@zhuanchannel@sisalmoalemiگاهی آدم فکر می‌کند نبودن یعنی پایاناما مادرها هرگز «تمام» نمی‌شوند.وقتی…

@zhuanchannel@sisalmoalemiگاهی آدم فکر می‌کند نبودن یعنی پایاناما مادرها هرگز «تمام» نمی‌شوند.وقتی می‌روند، فقط شکلِ بودنشان عوض می‌شود.دیگر در قاب خانه نمی‌خندند،اما در آرام‌ترین نقطه‌ی دل آدمهمان‌طور گرم و مهربان می‌نشینند.برای تویی که مادرت را از دست داده‌ایمن می‌دانم دلت از جنس یک سکوتِ سنگین است.می‌دانم شب‌هایی هست که حتی نفس کشیدن یادِ مادر را زنده می‌کند.می‌دانم هیچ آغوشی، هیچ صداییجای حضور او را نمی‌گیرد.اما باور کنمادرها هنوز هم کنارمان راه می‌روند.در لحظه‌هایی که بی‌دلیل آرام می‌شویم،در ثانیه‌ای که دست‌وپایمان از شدت دلتنگی می‌لرزد ولی ناگهان حس می‌کنیم «کسی» ما را نگه داشته،آن همان حضور مادر است.او در دعایی که یادمان داده،در نوری که به زندگی‌مان تابانده،در مهربانی‌ای که هنوز بلدید و به دیگران می‌بخشیدزنده است.این‌ها رد پای اوست.مادرها نمی‌میرندفقط از چشم پنهان می‌شوند.اگر گاهی حس می‌کنی کسی دستت را می‌گیرد،یا بی‌دلیل دلت آرام می‌شودیا ناگهان یادت می‌افتد قوی باشیاین‌ها نشانه‌ی این است که او هنوز با توست.در هر قدم،در هر تصمیم،در هر لبخندی که شجاعتش را از او به ارث برده‌ای.دلتنگی تمام نمی‌شوداما عشق هم تمام نمی‌شود.و عشق مادرجاودانه‌ترین نوعِ حضور است.@sisalmoalemi