❗کارهایی که افراد به وسیله آن‌ها از احساسات خود دوری می‌کنند❗⭕️ کمک به دیگران.کمک به دیگران یک راه…

🥀سوگ همیشه از قبرستان شروع نمی‌شود...گاهی از یک صبح معمولی شروع می‌شود!از همان لحظه‌ای که بیدار میشوی و یادت میاید دیگر کسی نیست که برایش چیزی تعریف کنی...گاهی آدم‌ها نمی‌میرند.فقط می‌روند...از خانه،از رابطه،از زندگی تو!و عجیب اینجاست که نبودن ادمی که زنده است،گاهی از مردنش هم سختتر است.چون مرگ،پایان دارد.اما بعضی رفتن‌ها نه...یک رابطه تمام می‌شود،اما خاطره‌هایش تمام نمی‌شوند.یک نفر می‌رود،اما عادتِ دوست داشتنش مدتی طولانی در تو می‌ماند...تو هنوز گاهی گوشی را برمی‌داری،هنوز چیزی می‌بینی که دلت می‌خواهد برایش بفرستی.هنوز در ذهنت با او حرف می‌زنی.بعد یادت میاید دیگر مایی وجود ندارد.شاید سوگ،همین‌جا شروع می‌شود...جایی که باید قبول کنیآدمی که یک روز تمام زندگی‌ات بود،امروز فقط بخشی از گذشته‌ی توست!و سخت‌ترین قسمت رفتن آدمها این نیست که دیگر کنارمان نیستند.این است که باید یاد بگیریبا نبودنشان،ادامه‌ی همان زندگی را زندگی کنیکه روزی با بودنشان ساخته بودی.بعضی آدمها نمی‌میرند...فقط دیگر سهمی از فردای ما ندارند.و این هم،نوعی مردن است....✍#پگاه‌پاکزاد_روانشناس@taghvaclinic

💢 گاهی دعوایی که داریم، واقعاً درباره‌ی همان موضوعی نیست که سرش بحث می‌کنیم.ممکن است یک اتفاق کوچک در رابطه، احساس بسیار شدیدی در ما ایجاد کند.مثلاً همه‌چیز با یک فکر ساده شروع شود:«اگر این موضوع را مطرح کنم، با هم دعوا می‌کنیم.»اما ذهن خیلی سریع از اینجا به جاهای عمیق‌تری می‌رود:«این دعوا به رابطه‌مان آسیب می‌زند.»↓«کم‌کم از هم دور می‌شویم.»↓«آخرش من را ترک می‌کند.»↓«دوباره تنها می‌شوم.»و گاهی در عمیق‌ترین لایه، یک باور قدیمی‌تر وجود دارد:««شاید من دوست‌داشتنی نیستم.»»اینجاست که یک تکنیک روان‌شناختی به نام «سقوط عمودی» (Vertical Descent) می‌تواند به ما کمک کند.در این روش، به‌جای اینکه فقط روی اتفاق بیرونی تمرکز کنیم، آرام‌آرام از خودمان می‌پرسیم:«اگر این اتفاق بیفتد، معنایش برای من چیست؟»«اگر این واقعاً اتفاق بیفتد، از چه چیزی بیشتر می‌ترسم؟»«اگر این ترس درست باشد، برای من چه معنایی دارد؟»هدف این نیست که خودمان را قانع کنیم:«همه‌چیز خوب می‌شود.»هدف این است که بفهمیم پشت واکنش شدید ما چه ترس یا باور عمیق‌تری پنهان شده است.مثلاً شاید مسئله ظاهراً فقط یک پیام بی‌جواب باشد؛ اما برای یک نفر معنای ناخودآگاهش این باشد:«دیگر برایش مهم نیستم.»برای دیگری:«دارد از من فاصله می‌گیرد.»و برای فرد دیگری:«باز هم قرار است تنها بمانم.»پس گاهی شدت واکنش ما فقط به اتفاقی که افتاده مربوط نیست. بلکه به چیزی مربوط است که این اتفاق، در ذهن و تجربه‌ی گذشته‌ی ما یادآوری می‌کند.این تفاوت مهم است:اتفاق امروز ≠ معنایی که ذهن ما به آن می‌دهد.و وقتی این دو را از هم جدا کنیم، فرصت پیدا می‌کنیم که به‌جای واکنش خودکار، آگاهانه‌تر رفتار کنیم.شاید چیزی که شبیه ترس از یک دعوا به نظر می‌رسد، در واقع ترس عمیق‌تری از طرد شدن، ترک شدن یا کافی نبودن باشد.و شناختن همین لایه‌ی پنهان، می‌تواند نقطه‌ی شروع یک تغییر واقعی باشد.@taghvaclinic

💢 روزت را نجات بده؛ از ربع بعدی شروع کن.همه‌ی ما این تجربه را داشته‌ایم:صبح دیر از خواب بیدار می‌شویم، یک کار مهم عقب می‌افتد، یا اتفاق ناخوشایند می‌افتد و ناگهان با خودمان می‌گوییم:«دیگه امروز خراب شد.»مشکل همین‌جاست.ذهن ما گاهی یک لغزش کوچک را به یک شکست کامل تبدیل می‌کند. در روان‌شناسی، این الگو به تفکر همه یا هیچ نزدیک است.یکی از راه‌ها برای شکستن این چرخه، روشی است که گرتچن روبین (Gretchen Rubin) با عنوان «روش چهار ربع» مطرح کرده است.یعنی روز را به چهار بخش تقسیم کنیم:🌅 صبح☀️ ظهر🌤 بعدازظهر🌙 شباگر صبح‌تان خوب پیش نرفت، فقط کافی است بگویید:«صبح از دست رفت؛ اما ظهر هنوز دست من است.»اگر ظهر هم خوب پیش نرفت:«اشکالی ندارد؛ از بعدازظهر دوباره شروع می‌کنم.»یعنی به‌جای اینکه برای جبران یک اشتباه، کل روز را رها کنیم، فرصت‌های بیشتری برای بازگشت به مسیر ایجاد می‌کنیم.هدف این است که کوچک شکست بخوریم، سریع برگردیم و اجازه ندهیم یک اشتباه کوچک، به خراب شدن یک روز کامل منجر شود.گاهی بهترین راه برای نجات یک روز، منتظر فردا ماندن نیست؛فقط باید ربع بعدی را بهتر شروع کنیم.@taghvaclinic

Taghvaclinic pinned a video

بدون این‌ها!📌 برای وودی آلن این بود، برای سایه ابوعطای شجریان، نادر ابراهیمی خریدن گلدان کوچک سفالی، برای کیارستمی پیچیدن باد در گندم‌زار، از نگاه شاملو گران‌بهاترین بهانه برای زیستن دست‌های یار، ازمنظر کیمیایی کسی که شب‌ها قبل از تو چراغ خانه را روشن کند و برای آلبر کامو حس گرمای آفتاب روی پوست، او که به پوچ‌گرایی معتقد بود می‌گوید: درست در وسط زمستان بالاخره فهمیدم که در درون من یک تابستان شکست‌ناپذیر زنده است🌿 اما وقتی افسردگی سایه می‌اندازد، اینها پیش‌پاافتاده و کم‌ارزش می‌شوند، مثل نیکی کریمی در فیلم پَری که حسی نسبت به غذای گرم مادرش نداشت. در پریشانی دنیا خالی نیست احساسی نسبت به پیرامون نداریم هر چند هم از سهراب بشنویم که: زندگی خالی نیست/مهربانی هست/ سیب هست💢 هیچ‌کدام از اینهایی که وودی آلن به‌عنوان بهانه‌های کوچک زندگی می‌گوید برای من میلی برای بقا زنده نمی‌کند ولی گمانم هرکس برای ماندن و ادامه دادن به دستگیره‌هایی از این جنس نیاز دارد تا با آن‌‌ها به زندگیش معنا ببخشد، و گرنه بدبختی‌های زندگی بیشتر و سخت‌تر از آن است که بتوان بدون کوله‌باری از این‌ دل‌خوشی‌ها طاقت آورد 💢@taghvaclinic

مدیرم گفت که ۱۹ تا ماراتن را دویده است.بعد گفت:💢«تو هم می‌تونی انجامش بدی.»من تا آن روز حتی ۱ کیلومتر ندویده بودم.او فردی بود که روی رشد دیگران سرمایه‌گذاری می‌کرد و بیشتر از خودم به توانایی‌هایم باور داشت.گفت اگر یک نیمه‌ماراتن را انتخاب و تمرین کنم، می‌آید و با من می‌دود.بدون فکر گفتم: «باشه.»بعد شک و تردیدها شروع شد.اگر نتوانم چه؟اگر تمرین‌هایم کافی نباشد چه؟اگر بفهمد که درباره من اشتباه می‌کرده چه؟ماه‌ها با ترس و هیجان، تمرین کردم.از شکست خوردن جلوی او که به موفقیتم باور داشت، می‌ترسیدم.اما در مسابقه‌ایی برنده شدم که تا آخرین لحظه برایم غیرممکن به نظر می‌رسید.او با هزینه‌ی خود، از آن سوی کشور آمد، خانواده‌اش را برای آخر هفته ترک کرده بود و تمام مسیر را کنار من دوید.برای او هیچ منفعتی در این کار وجود نداشت؛ جز اینکه ببیند کسی که به او باور داشت، از پس کار برآمده.🌸 پشت هر موفقیتی، فردی وجود دارد که قبل از اینکه شواهدی برای موفقیت وجود داشته باشد، استعداد و ظرفیت آن فرد را دیده است.کسی که حاضر شده فرصتی بدهد که شاید خیلی‌های دیگر حاضر به دادن آن نبوده‌اند.@taghvaclinic