دوباره میسازمت، وطن! اگرچه با خشت جان خویشستون به سقف تو میزنم،اگرچه با استخوان خویشدوباره میبو…
انتشار: 2026/07/20 09:22 UTC
دوباره میسازمت، وطن! اگرچه با خشت جان خویشستون به سقف تو میزنم،اگرچه با استخوان خویشدوباره میبویم از تو گُل به میلِ نسلِ جوانِ تودوباره میشویم از تو خونبه سیلِ اشکِ روانِ خویشدوباره یک روزِ روشناسیاهی از خانه میرودبه شعر خود رنگ میزنم زِ آبی آسمان خویشاگرچه صد سال مردهامبه گور خود خواهم ایستادکه بردَرَم قلب اهرمن زِ نعرهی آنچنان خویشکسی که «عظم رمیم» را دوباره انشا کند به لطفچو کوه، میبخشدم شکوهبه عرصهی امتحانِ خویشاگرچه پیرم، ولی هنوز مجال تعلیم اگر بُوَد،جوانی آغاز میکنم کنار نوباوگانِ خویشحدیث «حُبُّالوَطَن» ز شوق بدان رَوِش ساز میکنمکه جان شود هر کلامِ دلچو برگشایم دهان خویشهنوز در سینه آتشی به جاست کز تاب شعلهاشگمان ندارم به کاهشیزِ گرمی دودمانِ خویشدوباره میبخشیام توان اگرچه شعرم به خون نشستدوباره میسازمت به جان اگر چه بیش از توانِ خویش#سیمین_بهبهانی@taalimeostad
