@sisalmoalemiیه عمر بچه بزرگ کن بعد دوست پسرش ببرتش بالای پل هواییبه خدا اصلا شوخی یا تجربه‌ی خوبی…

@sisalmoalemiبقایی درباره تعطیلی سفارت شیلی در تهران: تصمیم گرفتند به خاطر صرفه جویی مالی سفارت را تعطیل کنند و در برخی کشورها این کار را انجام دادند. این به معنای قطع روابط نیست. /مهر@Khabari @sisalmoalemi

@sisalmoalemiیه گروه از کوهنوردها که به قله دماوند صعود کرده بودن؛ اونجا سر این که کی زودتر با اون تابلو عکس بگیره کتک کاری کردن.به نظر میاد کوهنوردی واقعا زوال عقل میاره.فقط اون خانم که داره خندان با تابلو عکس میگیره. انگار نه انگار این ور دعواست.@Aalijnab@sisalmoalemi

@sisalmoalemiمهم ترین دارایی یه کشور اعتماد مردمشه💔@sisalmoalemi

@sisalmoalemiتوصیه روزنامه جمهوری اسلامی: موفق شدن در برابر آمریکا بستگی به ایجاد رضایت در مردم دارد؛ همه مردم، نه آنهایی که طرفدار نظام اندروزنامه جمهوری اسلامی نوشت: بالاتر از آمادگی دفاعی، تأمین رضایت مردم است. رضایت مردم بزرگ‌ترین، کارآمدترین و بادوام‌ترین سلاح برای مقابله با تهاجم دشمن است. رضایت مردم را نباید در مسائل معیشتی خلاصه کرد؛ اهمیت دادن به نقش مردم در تعیین خط‌مشی سیاسی، تأمین آزادی‌های مشروع، ایجاد امید، کنار گذاشتن جنگ قدرت و رعایت حقوق مردم در عرصه‌های اجتماعی نیز سهم بزرگی در جلب رضایت دارند.مسئولان باید هنر جذب آن دسته از مردم را داشته باشند که همراه نیستند یا اعتراض دارند. با رضایت عامه مردم است که می‌توان جنگ نرم را خنثی و خطر جنگ سخت را برطرف کرد.@khabare_vije@sisalmoalemi

@sisalmoalemiعکس ابوعلی سینا روی اسکناس ۲۰۰ سامانی زده می‌شود! با دستور امامعلی رحمان، رئیس جمهور تاجیکستان برای پاسداشت ابوعلی سینا دانشمند بزرگ ایرانی،علاوه بر اسکناس ۲۰ سامانی از این به بعد عکس ابوعلی سینا روی اسکناس ۲۰۰ سامانی هم زده می‌شود@Roshanfkrane@sisalmoalemi

@sisalmoalemiتا سخن از اعتبار گذرنامهٔ ایرانی در دوران محمدرضاشاه می‌شود، عده‌ای پنجاه‌وهفتی، با لحنی به‌ظاهر بامزه، پیدا می‌شوند و با طعنه می‌پرسند: «حالا گذرنامه اعتبار داشت، اما مگر مردم پول داشتند به سفر خارجی بروند؟»بد نیست حال‌وروز آن دوران را از زبان محمد قاضی، مترجم نامدار ایرانی، بشنویم؛ کسی که پادشاهی‌خواه هم نبود. قاضی در خاطرات یک مترجم می‌نویسد که در سال ۱۳۴۸، چند ماه پس از مرگ همسرش، برای تسکین اندوه خود و دخترش در یک تور ۴۵روزه به شش‌هفت کشور اروپایی ثبت‌نام کرد.این سفر شامل پرواز میان کشورها، اقامت در بهترین هتل‌ها، صبحانه و ناهار، حمل‌ونقل شهری و بازدید از مکان‌های تاریخی و دیدنی بود و هزینهٔ آن برای هر نفر شش هزار تومان می‌شد؛ حتی امکان پرداخت اقساطی نیز وجود داشت.قاضی بیست سال بعد، با مقایسهٔ آن دوران با زمان نگارش خاطراتش، می‌نویسد هزینهٔ آن سفر مفصل، دیگر تنها به‌اندازهٔ هزینهٔ یک وعده ناهار یا شام برای شش‌هفت نفر در هتلی آبرومند بود:«آوخ! آوخ! چه بود و چه شد!»محمد قاضی اگر امروز زنده بود، چه می‌گفت؟منبع:محمد قاضی، خاطرات یک مترجم، نشر کارنامه، صص. ۳۶۷–۳۶۸.@sisalmoalemi