درد و داغ ایران امروزظهر با ماشینم در گوشه خیابان ایستاده بودم که توجهم به صحنه‌ای جلب شد: جوانی با…

درد و داغ ایران امروزظهر با ماشینم در گوشه خیابان ایستاده بودم که توجهم به صحنه‌ای جلب شد: جوانی با دمپایی از خانه بیرون آمده بود تا زباله‌ها را در سطل بیندازد. بعد از انداختن زباله دیدم که دمپایی‌هایش را در آورد و کفش‌هایی را که در کنار سطل بود پوشید و امتحان کرد. گویا به اندازه‌ی پایش نبود که بی‌خیال شد، کفش‌ها را برداشت و گوشه سطل گذاشت و به سمت خانه برگشت. اما نرسیده به خانه دوباره به سمت سطل آمد، کفش‌ها را از گوشه سطل برداشت و با خودش به خانه برد.واقعیت زندگی مردم در ایران همین چند دقیقه‌ای است که شاهدش بودم. زندگی در ایرانی که باید رفاه در آن موج بزند چنین است؛ مردم گرفتار در تهیه‌ی ساده‌ترین امکانات زندگی. حالا نه فقط کارتن‌خواب‌ها مایحتاج زندگی‌شان را از زباله‌ها پیدا می‌کنند، و نه فقط تفکیک زباله - یا آن‌طور که شهرداری می‌گوید: دزدی زباله! - امورات بسیاری را می‌چرخاند، که حتی شهروندان متوسط‌الحال هم با دیدن کفش نیمداری در کنار سطل زباله چشم‌شان برق می‌زند و نمی‌توانند از آن بگذرند! این وضع حاصل کدام مدیریت است؟! کدام دشمن این مصیبت را بر سر مردم آورده است؟ کدام غارتگری گنجینه‌ی خدادادی این مرز و بوم را از صاحبان اصلی‌اش دزدیده است؟! چگونه سال‌های متمادی اولویت هزینه‌‌کردن‌ها عوض شده تا امروز که هنوز هم در کنار مردم ناتوان در تامین معیشت، پول بیت‌المال خرج نمایش‌های دلخوش کنک بی‌فایده‌‌ شود؟! تصویر امروز ایران برای من - و برای هر که اندکی وجدان دارد - تصویر همان جوانی است که کفش‌های نیمدار را از کنار زباله‌ها برداشته و رو به خانه می‌رود؛ درد ما جز این نیست. 🖋 محمدحسین روانبخش@TahlilZamane@sisalmoalemi