🟢بازگشت به قانون اساسیپیشنهادی برای خروج از بحران✍🏻سید ناصر سلطانی♦️«تشکیل اجتماعات و راهپیماییها،…
انتشار: 2026/06/30 08:27 UTC
🟢بازگشت به قانون اساسیپیشنهادی برای خروج از بحران✍🏻سید ناصر سلطانی♦️«تشکیل اجتماعات و راهپیماییها، بدون حمل سلاح، به شرط آن که مخل به مبانی اسلام نباشد آزاد است». درباره این اصل بحثهای مهمی در مذاکرات مجلس بررسی نهایی قانون اساسی طرح شده است. از جمله این که انقلابیون چون در جریان اعتراضات و مخالفتهایشان با حکومت پهلوی با ممنوعیتها و موانع حکومت پهلوی برای اعتراضات مواجه شده بودند میکوشیدند در هنگام تدوین قانون اساسی جدید بستری فراهم کنند تا چنان وضعیتی تکرار نشود و به همین سبب راهپیمایی و تشکیل اجتماعات را منوط به اجازه قبلی حکومت نکردند. انقلابیون در سال 1357 تجربه چنین مسالهای را با تمام وجود لمس کرده بودند لذا در مذاکرات این اصل عمدا گفتهاند تجمع اجازه لازم ندارد و هر کسی میخواهد تجمع کند آزاد است. اما تجاوز بزرگ و سیستماتیکی که به این اصل شده این است که قانونی تصویب شده که تشکیل اجتماعات و راهپیماییها را منوط به مجوز وزارت کشور کرده و این قانون با ایراد شورای نگهبان مواجه نشده در حالی که با این توضیحی که دادیم منوط کردن برگزاری تجمعات و راهپیماییها به اجازه وزارت کشور یا هر نهاد دیگری نقض صریح و سازمان یافته قانون اساسی است. چرا این اصل در طی این سالها و طی این روزها علیرغم درخواستهای مکرر اجرا نمیشود؟ چرا به موافقان حکومت این امکان داده میشود ولی به معترضان و مخالفان این امکان داده نمیشود؟ این اصل یکی از بندهای شرطنامه و عهدنامهای است که بنابر آن این امانت به جمهوری اسلامی سپرده شده است. باید پرسید که چرا رعایت شروط امانت نمیشود؟ رعایت مفاد این اصل و اجرای این اصل و تامین امنیت معترض و مخالف حکومت برای پایان دادن به خشونت و صدمه زدن به ملت و به کشور ضروری است و این اصل از بهرِ چنین روزهایی نوشته شده است. تجمع کردن و اعتراض کردن راه گفتگوی مردم با حکومت است؛ خاصه در مملکتی که نور وجود ملت در نهادهای آن بسیار کمسو و بی فروغ و بیهوده شده و با حربههای مختلف اراده ملت از میدان تمشیت امور کشور به در شده است. منشا حکومت و همه چیز یک مملکت مردم آن است. مردم وقتی صدایشان شنیده نشود آن حکومت هر روز از مردم دور میشود و ضعیفتر خواهد شد. برای آن که حکومت در چنین غرقاب هلاکی نیفتد باید پیوندش را با مردمش بازسازی و تقویت کند و اولین راه تحکیم و تشیید این پیوند همین است که راه گفتگو را باز کند. مردم باید بتوانند اعتراض خود را با امنیت و آرامش بیان کنند و این ظلم آشکار و علنی است که به گروههایی که با حکومت هم رای هستند اجازه تجمع و اعتراض داده شود و مخالفان و معترضان از حقشان محروم و مأیوس شوند. این عین تبعیض است و منشا کینه و انباشت خشم در یک ملت است. وقتی این اصل اجرا شود دیگر نمیتوان نام اعتراض را به اغتشاش جعل کرد. وقتی مخالف و معترضی در خیابانهای شهر اعتراض کرد نیروی انتظامی باید امنیت آنها را تامین کند و اجازه ندهد کسانی از بیرون در کارشان مداخله کنند. ♦️در این 43 سال این همه موضوع مهم در مملکت پیش آمده اما یک بار هم صاحب امانت و صاحب حاکمیت یعنی ملت ایران فراخوانده نشدهاند و از همه مردم و از قاطبه ملت پرسش نشده که خواست و ارادهشان چیست؟ به جای آن اراده و خواست فرد به جای اراده ملت نشسته و اراده ملت به محاق تعطیل افتاده و غصب شده است. این شرط امانت را برای چنین مرام و مقصودی نوشته بودند که هر گاه در اداره مملکت چنین موضوعات مخاطرهآمیزی پیدا شد به اراده مردم باید رجوع شود و اختلاف را به صاحب حاکمیت یعنی ملت ایران ارجاع بدهند و از ملت ایران بخواهند تا اراده سنیّه خود را ظاهر کند. وقتی ما این اصل را در قانون اساسی جدید پیشبینی کردیم چنین هدفی منظورمان بود تا هر آینه اختلافاتی غامض در اداره مملکت بروز کرد اراده ملت ایران فصلالخطاب باشد. این اصل در قوانین اساسی مشروطه نبود و تجربهای نو در مقایسه با مشروطیت بود و مضمون این اصل اشارتی است به ارزش های یک نظام جمهوری که وارد قانون اساسی ایران شده بود. این اصل در چنین بستر تاریخی عالما و عامدا وارد قانون اساسی جدید شد تا مانع اتفاقاتی شود که در نسلهای گذشته تجربه شده و خسارات بسیاری بر ملک ایران وارد کرده بود. این اصل در میان اصول قانون اساسی یاوه و عبث نبوده که با قریب به نیم قرن بیپروایی و بیاعتنایی، به اصلی مهمل تبدیل شود. هر اختلافی هست باید به مرجع حاکمیت، به صاحب حاکمیت و به صاحب ولایت یعنی ملت ایران مراجعه کنیم و ببینم اراده ملت ایران چیست؟ حرف آخر و فصلالخطاب در قانون اساسی از آن ملت ایران است و هیچ فصلالخطابی بالاتر از ملت ایران نیست.⚡️ادامه مطلب را میتوانید در شماره ۲۴ سیاستنامه مطالعه کنید.@sobhema_ir


