ایران را دریابیم۱ایران در این لحظه ی تاریخی نیازمند ؛ انسانهای شجاع،از خود گذشته،پایبند به منافع مل…

ایران را دریابیم۱ایران در این لحظه ی تاریخی نیازمند ؛ انسانهای شجاع،از خود گذشته،پایبند به منافع ملی،نگران تخریب منابع و زیرساختهای کشور، استآیا در میان سیاستمدارن کسی هلای؛" هل من ناصر ایران "را میشنود؟آیا کسی صدای ضجه مادران از دست شدگان جنگ را میشنود؟آیا کسی ایران فردا ی گرسنه،فردای بی آینده ،فردای جنگ داخلی، فردای تحقیر شده و شرمسار را میبیند؟۲ایران در این لحظه ی تاریخی به انسانهایی نیاز داردکه نترسند از هجوم کاسبان جنگ، از بی آبرویی،از شماتت،از تهمت،حتی از گذشتن از جان خود .به انسانهای دردمند،ایران دوست،مردم دوست و شریعت دوست که نقش تاریخی و انسانی و الهی خویش را برای نجات ایران از آتشی که عنقریب ان را به شبه کشوری درمانده ،تبدیل خواهد کرد ،نجات دهند.حافظه تاریخی این مردم هرگز این نجات دهندگان را فراموش نخواهندکرد ،چنانکه ذکاالملک فروغی را فراموش نکرد.۳اصلاح طلبان داخل ایران از شیوه با پا پیش کشیدن و با دست پس زدن ،دست بردارند.رودربایستی را کنار بگذارند ،وارد مذاکرات جدی با هسته ی سخت قدرت ،از موضع بالا بشوند( به هر حال قوه مجریه کم و بیش به انها نزدیک است، اصلا چیز دیگری برای از دست دادن دارندجز ایران.)،اگر امکان فشار بر انها دارند از آن بهره ببرند.از بنیادها و نهادهای بی خاصیت و امنشان بیرون بیایند ،دست جنگ طلبان داخلی را رو کنند.اگر میتوانند کمکی به پایان دادن به این جنگ خانمان سوز ،از هر طریق ممکنی بکنند ،حتی اگر قرار باشد با موقعیت ،نام و جانشان معامله ای بکنند ،حالا موقعش هست.ایران امروز به شما نیاز دارد،فردا خیلی دیر است۴جامعه مدنی ایران هم نباید دست روی دست بگذارد.باید به قدر توان و امکاناتش به مردم آگاهی ،امید و عمل اعتراضی به شیوه مدنی بدهد.هر تشکل و نهاد مدنی همه ی امکاناتش را بسیج کند تا قبح و خسارت این جنگ را به جهان و متجاوزان خارجی و جنگ طلبان داخلی و مردم مستاصل ایران ،نشان بدهد،باید به یاری مردم جنگزده،محیط زیست آسیب دیده ،فرندان ترسخورده،زنان آسیب دیده و دیگر اقشار بشتابد.بله میدانم فعالان و نهادهای مدنی مدام در معرض تهدید و دستگیری هستند.چه باک اگر حاصل آن کمک به نجات ایران باشد در این لحظه ی تاریخی.۵اپوزسیون ایران در این لحظه ی تاریخی ،خواست و تمنا و تصاحب قدرت را به فرصت مناسبی موکول کند.دمیدن بر آتش جنگ، ایران ما را برای سالها از مدار ثبات،توسعه و دموکراسی خواهی دور خواهد کرد.یک اپوزسیون نجیب و شریف که قطب نمای اخلاقی و خواست ایران دوستی داشته باشد هرگز از هر وسیله ای برای رسیدن به قدرت استفاده نمیکند.با یک حساب سر انگشتی حتی اگر این اپوزیسیون به واسطه جنگ به قدرت برسد ، وارث ویرانی ای خواهد شد ،که سالها به آبادانی تبدیل نمیشود۶من ازنسل" دفاع مقدسیها "هستم.تجربه جنگ هشت ساله را با تمام وجود درک و فهم کردم.برادرانم در جبهه بودند.خودم حتی مدت کوتاهی در منطقه بودم.با این همه میفهمم این جنگ با ان جنگ تفاوت ماهوی دارد.حالا ما با دو جنگ طلب قدرتمند با نیات شوم روبرویم. با ترامپی که مردم آمریکا سالها بعد بابت انتخاب او به ریاست جمهوری یک کشور قدرتمند ( هرچه قدرتمند ،مسئولتر)،حتم احساس شرمساری و تقصیر خواهند کرد، اگر وجدان اخلاقیشان رو به زوال نباشد.و با نتانیاهویی که شبیه ترین کس با قاتلان قوم و تبارش در جنگ جهانی دوم است۷سخن آخر اینکه من هم میدانم انچه این جنگ را به خانه آورد سیاست خارجی اشتباه جمهوری اسلامی بود. سنگ بنای ان هم حتی قبل از انکه انقلاب، به پیروزی برسد، گذاشته شد.( البته باید به یاد داشته باشیم گفتمان انقلاب اسلامی تحت تاثیر گفتمان مسلط چپ آن روزگار بود. که به اتقلاب همه مکانی و همه زمانی معتقد بود. ) انقلابیون آن زمان با پیش کشیدن"نظریه صدور انقلاب" و کمک به جنبشهای اسلامی و منطقه ای و حتی جهانی، سنگ این دیوار را کج گذاشتند.و بعدها با کمک به شکلگیری گروههای نیابتی خود در منطقه،وقایع امروز را رقم زدند.و حالا که ایران ما در خطر است بیش از همه ،قدرت مستقر وظیفه دارد و مکلف است ،با پایان دادن به این جنگ ایران سوز ،جبران مافات کند.همان کاری که آقای خمینی در پذیرش قطع نامه ۵۹۸ کرد.