آهبه ایران نگر از چه ویرانه شدچرا تازیان را چو کاشانه شدبه افشین خائن بسی پیرو استکه پیمان یاری ز بابک شکستچو توفیق ناید ز اندرز و پندبه تیغ جفا کار آید به بندنه منبر نشین و نه چون ناصح ایمکه از راه کردار خود فاتح ایمچو در پرده گوید سخن آدمینباید به تردید خوانی دمیمگر آنکه بیگانه باشی از اونهان باشد هم ظنّ و هم راز اونبردی میان شرّ است و خیرکه روشن بُوَد آنکه از ما وُ غیرچو باشد کسی بی طرف در میانبُوَد بی شک از قوم ضحّاکیانشرف دارد آن دشمن دیو خویکه تیغ خصومت کشد پیش رویچه گلهای نو رسته ی پر شَعَفکه پرپر ز خاموشیِ بی طرفکه این شیوه خود خنجر دشمن استچو ضربت به ایران و هم میهن استچه نازی که ایران سرایت بُوَدچو اندیشه ات در عداوت بُوَدگَرَت کینه ورزی نه آهنگِ توستچه حاصل که جهلی بتر ننگ توستچو سازی که در کوک ماهور شدنوا کِی در آن نغمه ای جور شدچو رودی خروشان به دریا رَوَدمخالف کجا مردِ دانا رَوَدنبینی که ملت خروشان چو رودرَوَد بی امان سوی هر آنچه بودببین و بخوان به گوش ات ببندز پندی که آن بُگسَلَد پای بندمکن غفلت از انقلابی نوینکه باشد مقدس تر از حکم دینکه نامش ز شیرانِ خورشید بختبه تن شد تجلی چنین نیک رختمهیا شو ای باخرد کاین قیامنبردِ نهائیست ختم کلامچه باشی چه از ما نباشی بدانستانیم کشور ز دستِ بدانکه سرباز شاهنشه عادلیمچو فرمان دهد بر ددان قاتلیم#صادق_مبارکی

خانه ام ای وسعت آغوش من ای طنین نام تو در گوش من اولین باری که چشمم باز شد با تماشای تو عشق آغاز شد بوی تو در غربت شب های تار میکشد دست مرا تا کوی یار تو همان خوابی که میبینم به شب نام تو ذکری است شیرین روی لب اولین حرفی که بر لب راندمت با زبان مادری میخواندمت…تیشه ای کز عشق بر سنگی نشستبغض صدها سال را در هم شکستکوچه هایی خسته از تاریخ دورمانده اما در تب یک چشمه نورهر که از آغوش گرمت دور شدجان او در حسرتت رنجور شدتازه میفهمم وطن یعنی دروننه خطوطی نقش بسته در برونمن تو را با عالمی سودا کنمکی توانم عشق را حاشا کنمخون من با خاک تو آمیخته استچون شرابی کز سبوها ریخته استذره ذره حل شوم در بوی توتا ابد باشم مقیم کوی توتو مرا با زخم هایم دیده ایدر شب تاریک من تابیده ایسینه ات گرچه پر از اندوه بودشانه ات در چشم من چون کوه بودروز آخر روز پایان سفرچون فرو افتد نقاب از رهگذردوست دارم خواب در خاکت کنمجان خود را وقف ادراکت کنمتو بهارانی که در پاییز سختمیشکوفد از تنت صدها درختسینه ات گنجینه این روزگاریادگاری تو ز نسلی استوارهرچه ویرانی است آبادان کنیدردها را در دلت درمان کنیعشق تو مشروط بر قدرت نبودبسته بر تاج و زر و مکنت نبودمن تو را بهر شکوهت خواستمنه تو را با جان و روحت خواستمدوستت دارم نه از بهر شعاردوستت دارم چو مجنون بی قرارمن توام دیگر چه حاجت بر سخنای عجین با تار و پود جان و تن#Atin #نیما_آتین

🚨بدون شرح !😕

‍ چنین روزگاران کجا دیده ایمگر تازیان را تو زاییده ایکه در دامن میهن  آریاخوری نان و آب نیاکان ما سپس گریه زاری کنی روز و شبکنی پاره خود را برای عربچنین ناسپاسی به ایرانمانسگی را ندیدم کند اینچناناگر از تو روزی سگی نان خورَدترا تا دم مرگ یاد آوردنیاکان برای تو جان باختندگلستان ز ایران ما ساختندبسی خون آنان  درین خانه ریختکه دشمن سرانجام از ما گریختهمینان که تو میپرستی کنون کشیدند اجداد ما را به خوناسارت گرفتند از مردمان بسا سر بریدند  در آنزمان برو پرس و جو کن ندانی اگرکه در ننگ و پستی نمانی دگر تو بر خویش و بر ما ستم کرده ایکه میهن فدای شکم کرده ای نبینی بنام حسین ات  مگرکهن کشوری را که شد بی پدرنبینی به تو مذهب انداختندولی خود به تاراج پرداختندبرای تو زانسوی دین آورندوزین سوی فرزند ما بردرندمگر کور هستی به چشمان باز نبینی مگر این فریب درازترا آنچه را کز خرد در سر است بهایش ز یک خرمگس کمتر است ازین پس بیا ناسپاسی مکنبه میهن نمک ناشناسی مکن گنه کرده را کس نشوید گناهمده دل به دیدار سنگ سیاه گنه را کجا سنگ میسایدتچه زین سنگ جز ننگ می آیدت خدا را تو در سنگ بینی اگرنداری‌پشیزی ز بودش خبرگمان دارمت مغز خر خورده ایکه اجداد از یاد خود  برده ایدریغا ز میهن که کوی تو شد که نامش همه آبروی تو شد هر آنکس که دینش ز میهن سر است ورا سر نباشد به تن بهتر است نگویی مگر جان فدای  حسیننریزی مگر خون برای  حسبن چرا تا کنون خویش  رنجانده ایبه میهن چرا تا کنون  مانده ای اگر  راست گویی برو  کربلافراموش کن خاک ایران ما تفو بر تو مفتی خور بد نهاد که این سرزمین چون تو را جای دادکنون پاره کن خویش را روز و شببده خون خود بر  حسین عرببدان هرچه دشمن پرستی کنی هرآنچه که خواری و پستی کنیسرانجام پیروزی از آنِ ماستز پا افتد اسلام و ایران بجاستبدان ای روان مرده ی زشت زادنباشد چو ایران جهان هم  مباد مسعود آذر