سه خلبان ایرانی در اسارت؛ مسئولان تا کجا سکوت می‌کنند؟در ابتدای جنگ رمضان، دو فروند سوخو با خلبانان…

سه خلبان ایرانی در اسارت؛ مسئولان تا کجا سکوت می‌کنند؟در ابتدای جنگ رمضان، دو فروند سوخو با خلبانانی شجاع و حرفه‌ای، در شرایطی که نیروی هوایی کشور از هواپیماهای عمدتاً نسل قدیم برخوردار بود، با شجاعتی مثال‌زدنی مواضع نیروهای آمریکایی در قطر را هدف قرار دادند؛ اما هر دو هواپیما مورد اصابت قرار گرفتند و ساقط شدند.از آن روز تا پایان جنگ، نه خبری از سرنوشت این خلبانان منتشر شد و نه اطلاع‌رسانی روشنی درباره وضعیت آنان صورت گرفت.پس از پایان جنگ و مدتی بعد از برقراری آتش‌بس، پیکر بی‌جان یکی از این خلبانان شجاع به کشور بازگردانده شد؛ اما درباره سرنوشت سه خلبان دیگر همچنان ابهام وجود داشت.در روزهای اخیر، گزارش‌هایی درباره اسارت این سه خلبان ایرانی در قطر منتشر شده است. دولت قطر این گزارش‌ها را به‌شدت تکذیب کرد؛ اما اکنون، بر اساس ادعاهای منتشرشده، سخنانی از سوی فرمانده ارتش قطر در گفت‌وگو با الجزیره درباره بازجویی از خلبانان ایرانی مطرح شده که اگر صحت داشته باشد، موضوع را وارد مرحله‌ای کاملاً متفاوت می‌کند.اینجا دیگر موضوع یک خبر عادی یا اختلاف رسانه‌ای نیست؛ موضوع، جان سه ایرانی و حیثیت و اقتدار یک کشور است.چگونه ممکن است کشوری کوچک مانند قطر، اگر واقعاً سه خلبان ایرانی را در اختیار داشته باشد، بتواند آنان را سال‌ها در وضعیت نامعلوم نگه دارد و ما صرفاً با تکذیب، مصاحبه، خواهش و رایزنی‌های پشت درهای بسته از کنار چنین مسئله‌ای عبور کنیم؟مردم ایران فراموش نکرده‌اند که آمریکا برای نجات خلبان خود، وقتی یک هواپیمای نظامی‌اش در ایران سقوط کرد، چگونه برای نجات او عملیات نظامی گسترده‌ای را طراحی و اجرا کرد. چرا؟ چون برای آمریکایی‌ها، جان یک نیروی نظامی و حفظ شأن و اعتبار نیروهای مسلح‌شان اهمیت داشت.اگر امروز سه خلبان ایرانی در اختیار کشور دیگری هستند، انتظار افکار عمومی این است که مسئولان سیاسی و نظامی کشور با تمام ظرفیت دیپلماتیک، حقوقی و امنیتی خود برای روشن شدن وضعیت آنان و بازگرداندنشان اقدام کنند.مسئله فقط جان سه انسان نیست؛ مسئله ارزش سرمایه‌های انسانی کشور، شأن نیروهای مسلح و عزت و اقتدار ایران است.اگر گزارش‌های منتشرشده درباره اسارت این خلبانان نادرست است، مسئولان باید با صراحت و مستند آن را برای افکار عمومی روشن کنند؛ و اگر درست است، دیگر سکوت و ابهام قابل قبول نیست.نمی‌شود یک ملت سال‌ها در انتظار سرنوشت فرزندان خود بماند و مسئولان صرفاً به چند جمله دیپلماتیک بسنده کنند.ما از مسئولان سیاسی و نظامی کشور انتظار داریم این پرونده را تا روشن شدن کامل حقیقت و تعیین تکلیف نهایی سه خلبان ایرانی رها نکنند.ایران نباید درباره سرنوشت فرزندانش تماشاگر باشد.و اگر خلبانان ایرانی واقعاً در اختیار قطر هستند، مردم ایران حق دارند بدانند:چه کسی مسئول پیگیری آزادی آنهاست و این پیگیری دقیقاً تا کجا پیش رفته است؟@tabnakilam