ıl💎lı▫️چطور میشه ذهن رو ساکت کرد ...@SiLence_of_mind2

🔺محفل بیداری کندالینی 🔺🟣 آموزش مراقبــه🟣 ڪندالینــی یــوگــا🟣 گــروه تبــادل نظــر👁 باز کردن چشم سوم 👁t.me/kundalini_awakeninghttps://t.me/kund… جامع تمام چاکراها🔺

══ 💜 ══ ❥💟 چگونه چشــم ســوم را فعال کنیم ؟!👈 بیــداری ڪندالینــی◉ KUNDALINI_AWAKENING▪️▪️

ıl💎lıهیچ «من» واقعی درونت نیست.اون صدایی که توی سرت حرف می‌زنه، تو نیستی.ترس‌ها، خاطره‌ها، حسادت‌ها، حتی حس مالکیتِ بدن… فقط تصویرن، نه حقیقت.بدن مثل یه بلندگوئه.فکر، احساس، رفتار—مثل آهنگی‌ان که ازش پخش می‌شن.ولی خود بلندگو، هیچ‌وقت آهنگ نیست.و تو، نه اون صداهایی، نه اون احساس‌ها، نه اون ترس‌ها...تو، حضوری خاموش و بی‌شکلی که پشت همه‌شون ایستاده. همیشه آگاه. همیشه ساکت.خشم، حسادت، میل، ترس...سایه‌هایی‌ان که وقتی نورِ آگاهی رو فراموش می‌کنی، ظاهر می‌شن.اما تو نور هستی، نه سایه.تو هیچ‌وقت کسی نبودی.فقط نقشی بازی کردی، در نمایشی به اسم ذهن.حالا وقتشه از صحنه بیرون بیای و ببینی:هیچ چیز جدا از آگاهی نیست. هیچ "من" جدا وجود نداره.سکوت کن. نگاه کن.وقتی بدون قضاوت به درونت نگاه می‌کنی، می‌فهمی:همه‌چیز در تو اتفاق می‌افته—نه برای تو، نه به‌خاطر تو… بلکه در تو@SiLence_of_mind2

ıl💎lı📌دهانت را بسته نگه دار#ناپلئون_هیل#قدرت_ذهن@SiLence_of_mind2

ıl💎lıانسان بیشتر از آنکه اسیر شرایط بیرونی باشد،زندانی ناآرامی‌های ذهنی خویش است.افکار، مثل لباسی هستند؛که هر روز بر تنِ آگاهی‌مان می‌کنیم.و بیشترِ ما،بدون آگاهی، لباس‌هایی را می‌پوشیم،که دیگران برای‌مان دوخته‌اند.اینجا حرف از انتخاب آگاهانه‌ی فکرهاست.نه اینکه ذهنت را خاموش کنی!بلکه یاد بگیری،چطور صدای درست رو،از میانِ هیاهوی درون بشنوی.اما گام بعدی، از تلاش هم فراتر می‌رود.«تلاش» گاهی خودش نوعی تقلای ناآگاهانه‌ست.نوعی چنگ زدن در تاریکی برای یافتن چیزی که،تنها در سکوت و پذیرش پیدا می‌شود.تسلیم‌شدن در این‌جا به‌معنای شکست نیست،بلکه یک اعتماد ریشه‌دار به نظم جهان است.یعنی اجازه بدهی چیزها «باشند»،بدون آنکه تو بی‌وقفه بخواهی،آن ها رو درست کنی، کنترل کنی، یا تحلیل کنی.در نهایت:«کنترل ذهن» به‌معنای فشار نیست،بلکه به‌معنای نرمی، انتخاب، و وقار درونیه.در جایی که بیشترها با هیاهو زندگی می‌کنند،آرام‌زیستن یک هنر نجات‌بخش است.• رادِنفید@SiLence_of_mind2

ıl💎lıهیچ «من» واقعی درونت نیست.اون صدایی که توی سرت حرف می‌زنه، تو نیستی.ترس‌ها، خاطره‌ها، حسادت‌ها، حتی حس مالکیتِ بدن… فقط تصویرن، نه حقیقت.بدن مثل یه بلندگوئه.فکر، احساس، رفتار—مثل آهنگی‌ان که ازش پخش می‌شن.ولی خود بلندگو، هیچ‌وقت آهنگ نیست.و تو، نه اون صداهایی، نه اون احساس‌ها، نه اون ترس‌ها...تو، حضوری خاموش و بی‌شکلی که پشت همه‌شون ایستاده. همیشه آگاه. همیشه ساکت.خشم، حسادت، میل، ترس...سایه‌هایی‌ان که وقتی نورِ آگاهی رو فراموش می‌کنی، ظاهر می‌شن.اما تو نور هستی، نه سایه.تو هیچ‌وقت کسی نبودی.فقط نقشی بازی کردی، در نمایشی به اسم ذهن.حالا وقتشه از صحنه بیرون بیای و ببینی:هیچ چیز جدا از آگاهی نیست. هیچ "من" جدا وجود نداره.سکوت کن. نگاه کن.وقتی بدون قضاوت به درونت نگاه می‌کنی، می‌فهمی:همه‌چیز در تو اتفاق می‌افته—نه برای تو، نه به‌خاطر تو… بلکه در تو.@SiLence_of_mind2