منی كه اسبم را اين چنین چهار نعل مى‌تازم، آيا مى‌خواهم برسم يا دارم فرار مى‌كنم؟جمال ثریا

نزار قبانی یه‌ زنی رو ترسیم می‌کنه به‌نام «لم تخلق للنسیان»:زنی‌که برای فراموش‌شدن خلق نشده. می‌گه: یه‌جور زنی هست، که اگه آزارش دادی و رهاش کردی، دیگه شبیهش رو پیدا نمی‌کنی. اون‌وقت تا آخر عمرت تیکه‌تیکه از وجودش رو تو زن‌های دیگه می‌جوری، ولی نمی‌تونی جاش رو پر کنی.

ای خالق اندوه نامرئی من، چرا ترکم نمی‌کنی؟ چرا نمی‌روی، تو که بی‌قرارترین مادیان دنیایی؟

یادم هست وقتی عاشق شده بودم حتی در راه رفتن هم احتیاط می‌کردم ، انگار ظرفی درون سینه‌ام جا داشت که پر از مایعی گران‌بها بود و من می‌ترسیدم که این مایع گران‌بها از درون آن جاری شود .#ایوان_تورگنیف

شب بخیر ای کسی که مدتهاست واسه هر ذره‌ی زندگیت می‌جنگی و کسی هم اطرافت نیست بهت بگه دمت گرم...

حتی اگر از تاریکی های درونت برایم حرف بزنی من تورا طوری نگاه میکنم که انگار خورشیدی…