🕊 گاهی آرامش، نشانهی بهبود نیست...همهی آدمهایی که دیگر گریه نمیکنند، حالشان خوب نیست.همهی آنها…
انتشار: 2026/07/28 05:46 UTCدریافت: 2026/08/11 00:50 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/11 00:50 UTC
🕊 گاهی آرامش، نشانهی بهبود نیست...همهی آدمهایی که دیگر گریه نمیکنند، حالشان خوب نیست.همهی آنهایی که دیگر عصبانی نمیشوند،به صلح نرسیدهاند.گاهی روان،بعد از ماهها یا سالها جنگیدن،تصمیم میگیرد دیگر احساس نکند.نه اینکه درد تمام شده باشد...فقط احساس کردن،بیش از توان آدم شده است.🧠 در روانشناسی این وضعیت را بیحسی هیجانی (Emotional Numbing) مینامیم.پاسخی که معمولا پس از تجربهی تروما یا قرار گرفتن طولانیمدت در استرس مزمن شکل میگیرد.مغز، برای محافظت از ما،شدت هیجانها را کاهش میدهد اما این خاموشی،فقط غم را با خود نمیبرد...شادی، اشتیاق، دلبستگی و حتی امید هم کمرنگ میشوند.به همین دلیل، یکی از ظریفترین تشخیصهای تمایز میان این دو وضعیت است:🔹 تنظیم هیجان🌿 یعنی بتوانم غمگین شوم،خشم را تجربه کنم،بترسم،دوست بدارم و در عین حال،در هیچکدام غرق نشوم....🔹 بیحسی هیجانی🪨 یعنی آنقدر برای بقا جنگیدهام که روان،درِ اتاق احساسات را موقتا بسته است!نه از سر آرامش،بلکه از سر خستگی...💬 درمان،دعوت آدمها به «بیشتر احساس کردن» نیست.🤝 درمان،ساختن امنیتی است که روان،دوباره جرات کند احساس کند....🌱 و شاید اولین نشانهی بهبود،همین باشد...روزی که کسی بعد از مدتها بگوید:«نمیدانم چرا... اما امروز دوباره دلم گرفت.»چون گاهی،بازگشت اندوه،آغاز بازگشت زندگی است. ✨✍#پگاهپاکزاد_روانشناس@taghvaclinic



