همین " تو " آدم را کلافه می کند! « اردشیر اصغری _ سیاهکل»

بغضی که شب از حنجره من فوران کردباران شد و ازگوشه ی چشمم غلیان کردناگاه به خود آمدم و دیدمت ؛ آرام

نازنین !برکه های لبریزدریاهای مواجو رودهایی که در دشت ها جاری هستند رابه خاطر بیاورماه را وقتی که باران می باردخورشیدرا در مه گرفتگی " مرا "وقتی که برفسراسر ده را به سمت یخبندانپیش می برد مجسم کن !آن وقت کنار پنجرهآرام، آرام به خاطر بیاورکه چگونه تو رالا به لای این همه پائیزکه برگ ها از سر و کولم می ریزنددوست داشته امو نام قشنگت رابر تنه ی خشک درختانبا سر انگشت های خونین ام نوشته اماردشیر _ اصغری@sholehaykhamosh