چرخهی معیوبِ «مجازاتِ در انظار»؛گویی فراموش کردهایم که طنابِ دار نه گرهای از کارِ فروبستهی عدال…
انتشار: 2026/07/29 07:16 UTCدریافت: 2026/08/02 02:07 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/02 02:07 UTC
چرخهی معیوبِ «مجازاتِ در انظار»؛گویی فراموش کردهایم که طنابِ دار نه گرهای از کارِ فروبستهی عدالت میگشاید و نه مرهمی بر زخمهای عمیقِ پیکرهی جامعه میگذارد؛ بلکه تنها، ماشینِ تولیدِ خشونت را با سرعتی سرسامآور روغنکاری میکند. اعدام، به جای آنکه قُبحِ جنایت را به رخ بکشد، قبحِ «گرفتنِ جان» را در ضمیرِ ناخودآگاهِ جمعی میشکند و با عادیسازیِ قهر، خشونت را از سطحِ یک کنشِ مجرمانه به یک ابزارِ قانونی برای حلِ تعارضات تقلیل میدهد. وقتی دستگاهِ قضا خود به تکرارِ همان عملی دست میزند که مدعیِ تقبیحِ آن است، در واقع «حقِ انتقام» را از فرد به ساختار منتقل کرده و به جای بازدارندگی، بذرهای تازهای از خشم و کینهی نهفته در خاکِ جامعه میکارد که دیر یا زود، در شکلی عریانتر و دهشتناکتر جوانه خواهد زد. شاهدِ مثالِ تاریخیِ این فاجعه، در جوامعی مشهود است که با تکیه بر گیوتین یا چوبهی دار برای سرکوبِ آشوبهای اجتماعی، عملاً نه تنها به ثبات نرسیدند، بلکه جامعهای «خشنپرور» تربیت کردند که در آن، شهروندان در مواجهه با کوچکترین بحرانها، به جای قانون، غریزهی حذفیِ ساختار را بازتولید میکنند؛ گویی اعدام، نه نقطه که ویرگولی است میانِ دو فصل از جنایت، که با هر بار امضا، زنجیرهی خشونت را به حلقهی بعدی پیوند میزند و ما را در دایرهای بسته گرفتار میکند که هرچه با قاطعیتِ خونین به مرکزِ آن میکوبیم، دیوارهایش بلندتر و امنیتمان شکنندهتر میشود؛ چرا که هیچ حکومتی با نهادینه کردنِ «فرهنگِ کشتن» در سایهی عدالت، نتوانسته است صلح را به خانهها بازگرداند، بلکه تنها ابعادِ خشونت را از خیابان به زیرِ پوستِ شهر و از دادگاه به حریمِ خصوصیِ خانوادهها کوچ داده است.زهرا مهر @Tafakkor
تاریخچه بازدید مشاهدهشده
حدود 7 بازدید تازه در ساعت در این نمونهپستهای تلگرام — تفکر
حقیقت خودگستر است اما تحمیل ناشدنی.با پرخاش و عربدهجویی هیچ آموزهای راستینتر و هیچ حقیقتی حقیقتتر نمیشود. باورها، تجربهها و حادثات درونی فردیاند و تنها به کار آن کس میآیند که از آنِ اویند و نمیتوانشان از برون به نظم کشید و در فرمان آورد. اگر حقیقتی هزاران بار نیز تشبث به نام خدا بجوید و خود را مقدس بخواند، هرگز این حق را نمییابد که بر تقدس ِجان آدمی که پرداختهی دست آفریدگار جهان است، دست بِدِرازد و نابود کند آن را، در حالی که نزد فرد جزماندیش و دعویپرست، جان میرنده آدمی در برابر نامیرایی آرمانها پشیزی نمیارزد.وجدان بیدار/اشتفان تسوایگ@Tafakkor
سری نشستهای بررسی كتب دينی (قرآن) مجموع نقد و تحليلهاي معاصردکتر محمد جواد عظیمی@Tafakkor
جدایی اخلاق فردی از اخلاق اجتماعی در دنیای جدیددر دنیای جدید عمدتاً برای رفع عوارض اجتماعی گفتمان تکلیفمحور و برای جلوگیری از این سوء استفاده، اخلاق اجتماعی از اخلاق فردی جدا شد و مبنا و متکای دیگری پیدا کرد. انسان مدرن به این نتیجه رسید که رابطهی انسانها با یکدیگر و با حکومت ربطی به رابطهی آنان با خدا ندارد؛ بدین معنا کهنسبت خدا با همه انسانها مساوی است و ارتباط با خدا و دوری و نزدیکی به او و تخصص در شناخت دین و شریعت او امری شخصی و خصوصی است و نمیتواند منشأ حقوق ویژه اجتماعی یا تبعیض در حقوق اجتماعی باشد.گرامیترین انسانها در نزد خداوند پرهیزگارترین آنهاست، اما رابطهی آنها با یکدیگر باید بر اساس برابری و عدالت تنظیم شود، نه بر اساس دیانت و تقوی. یعنی دیانت و تقوی که از منظر اخلاقِ فردی مربوط قلمداد میشوند و در مقام ارزش داوری در مورد آدمیان و رفتار فردی آنان و فهم حقوق و تکالیف آنان نسبت به خود و خدا جز اقلام مورد محاسبهاند، از منظر اخلاق اجتماعی نامربوطاند و نباید در حقوق و تکالیف اجتماعی آدمیان نسبت به یکدیگر نقش بازی کنند و موجب تبعیض شوند.اخلاق دینشناسی ابوالقاسم فنایی@Tafakkor
عمر که بیعشق رفت، هیچ حسابش مگیرمولانا@Tafakkor
کسی که بهواسطهٔ زخمهایش توجه میگیرد، ناآگاهانه از درمان میگریزد؛ چرا که میترسد با پایانِ رنج، نگاه دیگری را از دست بدهد.