قرائت قلبی قرآن جلسه‌ی چهل‌و چهارمعبدالکریم سروش@Tafakkor

حقیقت خودگستر است اما تحمیل ناشدنی.با پرخاش و عربده‌جویی هیچ آموزه‌ای راستین‌تر و هیچ حقیقتی حقیقت‌تر نمی‌شود. باورها، تجربه‌ها و حادثات درونی فردی‌اند و تنها به کار آن کس می‌آیند که از آنِ اویند و نمی‌توانشان از برون به نظم کشید و در فرمان آورد. اگر حقیقتی هزاران بار نیز تشبث به نام خدا بجوید و خود را مقدس بخواند، هرگز این حق را نمی‌یابد که بر تقدس ِجان آدمی که پرداخته‌ی دست آفریدگار جهان است، دست بِدِرازد و نابود کند آن را، در حالی که نزد فرد جزم‌اندیش و دعوی‌پرست، جان میرنده آدمی در برابر نامیرایی آرمانها پشیزی نمی‌ارزد.وجدان بیدار/اشتفان تسوایگ@Tafakkor

سری نشست‌های بررسی كتب دينی (قرآن) مجموع نقد و تحليل‌هاي معاصردکتر محمد جواد عظیمی@Tafakkor

جدایی اخلاق فردی از اخلاق اجتماعی در دنیای جدیددر دنیای جدید عمدتاً برای رفع عوارض اجتماعی گفتمان تکلیف‌محور و برای جلوگیری از این سوء استفاده، اخلاق اجتماعی از اخلاق فردی جدا شد و مبنا و متکای دیگری پیدا کرد. انسان مدرن به این نتیجه رسید که رابطه‌ی‌ انسان‌ها با یکدیگر و با حکومت ربطی به رابطه‌ی آنان با خدا ندارد؛ بدین معنا کهنسبت خدا با همه انسانها مساوی است و ارتباط با خدا و دوری و نزدیکی به او و تخصص در شناخت دین و شریعت او امری شخصی و خصوصی است و نمی‌تواند منشأ حقوق ویژه اجتماعی یا تبعیض در حقوق اجتماعی باشد.گرامی‌ترین انسان‌ها در نزد خداوند پرهیزگارترین آنهاست، اما رابطه‌ی‌ آنها با یکدیگر باید بر اساس برابری و عدالت تنظیم شود، نه بر اساس دیانت و تقوی. یعنی دیانت و تقوی که از منظر اخلاقِ فردی مربوط قلمداد می‌شوند و در مقام ارزش داوری در مورد آدمیان و رفتار فردی آنان و فهم حقوق و تکالیف آنان نسبت به خود و خدا جز اقلام مورد محاسبه‌اند، از منظر اخلاق اجتماعی نامربوط‌اند و نباید در حقوق و تکالیف اجتماعی آدمیان نسبت به یکدیگر نقش بازی کنند و موجب تبعیض شوند.اخلاق دین‌شناسی ابوالقاسم فنایی@Tafakkor

‍ ‍ ‍امروز‌‌دراین‌آیه‌‌تدبر‌‌می‌کنیم👇به نام خدايَوْمَ لَا يَنْفَعُ مَالٌ وَلَا بَنُونَروزی که هیچ مال و اولادی سود نمی‌دهدشعراء/٨٨@Tafakkor ࿐ྀུ༅࿇༅═‎┅ بهترین‌ها ایمان و باور خود را از دست داده‌اند، در حالی که بدترین‌ها سرشار از شور و حرارت‌اند.ویلیام باتلر ییتس@Tafakkor

عمر که بی‌عشق رفت، هیچ حسابش مگیرمولانا@Tafakkor

کسی که به‌واسطهٔ زخم‌هایش توجه می‌گیرد، ناآگاهانه از درمان می‌گریزد؛ چرا که می‌ترسد با پایانِ رنج، نگاه دیگری را از دست بدهد.