بوی خون در اتاق تاریکسه جادوگر در بیابان به مکبث، سردار شجاع اسکاتلندی، مژده می‌دهند که روزی پادشاه…

زنی که در آینه، دیگری را دیداما بوواری، زندگی را از پشتِ پرده‌ی رویاها می‌خواست.نه آن زندگیِ معمولیِ خانه و حساب‌وکتاب، بلکه چیزی براق‌تر، شورانگیزتر، پرزرق‌وبرق‌تر.فلوبر او را در میان اشیاء، آرزوها و ملالِ روزمره رها می‌کند تا آرام‌آرام بفهمیم مشکل او فقط بی‌وفایی نیست؛مشکل این است که واقعیت، هرگز به اندازه‌ی خیالِ او زیبا نبود.و این‌جاست که تراژدی شروع می‌شود:وقتی آدم از زندگی انتظارِ رمان داشته باشد و زندگی، بدجنس‌تر از آن باشد که نقش اولِ جذابی بدهد.فلوبر بی‌رحمانه اما دقیق نشان می‌دهد که گاهی سقوط آدم از بی‌اخلاقی نیست؛از ناتوانی در تحملِ عادی‌بودن است..-«مادام بوواری» — گوستاو فلوبر@SoulofDream✅

کتابی که مرگ را به تعویق انداختشهر اوران ناگهان با موش‌های مرده پر می‌شود.بعد، تب‌ها شروع می‌شوند.بعد، مرگ.در ابتدا همه فکر می‌کنند ماجرا موقتی است. کمی قرنطینه، کمی صبر، کمی تحمل… و همه‌چیز مثل قبل می‌شود. اما طاعون، برخلاف امید آدم‌ها، با نظمِ سرد و بی‌احساسش پیش می‌رود.دکتر ریو، نه قهرمان است و نه منجی. فقط کارش را انجام می‌دهد: درمان، مراقبت، مقاومت.و همین‌جا زیبایی تلخ داستان شکل می‌گیرد.در جهانی که بیماری می‌تازد، قهرمانی همیشه با شمشیر و فریاد نیست؛ گاهی با پایداریِ بی‌ادعاست.کامو می‌گوید شر، همیشه با چهره‌ای هیولاوار نمی‌آید.گاهی فقط مثل یک بحرانِ طولانی است که مردم را عادت می‌دهد انسانیت را کم‌کم مصرف کنند...-«طاعون»؛ آلبر کامو@SoulofDream✅

جست‌وجویِ بی‌پایان در جاده‌های غبارآلودآرتورو بلانو و اولیسس لیما، در جست‌وجویِ شاعری گمشده به نامِ سزاریسا تینه‌خرو، تمامِ مکزیک را زیر و رو می‌کنند. آن‌ها نه کارآگاهند، نه دنبالِ گنج؛ آن‌ها «شاعرانِ آواره‌ای» هستند که زندگی‌شان چیزی نیست جز حرکت.صحنه‌ی سفرِ آن‌ها، سفرِ «شدن» است، نه «رسیدن». آن‌ها در متل‌های ارزان می‌خوابند، در کافه‌های کثیف بحث می‌کنند و در جاده‌هایی که به هیچ‌جا ختم نمی‌شوند، می‌رانند.بولانیو نشان می‌دهد که زندگیِ واقعی، در پروژه‌هایِ بزرگِ موفقیت‌آمیز نیست؛ در همان جست‌وجوهایِ بیهوده، در همان عشقی است که به یک کتاب یا یک بیتِ شعر داری، وقتی هیچ‌چیز دیگری برایِ از دست دادن نداری.گاهی هدف، فقط بهانه‌ای است برای این‌که «در جاده» بمانی...-«کارآگاهان وحشی»؛ روبرتو بولانیو@SoulofDream✅

پرسشی که جهان را به سکوت واداشتتریلیون‌ها سال از تاریخِ بشریت گذشته بود. ستاره‌ها یکی‌یکی خاموش شده بودند. انسان‌ها دیگر نه گوشت و پوست داشتند و نه بدن؛ آن‌ها در شبکه‌ای از هوشِ عظیم و بی‌کران، در تمامِ کهکشان پخش شده بودند.در لحظه‌ای که پایانِ جهان نزدیک بود، کامپیوترِ عظیم (که حالا وارثِ تمامِ دانشِ بشر بود) با یک پرسشِ باستانی روبه‌رو شد: «آیا راهی برای معکوس کردنِ آنتروپی و زنده کردنِ جهان هست؟»کامپیوتر فکر کرد، اما جوابی نداشت. قرن‌ها بعد، وقتی جهان در تاریکیِ مطلق فرو رفت، کامپیوتر سرانجام جواب را پیدا کرد.آسیموف در این داستانِ کوتاه، تمامِ فلسفه‌ی خلقت را در یک خط خلاصه می‌کند:اینکه جهانِ ما، شاید فقط نتیجه‌یِ تلاشِ ماشینی باشد که به «پرسشِ» آخرینِ ما پاسخ داده است...-«آخرین پرسش»؛ آیزاک آسیموف@SoulofDream✅

اتاقِ بسته‌ای که زمان را نگه داشتشهرِ جفرسون، سال‌ها از پشتِ پنجره‌ها، «خانم امیلی» را تماشا کرده بود. خانه‌ای بزرگ و رو به زوال، با دیوارهایی که گردِ زمان بر آن‌ها نشسته بود. وقتی او درِ خانه را به روی شهر بست، مردم حدس می‌زدند، شایعه می‌ساختند و قضاوت می‌کردند.اما فاکنر، با آن قلمِ وهم‌آلودِ جنوبی‌اش، صحنه‌ی نهایی را در اتاقی که دهه‌ها باز نشده بود، می‌سازد. وقتی در شکسته می‌شود و قفلِ زنگ‌زده می‌افتد، حقیقتِ عریانِ تنهاییِ امیلی، روی تختِ خوابِ غبارگرفته، مثلِ یک پتک فرود می‌آید.فاکنر استادِ این است که نشان دهد جنوبِ آمریکا، فقط جغرافیایِ مکان نیست؛ جغرافیایِ «رازهای دفن‌شده» است.گاهی آدم‌ها، برای اینکه نگذارند زمان آن‌ها را ببرد، به چیزی چنگ می‌زنند که مدت‌هاست مرده است...-«گل سرخی برای امیلی»؛ ویلیام فاکنر@SoulofDream✅

می‌پرسه‌: حالت چطوره‌‌؟می‌گم: خاکستری فقط بعضی وقت‌ها تیره‌تر می‌شه و گاهی اوقات، روشن‌تر.من نه اون‌قدر حالم بده، که از ادامه دادن دست بکشم‌، نه اون‌قدر دلم خوشه که به آینه لبخند بزنم.نمی‌دونم، شاید معنای زندگی همینه...@SoulofDream✅