‍ ‍امروز‌‌دراین‌آیه‌‌تدبر‌‌می‌کنیم👇به نام خداوَ مَا تُنفِقُونَ إِلَّا ابْتِغَاءَ وَجْهِ اللهِجز برا…

مشکل رابطه‌های ما از جایی آغاز می‌شود که مرز میان تنهایی و درهم‌آمیختگی را گم می‌کنیم.‌اگر تنهایی را به عنوان بخشی از زندگی نپذیریم،‌ فلسفه‌اش را ندانیم و شیوه‌ی کنار آمدن با آن را نیاموزیم؛ یا برای فرار از تنهایی به تمامی به بخشی از دیگری بدل می‌شویم و یا او را به سطح ابزاری برای مقابله با تنهایی، پایین می‌آوریم.‌بهترین شکل رابطه آن است که در عین احساس تعلق، استقلال‌مان را حفظ کنیم. و کسی می‌تواند چنین رابطه‌ی عمیق و بادوامی برقرار کند که رویارویی با تنهایی را آموخته باشد. روان درمانی اگزیستانسیالاروین_د_یالوم@Tafakkor

مناقشه‌ی اصلی در ایران در نزاعِ علم و دینمصطفی مهرآیین @Tafakkor

آمریکا و جهان می‌بینیم که آمریکا به خود اجازه می‌دهد که در هر نقطۀ دنیا بی‌نظمی احساس شد، فوراً دست‌به‌کار شود. و اما این «نظم» چیست؟ بر وفق چه مبادی و اصولی سنجیده می‌شود؟ البته، حکم نظم و بی‌نظمی و لزوم مداخله و عدم مداخله با خود آمریکاست و نمونه‌هایی که از بعد‌ از جنگ دوم در برابر ما قرار دارد، نشان می‌دهد که موضوع رابطۀ مستقیم با منافع آمریکا داشته: هر جا منافع و مصالح او با مانعی روبه‌رو شده، نظم به هم خورده است!مشکل بزرگ این است که آمریکا مصالح دنیا را با مصالح خود مشتبه کرده است؛ یعنی هر جا منافع او در خطر افتاده، وانمود کرده است که منافع دنیا در خطر افتاده؛ و حال آنکه در اکثر موارد قضیه درست عکس بوده است؛ آنچه ما تاکنون دیده‌ایم، به‌خصوص مصلحت ملت‌های ضعیف و فقیر، درست در جهت مخالف منافع آمریکا سیْر کرده.حدود بیست سال قبل پس از کشتن صدام توسط آمریکا؛صدام حسین قربانی سیاستِ وقت‌‌پرستی کشورهای جهان‌مدار شد. یعنی نفع، برتر از هر چیز. سیاست بازگذاردن دست هر نظام؛ به شرط آنکه سود را تأمین کند.محمدعلی اسلامی ندوشن@Tafakkor

وقتی تاریخ‌نویسی می‌نویسد: در جنگی صد نفر کشته شدند و به‌سهولت درمی‌گذرد! تو تأمل کن و بر آن بنگر؛(کشته‌شدگان خونین دی‌ماه)صد نفر، صد روح، صد رودخانه و صد خیابانو صد پنجرهو صد زن و صد برگ‌ریزانصدها رؤیا و صدها کودکهزاران بوسه، هزاران باغ و آن چشمانِ شاعر است که در آن صد جانِ کشته؛ صد نی‌لبک و صد ترانه و هزار تبسم گل و هزار آینه شکسته‌ی آفتاب و هزار قطره‌ی اشکخدا را می‌بیند. شیرکو بیکس@Tafakkor

قرائت قلبی قرآن جلسه‌ی چهل‌و نهمعبدالکریم سروش@Tafakkor

ما بی‌شرف‌ها!رحیم قمیشیناصر دانشفر، دوست بسیار عزیز و جانبازم خبر داده بزودی برای چند سالی می‌رود زندان. به جرم نقد کردن.مهدی محمودیان، رفیق خوبم نیز، خبر داده به‌زودی باید برود زندان.برادر رزمنده‌ام، اکبر دانش‌سرارودی خبر داده بالاخره قبول کرده‌اند با پابند الکترونیکی بیاید خانه، شاید خانواده‌اش کمتر صدمه ببینند. او باید تحت‌الحفظ باشد. خطرناک است!استاد عزیزم دکتر علیرضا بهشتی شیرازی هم، حکم محکومیتش را گرفته، شاید همین روزها ساک کوچکش را بردارد، برود زندان.دوست عزیزم جواد دردکشان همینطور.و چقدر بی‌نام و نشان‌ها که بی‌صدا می‌روند زندان و هیچکس خبردار نمی‌شود.از خانواده آقای تاج‌زاده خجالت می‌کشم سراغی بگیرم، یا حالشان را بپرسم. از بس حبس مصطفی و بسیاری هم‌بندهای بیگناهش طولانی شد. و هیچکدام به فکرش نبودیم.همه یادمان رفت حصر پیرمرد و پیرزنی بیمار شد ۱۶ سال و ۱۷ سال.ما بیشرف‌ها مانده‌ایم.وقتی گفتند ماشینی به رگبار بسته شده و کودکی زیبا جانش را از دست داده، ما خیلی کار داشتیم.وقتی خبر دادند کولبری هدف قرار گرفته، ما فرصت فکر کردن نداشتیم.خبر دادند جوان‌هایی بدون آنکه اتهام قتلی در پرونده‌شان باشد، حکم اعدام گرفته‌اند، ما اصلاً وقت نداشتیم. ما لال شده بودیم!وقتی شنیدیم چند هزار نفر در یکی دو شب جان باختند، فکر کردیم این تنها یک خبر است! هزار یک عدد است، آدم‌ها آسان می‌میرند.وقتی گفتند مادر یکی از کشته‌ شده‌ها، به زندگی‌اش خاتمه داد، کک‌مان هم نگزید.ما حتی نپرسیدیم کمیته حقیقت‌یابی اصلاً تشکیل شد. خانواده‌هایشان الان چه می‌کشند.خانواده قربانیان، هواپیمای اکراینی زنده‌اند!خانواده‌های جوان از دست داده.ما بیشرف شده بودیم!دوستم، پسرش سال‌ها کار کرده بود، به هزار دردسر و شب نخوابی، و دو سه شیفت کار کردن، سه میلیارد تومان جمع کرده بود. پدر به او گفته بود من هم تمام پس اندازم را در اختیارت می‌گذارم، یک سر پناه کوچک برای خودت تهیه کنی، شاید انگیزه‌ای برای تشکیل زندگی پیدا کند. می‌گفت چند هفته است به هر بنگاهی سپرده شش میلیارد توانسته فراهم کند، دریغ از یک پیشنهاد!می‌گوید گفته‌اند خودتان را خسته نکنید، با این مبالغ اندک خانه پیدا نخواهید کرد!مردم از کجا بیاورند ، همه دزد شوند، مثل شما؟ما نشستیم تماشا کردیم، جوان‌ها ذره ذره آب شدند. ما تماشا کردیم استعدادها، همه ساک بستند و رفتند، که ایران نمی‌شود زندگی کرد.اشک‌های ما دیگر خشکیده بود.ما فقط نگاه کردیم همه چیز گران شد و گران‌تر، آنقدری که سیر کردن شکم ها هم شد یک آرزو، ما نگاه کردیم چطور شخصیت پدرها و مادرها له می‌شود، همان وقتی که در تأمین نیازهای اولیه زندگی‌ فرزندان‌شان در می‌مانند.ما بیشرف بودیم. ما ساکت ماندیم.ما به فکر آن بودیم، دردسری برایمان درست نشود.ما به فکر آن بودیم، هنوز زنده‌ایم!وقتی دیدیم سرزمین‌مان آرام آرام می‌سوزد.وقتی دیدیم ظلم توجیه می‌شود با بهانه حفظ حکومت.این شرف ما بود که می‌سوخت و محو می‌شد.ما گم‌شده بودیمدر توهم زندگیفکر کردیم نفس‌کشیدن معنایش زندگی است!فکر کردیم زنده ماندن بدون شرف، افتخار است.ما بیشرف‌ها ماندیم!ما که سکوت مرگ، بر زندگی‌مان سایه انداختهما که مُرده‌ایم، فقط نمی‌دانیم!و فکر کردیم خوش شانسیم زنده مانده‌ایم!ما آن وقتی که شرف‌مان را کنار گذاشتیمدیگر زندگی نکردیم.همان وقتی که ترسیدیم از حق هم دفاع کنیمدروغ شنیدیم و ساکت ماندیم. ترسیدیم صدمه‌ای ببینیمترسیدیم چشم‌هایمان را باز کنیممبادا کتک بخوریم ما شرف‌مان را جا گذاشتیمهمان وقتی که تصمیم گرفتیم فقط به آسایش خودمان فکر کنیم!ما بیشرفی را زندگی‌ای معمولی دیدیمو ندانستیم این نه مرگی تدریجیکه خود مرگ است!شرمگین، ما بیشرف‌ها مانده‌ایم.@Tafakkor