«صبحپشت تلفنیادم رفت بگویمصدایت را که می شنومدنیا فراموشم می شود..»

و ما به بخشیدنِ آدم‌ها اِدامه می‌دهیم،تا جایی که دیگر دوستشان نداریم...

یه روز راهِت از خیلی از آدمای زندگیت جدا میشه؛همون ها که کنارشون از ته دل خندیدی،کنارشون از تک تک اون لحظه ها لذت بردی و واقعا زندگی کردی،و بخش ناراحت کننده ی ماجرا اینجاست که بهشون نگفتی چقدر ممنونی از اینکه هر چند کوتاه ولی باعث زندگی کردنت شدن

توقع،رنج است.نداشته باشید از هیچ کس

و بعد از آن جداییِ عمیق، دیگر رفتنِ هیچ‌کس مرا نمی‌ترساند.

مستی دو نفره رو هستی تو بغل من بغلو هستی!چشمامون حرف میزنن دهنو بستیم…فشار میدم لباتو با لبام تو مستی!