.خدای متعال می‌فرماید:﴿هرگز به نیکی و نیکوکاری نمی‌رسید تا از آنچه دوست می‌دارید انفاق کنید.﴾این آی…

.خدای متعال می‌فرماید:﴿هرگز به نیکی و نیکوکاری نمی‌رسید تا از آنچه دوست می‌دارید انفاق کنید.﴾این آیه قلب را به ایثار و رها شدن از دلبستگی به محبوب‌ترین چیزها تربیت می‌کند.پس سالک ممکن است گمان کند که راه او در فراوانیِ ذکر و عبادت است؛ سپس در همان چیزی که قلبش دوست دارد و بدان دلبسته است، مورد آزمایش قرار می‌گیرد و در اینجا صدقِ سیر و سلوک او آشکار می‌شود.آیا هنگامی که خدا او را به بخشش فرا می‌خواند، محبوب خود را تقدیم می‌کند، یا همچنان اسیر دلبستگی خویش باقی می‌ماند؟پس انفاق کردن از آنچه دوست داری، تمرینی برای نفس است تا بداند محبوب حقیقی خداست و مال و دیگر محبوب‌ها، همگی امانت‌هایی نزد بنده‌اند.هنگامی که سالک از مال محبوب خود در طلب رضای خدا می‌بخشد، با این کار نه مقامی می‌خرد، نه در پی کرامتی است و نه از کسی انتظار ستایش دارد.بلکه می‌آموزد که از سلطه دلبستگی بیرون بیاید و به مقام تسلیم و ایثار وارد شود.و «برّ» همان گسترۀ خیر و نیکی است که خداوند هنگامی برای قلب می‌گشاید که آن قلب از خودخواهی و دلبستگی‌هایش سبک‌بار شود.و هرچه سالک بیشتر بتواند رضایت خدا را بر خواسته‌های نفس خود مقدم بدارد، این خود دری از درهای تزکیۀ نفس خواهد بود.«ای سالک راه! صدق تو در نزد محبوبت آزموده می‌شود، نه در هنگام برخورداری و فزونی. پس هنگامی که از آنچه دوست داری انفاق می‌کنی، قلبت می‌آموزد که محبوب نخستین خداست و مال، بنده‌ای در دست توست، نه سروری بر قلب تو. برّ آن است که قلب از دلبستگی آزاد شود و آنچه نزد خداست بر آنچه نفس می‌خواهد مقدم بدارد.﴿و توفیق من جز به خدا نیست.﴾در این متن، تعبیر «سلطان التعلّق» یعنی حاکمیت و سلطه‌ای که دلبستگی بر قلب پیدا می‌کند؛ و مقصود از «المال عبدٌ في يدك لا سيدٌ على قلبك» این است که مال باید در اختیار انسان باشد، نه اینکه اختیار قلب و ارادۀ او را به دست بگیرد..