♦️لشکری که هر روز بزرگ‌تر می‌شد 🔹چهارمین روز محرم فرا رسید. ۲ روز از ورود کاروان امام حسین(ع) به کر…

♦️لشکری که هر روز بزرگ‌تر می‌شد 🔹چهارمین روز محرم فرا رسید. ۲ روز از ورود کاروان امام حسین(ع) به کربلا می‌گذشت و حالا نشانه‌های یک محاصرهٔ بزرگ آشکارتر از همیشه بود. 🔹در اردوگاه کوفه، عمر بن سعد مشغول سازمان‌دهی نیروهای تازه‌وارد بود. از کوفه پیوسته گروه‌های…♦️پیش از آنکه شمشیرها از نیام بیرون آیند🔹روز پنجم محرم فرا رسید. کربلا دیگر به یک اردوگاه بزرگ نظامی شباهت پیدا کرده بود. از یک سو خیمه‌های اندک خاندان و یاران امام حسین بن علی قرار داشت و از سوی دیگر، سپاهی که هر روز بر شمار افرادش افزوده می‌شد.🔹در این روز، هنوز جنگ آغاز نشده بود. میان امام حسین و عمر بن سعد گفت‌وگوهایی صورت گرفت و پیام‌هایی میان دو اردوگاه ردوبدل شد.🔹امام بار دیگر موضع خود را روشن کرد. او برای جنگ نیامده بود. دعوت مردم کوفه علت سفرش بود و اگر همان مردم اکنون از دعوت خود پشیمان شده‌اند، حاضر است بازگردد.🔹عمر بن سعد گزارشی به کوفه فرستاد و مضمون سخنان امام را برای عبیدالله بن زیاد نوشت.🔹اما عبیدالله بن زیاد نه دنبال مذاکره بود و نه دنبال مصالحه. او می‌خواست حسین بن علی بی‌قید و شرط با حکومت یزید بیعت کند؛ شرطی که امام از آغاز حرکت از مدینه آن را نپذیرفته بود.🔹در همین روزها، افراد بیشتری از کوفه به سپاه عمر بن سعد می‌پیوستند. برخی با میل خود آمده بودند و برخی از ترس مجازات یا به اجبار.🔹آن شب، کربلا آرام به نظر می‌رسید. باد در میان خیمه‌ها می‌وزید و سکوت بر دشت گسترده بود. اما پشت این سکوت، دو اراده در برابر هم قرار گرفته بودند: یکی بر اصول خود ایستاده بود و دیگری می‌کوشید او را به تسلیم وادار کند.🔹روز پنجم به پایان رسید؛ روزی که آخرین تلاش‌های جدی برای جلوگیری از رویارویی ادامه داشت.#روایت_کربلا👇 #اخبار_خراسان_رضوی را در صبح توس دنبال کنید@sobhtoos