‏تنها پلنم برای تابستون اینه که صبر کنم تا پاییز بشه.

‏می‌بینی؟ طوری در رنج‌ کشیدن ماهر شده‌ای،که گاهی خودت هم زخم‌هایت را از یاد می‌بری.و اما عزیزم دیدی؟ دیشب هم صبح شد.

چیزی که نکشتت، تا الان بیدار نگهت می‌داره.

من توى نشون دادن احساساتم اونقدر بدم، كه حتی اگه تمام دنيامو بهت بدم، باز فكر مى‌كنی برام مهم نيستی.

کم حرف شده ام، دوست ندارم توضیحی به کسی بدهم و هیچ توضیحی از کسی نمی خواهم، میشل مونتنی می‌گفت: "غم های کوچک پُرحرفند، غم های بزرگ لال" می ترسم که لال شده باشم.

به من یک کتاب هدیه بده؛ کتاب مورد علاقه‌ی خودت رو. زیر اون قسمت‌هایی که باعث می‌شه احساساتت زنده بشه خط بکش. کنار جملاتی که لبخند روی لبت میاره ضربدر بزن. کلماتی که باهاشون گریه کردی رو به من نشون بده. همه‌ی آرزوی من اینه که  تو رو سطر به سطر یک کتاب بخونم و بشناسم.

‏یه بار برای همیشه قبول کنید آدم درستنمی‌ذاره ناراحت بمونی، فکر های بد کنی،قهر بمونی؛ همه چیزو برات توضیح میدهو باهم حلش میکنید.