✅حکومتی که به زیر زمین می‌خزد، فاصله چندانی با سقوط ندارد!زندگی در غار و تونل متعلق به گروههای چریک…

✅حکومتی که به زیر زمین می‌خزد، فاصله چندانی با سقوط ندارد!زندگی در غار و تونل متعلق به گروههای چریکی است نه حکومت✍م. حسن زاده بزرگ‌ترین خطای یک  حکومت‌ِ اقتدارگرا، اشتباه گرفتن «بقا» با «اقتدار» است. مدت زمانی است ، مسئولین نظام جمهوری اسلامی با بافتن  آسمان، ریسمان درتلاشند  القا کنند  چون  رهبرانشان در اعماق زمین زنده هستند ،  حکومت نیز همچنان قدرتمند و برقرار است!در حالی که این دو، هیچ ملازمه‌ای با یکدیگر ندارند.!این ، سازمان ها وگروههای چریکی هستند که  برای زندگی در غار، تونل و مخفیگاهها ساخته شده اند ، درحالیکه دولت ها،  اصولاًبرای حکمرانی بر روی زمین ساخته شده اند .. یک حکومت، با میلیونها شهروند  متشکل از شبکه‌ای عظیم از نهادهای سیاسی، اقتصادی ، بانکی ، اداری، امنیتی، اجتماعی و بهداشتی ودرمانی است،  که فلسفه وجودی آن، حضور آشکار و اعمال حاکمیت در برابر مردم و دشمن است؛ نه پنهان شدن در اعماق زمین.!آن روز که پناهگاه، جای کاخ ریاست، مرکز فرماندهی و نهادهای رسمی را بگیرد و رهبران یک کشور از بیم حمله، زندگی در تونل‌های بتنی را به حضور در صحنه حکمرانی ترجیح دهند، نمیتوان  این وضعیت را «استراتژی»یا دکترین امنیتی  نامید؛ این، اعلام ورشکستگی اقتدار وحکمرانی است.! پناهگاه، وسیله نجات جان است، نه ابزار اداره یک کشور.!هیچ دولت مقتدری با «فرهنگ اختفا» ساخته نمی‌شود. دولتی که دیگر جرأت حضور در آسمان و زمین سرزمین خود را ندارد و بقای خود را در زیرِ چندین متر خاک وبتن جست‌وجو می‌کند، عملاً از جایگاه یک حکومت به سطح یک تشکیلات مخفی تنزل یافته است...تاریخ نیز بی‌رحمانه قضاوت می‌کند. تاریخ، عمق پناهگاه‌ها را ثبت نمی‌کند؛ عمق اقتدار واقعی و خدمات حکومت‌ها را ثبت می‌کند. هیچ ملتی به داشتن تونل‌های عمیق افتخار نمی‌کند؛ ملت‌ها به امنیت، آزادی، رفاه و توان دفاع از سرزمین خود افتخار می‌کنند.حکومتی که ناچار شود مرکز ثقل قدرت خود را از شهرها به تونل‌ها منتقل کند، شاید هنوز نفس بکشد، اما دیگر در قامت یک دولتِ ایستاده نیست.!اقتدار یعنی آن‌قدر بر آسمان و زمین سرزمین خود مسلط باشی که نیازی به پنهان شدن نداشته باشی.اگر روزی حاکمان، به جای ایستادن بر فراز سرزمین، از اعماق زمین فرمان صادر کنند، این نه تصویر قدرت، بلکه تصویر هراس است؛ نه نشانه اعتمادبه‌نفس، بلکه نشانه از دست رفتن ابتکار عمل است!و شاید تلخ‌ترین حقیقت این باشد: حکومتی که روی زمین دیگر احساس امنیت نمی‌کند، پیش از آنکه خاک سرزمینش را از دست بدهد، جایگاه سیاسی و روانی خود را باخته است.ممکن است چنین حکومتی مدتی دیگر نیز به حیات خود ادامه دهد، اما آنچه ادامه یافته، «بقای فیزیکی» است، نه «اقتدار سیاسی».از آن لحظه به بعد، هر متر که به عمق زمین فرو می‌رود، به همان اندازه از ارتفاع و هیبت سیاسی وسرمایه اجتماعی خود می‌کاهد و به سقوط نهایی خود نزدیک میشود:!!