✅️ بدون شرح۱۴۰۵/۴/۱۸@shool_ramsar

@Shool_ramsarبه نام خداوندِ قلم و حقیقت✍️ به احترام قلم‌هایی که حقیقت را روایت می‌کنند...🔹️ خبر، تنها واژه‌هایی کنار هم نیست؛خبر، روایتِ زمان است؛ حافظه‌ی یک جامعه و پلی میان آنچه رخ داده و آنچه مردم باید بدانند.🔸️ گاهی یک خبر، پنجره‌ای به سوی حقیقت می‌گشاید؛گاهی صدای انسانی می‌شود که صدایش به جایی نمی‌رسد؛گاهی پرده از یک واقعیت برمی‌داردو گاهی، جرقه‌ای می‌شود برای اصلاح، تغییر و ساختن فردایی بهتر.🔸️ اما در روزگار سرعت و هیاهوی رسانه‌ها،آنچه به خبر ارزش می‌دهد، تنها سرعت انتشار نیست؛بلکه درستی، دقت، انصاف و امانت‌داری است.♻️ و اینجاست که رسالت خبرنگار معنا پیدا می‌کند.خبرنگار، فقط کسی نیست که حادثه‌ای را روایت می‌کند؛خبرنگار، دیده‌بان جامعه است؛چشمِ بیدار مردم، گوشِ شنوا برای حقیقت و وجدانِ آگاه زمانه.او باید میان «آنچه هست» و «آنچه گفته می‌شود» فاصله را بشناسد؛حقیقت را از هیاهو جدا کند؛پیش از آنکه بنویسد، بیندیشدو پیش از آنکه منتشر کند، مسئولیت کلماتش را بپذیرد.🖋 زیرا قلم خبرنگار می‌تواند اعتماد بسازد یا آن را فرو بریزد؛امید بیافریند یا یأس بپراکند؛جامعه‌ای را آگاه کند یا در گرداب شایعه گرفتار سازد.از همین رو، خبرنگاری تنها یک حرفه نیست؛امانتی است بر دوش انسان‌هایی که می‌دانند هر کلمه، می‌تواند اثری در جهان داشته باشد.🕊️ و امروز، در کنار تبریک این روز بزرگ، یاد می‌کنیم از آنان که قلمشان را زمین گذاشتند، اما نام و یادشان از صفحه‌ی روزگار پاک نشد.🌹 با احترام و افتخار، یاد خبرنگاران شهید را گرامی می‌داریم؛آنان که در راه انجام رسالت خویش، جان بر سر حقیقت و آگاهی نهادند و نشان دادند که گاهی قلم، بهای سنگینی دارد.⚘️ و با دلی سرشار از احترام، یاد و خاطره‌ی خبرنگاران، روزنامه‌نگاران و فعالان مطبوعاتی فقید شهرستان رامسر را نیز گرامی می‌داریم؛مردانی که سال‌ها با عشق به این دیار، با قلم خود بخشی از تاریخ اجتماعی و فرهنگی رامسر را روایت کردند و ردّ کلمات و خدمات‌شان همچنان در حافظه‌ی این شهر باقی است.🟢 آنان رفتند، اما روایتشان ماند؛قلمشان خاموش شد، اما اثرشان نه؛و نامشان، در حافظه‌ی شهر و در میان نسل‌های پس از خود، همچنان زنده خواهد ماند.💠 امروز ۱۷ مرداد، در روز خبرنگار،به احترام همه‌ی خبرنگاران شریف، آزاده و حقیقت‌جو می‌ایستیم؛به احترام کسانی که در جست‌وجوی حقیقت، چراغ آگاهی را روشن نگه می‌دارند و صدای مردم را به گوش مسئولان و مسئولیت را به یاد جامعه می‌آورند.🌷 روز خبرنگار، بر همه‌ی صاحبان قلم و روایت، به‌ویژه خبرنگاران پرتلاش و دلسوز شهر و دیارمان، مبارک باد.🖋 باشد که، قلم‌ها امانت‌دار حقیقت باشند،خبرها چراغ آگاهی،رسانه‌ها پناه اعتماد مردم،و خبرنگار، همیشه روایتگرِ صادقِ روزگار.🙏🏻 به احترام قلم؛به احترام حقیقت؛به احترام آنان که برای گفتن حقیقت، نوشتند؛و به احترام آنان که امروز، همچنان می‌نویسند.🕊️ یاد خبرنگاران شهید و خبرنگاران و فعالان مطبوعاتی فقید رامسر گرامی و نامشان جاودانه باد.🌹 روز خبرنگار مبارک✅️ شنبه ۱۷ مرداد ماه ۱۴۰۵ خورشیدی شیخ صفر قاسمی@Shool_ramsar

🔰 نمایش بچه های میناب♻️ کاری از گروه هنری نمایشی صبح ظهور✅️روزهای ۱۷، ۱۸ و ۱۹ مرداد ماه🔸️ ساعت ۲۰/۳۰ الی ۲۱/۳۰🔹️سالن آمفی‌تئاتر شهید سلیمان نژاد رامسر@shool_ramsar

📝صفحه دوم🔹️او در آبادانی روستا و خدمت به مردم نیز پیشگام بود و باور داشت انسان، افزون بر مسئولیت در قبال خانواده، در برابر جامعه و زادگاه خویش نیز وظیفه دارد.🔸️اما شاید یکی از بزرگ‌ترین درس‌های زندگی او، صبر، عزت‌نفس و توکل در روزهای سخت بود.🔹️پدر عزیز ما حدود بیست‌وپنج سال با نابینایی زندگی کرد؛ اما این محدودیت هرگز نتوانست روح بلند او را محدود کند. تا آنجا که توان داشت، امور شخصی خود را شخصاً انجام می‌داد و نمی‌خواست باری بر دوش خانواده باشد. او با صبر، آرامش، قناعت و توکل، سختی‌ها را به فرصتی برای نشان دادن عظمت روح انسان تبدیل کرد.🔸️در این سال‌های دشوار، همه فرزندان، دختران و پسران، عروس‌ها، دامادها و نوه‌ها، هر یک به سهم خود، در کنار او بودند و تلاش کردند تا شاید اندکی از محبت‌های بی‌پایانش را جبران کنند؛ هرچند هیچ خدمتی، جبران‌کننده سال‌ها زحمت، مهر و فداکاری پدر نخواهد بود.🔹️پدر رفت، اما مرامش، نامش و راهش ماندگار است. فرزندانش با عشق و وفاداری، میراث او را زنده نگاه خواهند داشت و او همچنان در دل‌های فرزندان و در خاطره نسل‌های آینده، زنده و جاوید خواهد ماند.🟢 و اما مادر عزیز...🔸️اگر پدر، ستون استوار این خانه بود، مادر، فرشته‌ای بود که در تمام سال‌های زندگی، و به‌ویژه در بیست‌وپنج سال دوران نابینایی و خانه‌نشینی پدر، عاشقانه، صبورانه و ایثارگرانه از این ستون استوار خانواده پاسداری کرد و لحظه‌ای از خدمت، وفاداری و فداکاری دریغ نورزید.🔸️او چنان با عشق از همسرش پرستاری کرد که فرزندان، تا حد زیادی، آسوده‌خاطر بودند و نگرانی کمتری نسبت به حال پدر داشتند.🙏🏻 ما فرزندان، با هیچ زبان و بیانی قادر نیستیم قدردان این همه عشق، صبر، ایثار و فداکاری مادر عزیزمان باشیم.🤲 و از خدای مهربان تمنا داریم مادر عزیزمان را در پناه لطف و عنایت خویش، سلامت، عزت، آرامش و طول عمر با برکت عطا فرماید و بهترین پاداش دنیا و آخرت را نصیب این بانوی فداکار بگرداند.♻️ امروز که پدر در میان ما نیست، میراث واقعی او را نه در مال و دارایی، بلکه در ایمان، اخلاق، پاکی، محبت، وحدت خانواده، مهرورزی و نام نیکی می‌بینیم که از او به یادگار مانده است.✅️ باشد که ما نیز ادامه‌دهنده راه او باشیم؛ راهی که با ایمان، صداقت و اخلاص آغاز شد، با اخلاق، سخت‌کوشی و صبوری استوار گردید، با محبت و مهرورزی معنا یافت و با نام نیک، جاودانه ماند.🤲 خدایا، روح پدر عزیزمان، زنده‌یاد حاج رحمتعلی پشتگاه قاسمی را غریق رحمت واسعه خویش بگردان، درجاتش را متعالی فرما و او را با پیامبر اعظم(ص)، اهل‌بیت عصمت و طهارت(ع) و بندگان صالح خود محشور گردان و به ما فرزندان توفیق ده تا ادامه‌دهنده منش و روش او در زیست پربرکت هشتاد و هشت ساله‌اش باشیم و دعای خیر مادر عزیزمان را سرمایه دنیا و آخرت خود قرار دهیم.🔰 خوشا آنان که کتاب زندگی را با ایمان، صداقت و نیکی به پایان می‌رسانند. پدر عزیز ما نیز، به گواه همه آنان که او را می‌شناختند، شایسته همان گواهی نیکی است که مؤمنان در نماز میت بر زبان جاری می‌سازند: « إِنَّا لَا نَعْلَمُ مِنْهُ إِلَّا خَيْرًا » آری، از او جز نیکی ندیدیم و جز خیر به یاد نداریم.او سعادتمند زیست و سعادتمند نیز به دیدار پروردگار خویش شتافت: « عَاشَ سَعِيدًا وَمَاتَ سَعِيدًا ».⚘️ روحش شاد، یاد و نامش گرامی و جاودانه باد.🖋به قلم فرزندش: شیخ صفر قاسمی۶ مرداد ۱۴۰۵ خورشیدی@shool_ramsar

@shool_ramsar📝صفحه اول به نام خداوند بخشنده مهربان🌹 یادنامه پدری که کتاب زندگی را خوب خوانده بود...✔️ به مناسبت چهلمین روز بازگشت پدر عزیزم به سوی خداوند﴿وَقُلْ رَبِّ ارْحَمْهُمَا كَمَا رَبَّيَانِي صَغِيرًا﴾🤲 «پروردگارا! همان‌گونه که آنان مرا در کودکی پرورش دادند، بر آنان رحمت آور و مهربان باش.»(سوره اسراء، آیه ۲۴)🔸️بعضی انسان‌ها وقتی از میان ما می‌روند، تازه بیشتر دیده می‌شوند؛ نه به خاطر جایگاه، شهرت یا دارایی‌شان، بلکه به خاطر ردّ نیکی‌هایی که در دل‌ها و زندگی دیگران بر جای گذاشته‌اند.🔹️آنچه پیش روی شماست، تنها روایت زندگی یک پدر نیست؛ روایت مردی است که سرمایه اصلی‌اش نه مال و مقام، بلکه ایمان، صداقت، پاکی، سخت‌کوشی، مهرورزی و عشق به خانواده بود؛ پدری که با شیوه زندگی خود، درس‌هایی ماندگار برای فرزندان و همه کسانی که او را می‌شناختند، به یادگار گذاشت.🔸️این نوشته، ادای دِینی است از سوی فرزندی به پدری که بزرگ‌ترین میراثش، اخلاق نیک، نام نیک و دعای خیر بود؛ یادگاری برای فرزندان، نوه‌ها و نسل‌های آینده، تا بدانند ستون این خانواده چگونه زیست و چه سرمایه‌ای از ایمان، انسانیت و نیک‌نامی برای آنان به یادگار گذاشت.🔹️پدر، فقط یک واژه نیست؛ پدر، تکیه‌گاه روزهای سخت، آموزگار خاموش زندگی و ستون استواری است که خانواده در سایه مهر، بزرگواری و حضورش آرام می‌گیرد.🔸️پدر عزیز ما، زنده‌یاد حاج رحمتعلی پشتگاه قاسمی، از آن انسان‌هایی بود که زندگی‌اش سرشار از ایمان، اخلاق، پاکی، محبت و مهرورزی بود؛ انسانی که بیش از آنکه سخن بگوید، با رفتار خود درس زندگی می‌آموخت.🔹️پدر، گرچه از نعمت خواندن و نوشتن بی‌بهره بود، اما کتاب زندگی را به زیبایی خوانده بود و خداوند گنجینه‌ای از معرفت، تجربه، آگاهی، تدبیر، دوراندیشی و مهرورزی را در جان و دل او به ودیعه نهاده بود. او بی‌آنکه پای در مکتب و مدرسه نهاده باشد، مکتب زندگی را به نیکی آموخته بود و با فطرتی پاک، خردی سرشار و تجربه‌ای گران‌سنگ، راه درست را از نادرست بازمی‌شناخت و در بزنگاه‌های زندگی، بهترین تصمیم را برمی‌گزید و درس چگونه زیستن را نه با زبان، بلکه با کردار و منش خویش به فرزندان، نزدیکان و همه کسانی که با او مأنوس و همنشین بودند، می‌آموخت.🔸️او به ما آموخت که ارزش انسان، نه به مدرک و سواد ظاهری، بلکه به ایمان، خرد، اخلاق، انصاف، دوراندیشی و مهربانی است. چه بسیار کسانی که سال‌ها درس خوانده‌اند، اما از حکمت و تدبیر بی‌بهره‌اند؛ و چه بسیار انسان‌های کم‌سوادی که با نور ایمان، عقل سلیم، تجربه و مهرورزی، چراغ راه خانواده و جامعه خویش می‌شوند.🔹️او همواره شکرگزار خداوند بود و بندگی را در عمل معنا می‌کرد. رعایت حلال و حرام، پایبندی به فرائض دینی و اهتمام به نماز، بخش جدایی‌ناپذیر زندگی‌اش بود. نماز برای او تنها یک تکلیف نبود؛ بلکه گفت‌وگویی عاشقانه با پروردگار بود که حتی خستگی و سختی نیز نمی‌توانست او را از آن باز دارد.🔸️از برجسته‌ترین ویژگی‌های او، پاک‌دستی و پاک‌چشمی بود؛ دو گوهر گران‌بهایی که در سراسر زندگی‌اش جلوه داشت و همه کسانی که او را می‌شناختند، بر آن گواهی می‌دادند.🔹️او حرمت پدر و مادر خویش را به نیکوترین شکل پاس داشت و نشان داد که احترام به والدین، تنها یک سفارش اخلاقی نیست؛ بلکه راهی برای جلب رضایت خداوند و برکت یافتن زندگی است.🔸️با آنکه بزرگ خاندان بود، هرگز خود را بی‌نیاز از دیگران نمی‌دانست. در صله‌رحم و دیدار با برادران، خواهران، اقوام و دوستان، همیشه پیش‌قدم بود. هرگز منتظر نمی‌ماند که دیگران آغازگر دیدار باشند؛ خود آغازگر محبت بود و فرزندان را نیز همواره به حفظ پیوندهای خانوادگی و صله‌رحم سفارش می‌کرد.🔹️او عاشق خانواده بود. شادی فرزندان، موفقیت نزدیکان و پیشرفت عزیزان، شادی دل او بود. خانه‌اش با حضور خانواده رونق می‌گرفت و از گردهم آمدن فرزندان، نوه‌ها و بستگان در کنار یکدیگر، عمیقاً خرسند می‌شد.🔸️پدری که با رزق حلال، دسترنج پاک و سال‌ها تلاش صادقانه، سه پسر و پنج دختر را پرورش داد و با عشق، مسئولیت‌پذیری و تربیتی مبتنی بر ایمان، آنان را به زندگی شرافتمندانه رهنمون ساخت.🔹️او باور داشت که محبت به فرزند، تنها در مهرورزی و سخن گفتن خلاصه نمی‌شود؛ بلکه در آینده‌نگری، مسئولیت‌پذیری و فراهم کردن آرامش و امنیت خاطر آنان معنا پیدا می‌کند.🔸️از همین رو، حدود بیست سال پیش، در زمان حیات خود، همه اموالش را میان فرزندان تقسیم و به آنان واگذار کرد؛ زیرا اعتقاد داشت فرزندان نباید برای بهره‌مندی از میراث پدر، چشم‌انتظار خاموش شدن چراغ زندگی او بمانند، بلکه شایسته است پدر، تا زنده است، ثمره یک عمر تلاش خویش را با دستان خود به فرزندانش بسپارد و شادی، آرامش و آسودگی خاطر آنان را با چشمان خود ببیند.ادامه در صفحه دوم👇

🖤 چهل روز بسیار تلخ از رفتنِ بابای نجیب و مهربانم گذشت؛ 🟢 اما پدر، هرگز از خانه‌ی دل نمی‌رود... در قلب فرزندانش، نام و یاد و خاطرات شیرینش جاودانه خواهد ماند. 🕯️ آیین چهلمین روز درگذشت زنده‌یاد حاج رحمتعلی پشتگاه قاسمی 🔹️ چهارشنبه ۱۴۰۵/۵/۷ 🕒 ساعت ۳ تا…او در آبادانی روستا و خدمت به مردم نیز پیشگام بود و باور داشت انسان، افزون بر مسئولیت در قبال خانواده، در برابر جامعه و زادگاه خویش نیز وظیفه دارد. اما شاید یکی از بزرگ‌ترین درس‌های زندگی او، صبر، عزت‌نفس و توکل در روزهای سخت بود. پدر عزیز ما حدود بیست‌وپنج سال با نابینایی زندگی کرد؛ اما این محدودیت هرگز نتوانست روح بلند او را محدود کند. تا آنجا که توان داشت، امور شخصی خود را شخصاً انجام می‌داد و نمی‌خواست باری بر دوش خانواده باشد. او با صبر، آرامش، قناعت و توکل، سختی‌ها را به فرصتی برای نشان دادن عظمت روح انسان تبدیل کرد. در این سال‌های دشوار، همه فرزندان، دختران و پسران، عروس‌ها، دامادها و نوه‌ها، هر یک به سهم خود، در کنار او بودند و تلاش کردند تا شاید اندکی از محبت‌های بی‌پایانش را جبران کنند؛ هرچند هیچ خدمتی، جبران‌کننده سال‌ها زحمت، مهر و فداکاری پدر نخواهد بود. پدر رفت، اما مرامش، نامش و راهش ماندگار است. فرزندانش با عشق و وفاداری، میراث او را زنده نگاه خواهند داشت و او همچنان در دل‌های فرزندان و در خاطره نسل‌های آینده، زنده و جاوید خواهد ماند. و اما مادر عزیز... اگر پدر، ستون استوار این خانه بود، مادر، فرشته‌ای بود که در تمام سال‌های زندگی، و به‌ویژه در بیست‌وپنج سال دوران نابینایی و خانه‌نشینی پدر، عاشقانه، صبورانه و ایثارگرانه از این ستون استوار خانواده پاسداری کرد و لحظه‌ای از خدمت، وفاداری و فداکاری دریغ نورزید. او چنان با عشق از همسرش پرستاری کرد که فرزندان، تا حد زیادی، آسوده‌خاطر بودند و نگرانی کمتری نسبت به حال پدر داشتند. ما فرزندان، با هیچ زبان و بیانی قادر نیستیم قدردان این همه عشق، صبر، ایثار و فداکاری مادر عزیزمان باشیم. و از خدای مهربان تمنا داریم مادر عزیزمان را در پناه لطف و عنایت خویش، سلامت، عزت، آرامش و طول عمر با برکت عطا فرماید و بهترین پاداش دنیا و آخرت را نصیب این بانوی فداکار بگرداند. امروز که پدر در میان ما نیست، میراث واقعی او را نه در مال و دارایی، بلکه در ایمان، اخلاق، پاکی، محبت، وحدت خانواده، مهرورزی و نام نیکی می‌بینیم که از او به یادگار مانده است. باشد که ما نیز ادامه‌دهنده راه او باشیم؛ راهی که با ایمان، صداقت و اخلاص آغاز شد، با اخلاق، سخت‌کوشی و صبوری استوار گردید، با محبت و مهرورزی معنا یافت و با نام نیک، جاودانه ماند. خدایا، روح پدر عزیزمان، زنده‌یاد حاج رحمتعلی پشتگاه قاسمی را غریق رحمت واسعه خویش بگردان، درجاتش را متعالی فرما و او را با پیامبر اعظم(ص)، اهل‌بیت عصمت و طهارت(ع) و بندگان صالح خود محشور گردان و به ما فرزندان توفیق ده تا ادامه‌دهنده منش و روش او در زیست پربرکت هشتاد و هشت ساله‌اش باشیم و دعای خیر مادر عزیزمان را سرمایه دنیا و آخرت خود قرار دهیم. خوشا آنان که کتاب زندگی را با ایمان، صداقت و نیکی به پایان می‌رسانند. پدر عزیز ما نیز، به گواه همه آنان که او را می‌شناختند، شایسته همان گواهی نیکی است که مؤمنان در نماز میت بر زبان جاری می‌سازند: « إِنَّا لَا نَعْلَمُ مِنْهُ إِلَّا خَيْرًا » آری، از او جز نیکی ندیدیم و جز خیر به یاد نداریم. او سعادتمند زیست و سعادتمند نیز به دیدار پروردگار خویش شتافت: « عَاشَ سَعِيدًا وَمَاتَ سَعِيدًا ». روحش شاد، یاد و نامش گرامی و جاودانه باد. 🖋به قلم فرزندش: شیخ صفر قاسمی ۶ مرداد ۱۴۰۵ خورشیدی @shool_ramsar

🖤 چهل روز بسیار تلخ از رفتنِ بابای نجیب و مهربانم گذشت؛ 🟢 اما پدر، هرگز از خانه‌ی دل نمی‌رود... در قلب فرزندانش، نام و یاد و خاطرات شیرینش جاودانه خواهد ماند. 🕯️ آیین چهلمین روز درگذشت زنده‌یاد حاج رحمتعلی پشتگاه قاسمی 🔹️ چهارشنبه ۱۴۰۵/۵/۷ 🕒 ساعت ۳ تا…@shool_ramsar به نام خداوند بخشنده مهربان 🌹 یادنامه پدری که کتاب زندگی را خوب خوانده بود... به مناسبت چهلمین روز بازگشت پدر عزیزم به سوی خداوند ﴿وَقُلْ رَبِّ ارْحَمْهُمَا كَمَا رَبَّيَانِي صَغِيرًا﴾ «پروردگارا! همان‌گونه که آنان مرا در کودکی پرورش دادند، بر آنان رحمت آور و مهربان باش.» (سوره اسراء، آیه ۲۴) بعضی انسان‌ها وقتی از میان ما می‌روند، تازه بیشتر دیده می‌شوند؛ نه به خاطر جایگاه، شهرت یا دارایی‌شان، بلکه به خاطر ردّ نیکی‌هایی که در دل‌ها و زندگی دیگران بر جای گذاشته‌اند. آنچه پیش روی شماست، تنها روایت زندگی یک پدر نیست؛ روایت مردی است که سرمایه اصلی‌اش نه مال و مقام، بلکه ایمان، صداقت، پاکی، سخت‌کوشی، مهرورزی و عشق به خانواده بود؛ پدری که با شیوه زندگی خود، درس‌هایی ماندگار برای فرزندان و همه کسانی که او را می‌شناختند، به یادگار گذاشت. این نوشته، ادای دِینی است از سوی فرزندی به پدری که بزرگ‌ترین میراثش، اخلاق نیک، نام نیک و دعای خیر بود؛ یادگاری برای فرزندان، نوه‌ها و نسل‌های آینده، تا بدانند ستون این خانواده چگونه زیست و چه سرمایه‌ای از ایمان، انسانیت و نیک‌نامی برای آنان به یادگار گذاشت. پدر، فقط یک واژه نیست؛ پدر، تکیه‌گاه روزهای سخت، آموزگار خاموش زندگی و ستون استواری است که خانواده در سایه مهر، بزرگواری و حضورش آرام می‌گیرد. پدر عزیز ما، زنده‌یاد حاج رحمتعلی پشتگاه قاسمی، از آن انسان‌هایی بود که زندگی‌اش سرشار از ایمان، اخلاق، پاکی، محبت و مهرورزی بود؛ انسانی که بیش از آنکه سخن بگوید، با رفتار خود درس زندگی می‌آموخت. پدر، گرچه از نعمت خواندن و نوشتن بی‌بهره بود، اما کتاب زندگی را به زیبایی خوانده بود و خداوند گنجینه‌ای از معرفت، تجربه، آگاهی، تدبیر، دوراندیشی و مهرورزی را در جان و دل او به ودیعه نهاده بود. او بی‌آنکه پای در مکتب و مدرسه نهاده باشد، مکتب زندگی را به نیکی آموخته بود و با فطرتی پاک، خردی سرشار و تجربه‌ای گران‌سنگ، راه درست را از نادرست بازمی‌شناخت و در بزنگاه‌های زندگی، بهترین تصمیم را برمی‌گزید و درس چگونه زیستن را نه با زبان، بلکه با کردار و منش خویش به فرزندان، نزدیکان و همه کسانی که با او مأنوس و همنشین بودند، می‌آموخت. او به ما آموخت که ارزش انسان، نه به مدرک و سواد ظاهری، بلکه به ایمان، خرد، اخلاق، انصاف، دوراندیشی و مهربانی است. چه بسیار کسانی که سال‌ها درس خوانده‌اند، اما از حکمت و تدبیر بی‌بهره‌اند؛ و چه بسیار انسان‌های کم‌سوادی که با نور ایمان، عقل سلیم، تجربه و مهرورزی، چراغ راه خانواده و جامعه خویش می‌شوند. او همواره شکرگزار خداوند بود و بندگی را در عمل معنا می‌کرد. رعایت حلال و حرام، پایبندی به فرائض دینی و اهتمام به نماز، بخش جدایی‌ناپذیر زندگی‌اش بود. نماز برای او تنها یک تکلیف نبود؛ بلکه گفت‌وگویی عاشقانه با پروردگار بود که حتی خستگی و سختی نیز نمی‌توانست او را از آن باز دارد. از برجسته‌ترین ویژگی‌های او، پاک‌دستی و پاک‌چشمی بود؛ دو گوهر گران‌بهایی که در سراسر زندگی‌اش جلوه داشت و همه کسانی که او را می‌شناختند، بر آن گواهی می‌دادند. او حرمت پدر و مادر خویش را به نیکوترین شکل پاس داشت و نشان داد که احترام به والدین، تنها یک سفارش اخلاقی نیست؛ بلکه راهی برای جلب رضایت خداوند و برکت یافتن زندگی است. با آنکه بزرگ خاندان بود، هرگز خود را بی‌نیاز از دیگران نمی‌دانست. در صله‌رحم و دیدار با برادران، خواهران، اقوام و دوستان، همیشه پیش‌قدم بود. هرگز منتظر نمی‌ماند که دیگران آغازگر دیدار باشند؛ خود آغازگر محبت بود و فرزندان را نیز همواره به حفظ پیوندهای خانوادگی و صله‌رحم سفارش می‌کرد. او عاشق خانواده بود. شادی فرزندان، موفقیت نزدیکان و پیشرفت عزیزان، شادی دل او بود. خانه‌اش با حضور خانواده رونق می‌گرفت و از گردهم آمدن فرزندان، نوه‌ها و بستگان در کنار یکدیگر، عمیقاً خرسند می‌شد. پدری که با رزق حلال، دسترنج پاک و سال‌ها تلاش صادقانه، سه پسر و پنج دختر را پرورش داد و با عشق، مسئولیت‌پذیری و تربیتی مبتنی بر ایمان، آنان را به زندگی شرافتمندانه رهنمون ساخت. او باور داشت که محبت به فرزند، تنها در مهرورزی و سخن گفتن خلاصه نمی‌شود؛ بلکه در آینده‌نگری، مسئولیت‌پذیری و فراهم کردن آرامش و امنیت خاطر آنان معنا پیدا می‌کند. از همین رو، حدود بیست سال پیش، در زمان حیات خود، همه اموالش را میان فرزندان تقسیم و به آنان واگذار کرد؛ زیرا اعتقاد داشت فرزندان نباید برای بهره‌مندی از میراث پدر، چشم‌انتظار خاموش شدن چراغ زندگی او بمانند، بلکه شایسته است پدر، تا زنده است، ثمره یک عمر تلاش خویش را با دستان خود به فرزندانش بسپارد و شادی، آرامش و آسودگی خاطر آنان را با چشمان خود ببیند.