پاسوردیشب مهمانی عزیز داشتم. برایم بستهای کارت پاسور عجیب هدیه آورد. هر ۵۶ ورق آن (۵۲ کارت و چهار…
انتشار: 2026/08/07 12:59 UTCدریافت: 2026/08/07 16:15 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/07 16:15 UTC
پاسوردیشب مهمانی عزیز داشتم. برایم بستهای کارت پاسور عجیب هدیه آورد. هر ۵۶ ورق آن (۵۲ کارت و چهار ژوکر) نگارخانهای بود از شاهان تاریخ انگلستان: تیودورها، استوارتها، هانوفرها، ویندزورها؛ سلسلههایی که گاه یکدیگر را از تخت به زیر کشیدند و گاه به تیغ سپردند. هنری هشتم در کنار الیزابت اول، جیمز اول در کنار چارلز اول؛ همان که سرش را بریدند و کرامول همان که برای نخستین و آخرینبار سلطنت را برانداخت و کشور را جمهوری خواند و باز، بازگشت پادشاهی پس از او. همه در یک بسته، همه روبهروی هم، همه در دست بازیکنی که نمیداند کدامشان را زودتر رو کند.پاسورسازان، آگاهانه یا الله بختکی، پیامی صادر کردهاند که هیچ بیانیه سیاسی به آن روشنی نمیرسد: این جماعت، ستمکار یا دادگر، محبوب یا مطرود، همه معماران یک عمارتاند. تاریخ را نمیتوان با ذوق و سلیقه امروز پاکنویس کرد.این کارتها، مرا به یاد چیزی انداخت که دیدنش، بهمراتب کمتر از نگهداشتنش، آسان بود.نیمه نخست دهه ۶۰، در نخستوزیری، دبیر هیئت دولت و مدیر روابط عمومی، جناب سعید اسماعیلی بود. چندبار همراهش به اتاق جلسات هیئت دولت رفتم. زیر سقف سالن، بر دیوار، تصویر نخستوزیران ایران آویخته بود؛ ردیفی که قرار بود حافظه رسمی یک ملت باشد.بار نخست دیدم از دوره قاجار و پهلوی، تنها یکی دو قاب مانده؛ شاید امیرکبیر، شاید مصدق. بار دوم که رفتم، حتی همان دو قاب هم رفته بود. بعدها نوبت به بازرگان رسید، به بنیصدر رسید؛ گویی هر دولتی که از دایره اقبال بیرون میافتد، حکم اعدام حافظهاش نیز صادر میشود. دیوار، لختتر میشد و ما گمان میکردیم پاکتر شدهایم.اینجا تفاوت، در چند میخ و قاب نیست؛ در طرز نگاه به گذشته است. انگلیسیها با هزار سال جنگ داخلی، خیانت، تاجگذاری و گردنزنی، باز هم تاریخشان را یک رشته میبینند، نه انبوهی از جزیرههای بریده از هم. کرامول، برانداز سلطنت، در همان بسته کارتی مینشیند که پادشاهانی را دارد که او بر ضدشان شمشیر کشید. آنها فهمیدهاند دشمنی دیروز، مجوز حذف امروز نیست.ما اما هر بار از صفر مینویسیم؛ گویی پیش از ما، تاریخ در سکوت منتظر ظهور ما بوده است. با پایینکشیدن یک قاب، گمان میکنیم صاحب آن قاب را نیز از صفحه هستی خط زدهایم؛ غافل از آنکه تنها دیوار خود را کور کردهایم.اگر روزی بر کارتهای پاسور ایران، تصویر سازندگان این خاک نقش بندد، آن مجموعه به چند دهه اخیر قناعت نخواهد کرد. از هخامنشی و ساسانی تا صفوی، افشار، زند، قاجار، پهلوی و جمهوری اسلامی؛ از امیرکبیر تا سپهسالار، از مشیرالدوله تا فروغی، از مصدق تا هویدا، از امینی تا بازرگان. فارغ از حکمی که تاریخ یا دل ما دربارهشان صادر میکند. زیرا هرکدام، نیک یا بد، آجری در این بنا نهادهاند و بنا را نمیتوان با برداشتن آجر، نو کرد؛ تنها فرومیریزد.ملتی که تاریخش را با تیغ سانسور میتراشد، به حافظهای کوتاه محکوم است. و ملتی با حافظه کوتاه، محکوم به تکرار همان دامهایی است که گمان میکرد از یادشان برده. عکسها را که بردارند، تاریخ همانجا میماند؛ فقیر میشویم، ما، نه تاریخ.#یدالله_کریمی_پور #تحلیل_زمانه 🌍 @TahlilZamane
تاریخچه بازدید مشاهدهشده
حدود 1.1K بازدید تازه در ساعت در این نمونهپستهای تلگرام — تحلیل زمانه
🔴 داریوش اقبالی، خواننده، فروردین ۱۳۹۶:در اتاقم منقل گذاشته بودم. پدرم اومد در رو باز کرد منقل رو دید. سرش رو تکون داد و در رو بست و رفت...#تحلیل_زمانه 🌍 @TahlilZamane
چه جیزی باعث میشود یک انسان بعد از کلی شواهد باز به باورهایش شک نکند؟#تحلیل_زمانه 🌍 @TahlilZamane
منزویتر از کره شمالی/ درسی برای حاکمان فرزانه نادان❗️لابد از تیتر حدس زدید کدام کشور و رهبر را میگویم: انور خوجه، رهبر آلبانی. او در سیاست خارجی با همه قدرت ها درافتاد: ابتدا با یوگسلاوی تیتو، سپس با شوروی خورشچف، و سرانجام با چین دنگ شیائو؛ پیشتر هم با آمریکا و اروپا. هیچ قدرتی را شایستهی پیروی و الگوبرداری نمیدانست و نسخهی نهایی حقیقت را تنها در ایدئولوژی و شیوهی حکمرانی خودش میدید، نه بیش.سرانجام، آلبانی را به منزویترین کشور جهان بدل کرد؛ کشوری که ارتباطش با بیرون(از سرمایه گرفته تا اطلاعات خارجی و...) تقریبا بهکلی قطع شده بود. رادیو تیرانا از پگاه تا شام، رهبران جهان را توطئهگر، امپریالیست و دشمن معرفی میکرد و «خوجهایسم» را تنها راه رستگاری میخواند. حتی پس از قطع کامل مناسبات با چین، کشور به خودکفایی اجباری و انزوای مطلق پناه برد.آلبانی زیر سایهی طرح و برنامه های کمونیستی طراز خوجه، فقیرترین، بیچارهترین و کمتوسعهیافتهترین ملت-دولتِ اروپا شد؛ کشوری که با اینهمه، خود را برترین و مصلحترین میپنداشت. جاهطلبیِ نظامیگرایانه و دشمنستیزانهی خوجه چنان اوج گرفت که پدیدهای جغرافیایی بیمانند در جهان آفرید: ساخت پرهزینه و کمرشکنِ نزدیک به ۱۷۳ هزار سنگر بتونی در سراسر آلبانی، برای دفاع از «خلق» در برابر امپریالیستهایی که جز در ذهن او وجود نداشتند.خوجه در ۱۹۸۵ درگذشت، ولی یادگارهایش ماندند: کشوری فقیر، منزوی، هراسان و بیاعتماد به جهان. آلبانیِ پس از او در ۱۹۹۱ وارد دوره گذار شد، و صندوق بینالمللی پول در همان آغاز، تیرانا را فقیرترین و منزویترین کشور اروپا توصیف کرد. با ۱۷۰ هزار سنگر بتون مسلح هم هیچ نکردند، چونهیچکاری نمی توانستند با آنها انجام دهند؛ سر جاهایشان ماندند، چون تخریبشان دهها میلیارد دلار هزینه در بر داشت.درس خوجه ساده بود: اگر همهی جهان را خطاکار و تنها خود را محق بدانی، سرانجام شاید بر جهان پیروز نشوی، ولی کشور و ملتت را از جهان جدا خواهی کرد؛ بیآنکه حتی خودت این جدایی را شکست بنامی.#یدالله_کریمیپور#تحلیل_زمانه 🌍 @TahlilZamane
حاکمیت استکبارستیز، رانتخوار ❗️✅ عبدالرضا داوری:چرا نهادهای نظارتی به پرونده روحالله رضوی و حسین شمخانی ورود نمیکنند؟🔸️در شرایط کاهش تحریمها، چطور هنوز نهادهای نظارتی به پرونده بدهیهای میلیارد دلاری روح الله رضوی و حسین شمخانی ورود نمیکنند؟🔸️آیا روحالله رضوی به جز داماد متقیفر، سخنگوی جبهه پایداری بودن و حسین شمخانی به جز پسر شهید علی شمخانی بودن؛ حامیان خاص دیگری دارند که باوجود اینهمه روشنگری، هیچ پاسخگویی از آنان نمیبینیم؟!#تحلیل_زمانه 🌍 @TahlilZamane
باربددر عهد ساسانی، موسیقی و خنیاگری بسیار مقبول طبع پادشاهان بود. اردشیر بابکان، هنگام طبقهبندی اعیان مملکت، رامشگران را در طبقهای ویژه قرار داد و بهرام گور بهمنظور بهرهمندی عموم مردم از موسیقی، دو هزار نوازنده از هندوستان به ایران آورد. در میانهٔ این جمع کثیر از خنیاگران و در بازار پررونق موسیقیِ آن دوره، باربد توانست به نامی و جاهی یگانه دست یابد.او مهترِ خنیاگرانِ خسروپرویز بود و نزد او از جایگاهی بینظیر برخوردار بود. چندان در هنر خویش سرآمد بود که از سحرِ سازش برای میانجیگری میان مردم و شاه استفاده میکرد و با زور و چیرگی هنرش، مشکلات مردم را حل میکرد. چنین گفته میشود که حتی شیرین، ملکهٔ محبوب، برای به کرسی نشاندن خواستههای خود از نیروی نوازندگی باربد سود میجست تا دلِ همسرش، خسرو، را نرم کند. یا حکایت مشهور دیگری هست که میگوید، آنگاه که شبدیز، اسب محبوب خسرو، از پای درآمد، کسی یارای گفتن به پادشاه را نداشت؛ پس باربد با ساز و آوازش، به این واقعه اشارت کرد.در شاهنامه، حکایت زیبایی از وفاداری باربد به خسرو نقل شده است؛ آنجا که ستارهٔ اقبالِ سلطانِ مقتدر، تاریکی گرفته و از عرش قدرت و شکوه و غلبه، به فرشِ نکبت حصر افتاده است؛ و البته همچنان سربلند، در انتظار مجازات و مرگ است. نه به فرمان دشمنی بیگانه، بلکه به فرمان فرزندش که به ناسزاوار بر تخت او نشسته، و با انگیزش و پیشکاریِ خادمان و زیردستان و چه بسا چاپلوسان سابقِ خود!باربد از کار خسرو آگاه میشود و شیونکنان به درگاه او میآید:ز جهرم بیامد سوی طیسفونپر از آب مژگان و دل پر ز خونبیامد بدان خانه او را بدیدشده لعل رخسار او شنبلیدزمانی همیبود بر پیش شاهخروشان بیامد سوی بارگاههمی پهلوانی بر او مویه کرددو رخساره زرد و دلی پر ز درد...صدای شیون او را شاه در زندان میشنود و نگهبانان به درد میگریند:نگهبان که بودند گریان شدندچو بر آتش مهر بریان شدندهمی گفت: «الایا ردا، خسروا،بزرگا، سترگا، تناورگوا!کجات آن بزرگی و آن دستگاهکجات آن همه فرّ و تخت و کلاه!کجات آن همه مردی و زور و فرجهان را همیداشتی زیرِ پرکجات آن شبستان و رامشگرانکجات آن در و بارگاه سرانکجات افسر و کاویانی درفشکجات آن بر و تیغهای بنفشکجات اسپ شبدیز و زرینرکیبکه زیر تو اندر بُدی ناشکیبکجات آن ز زر خود و زرّینزرهز گوهر فگنده گره بر گرهز هر چیز تنها چرا ماندیز دفتر چنین روزْ کی خواندی!...باربد پس از خواندن مرثیهای سوزناک، سوگند یاد میکند که پس از خسرو دیگر دست به ساز نبرد. این سوگند در واقع اعتصابی هنری است؛ شوریدن بر خیانت و سقوطِ اخلاقی. او تصمیم میگیرد چهار انگشت خود را ببُرد و بر ساز خویش آتش افکند:به یزدان و نام تو ای شهریاربه نوروز و مهر و به خُرمبهارکه گر دست من زین سپس نیز رودبساود، مبادا به من بر درودبسوزم همه آلت خویش رابدان تا نبینم بداندیش راببُرّید مر چارانگشت خویشبریده همیداشت در مشت خویش!چو در خانه شد آتشی بر فروختهمه آلت خویش یکسر بسوختدر آن تنگنای حصر، خسرو را میبینم که با شنیدن ساز و آواز و مویهٔ خنیاگر وفادارش، لبخندی بر لب آورده است؛ که آیین وفا هرگز نمیمیرد!منبع: شاهنامه، چاپ خالقی، دوجلدی، ص ۱۰۵۶.#تحلیل_زمانه 🌍 @TahlilZamane
کودکی سرزمینیست که خیال همیشه بر واقعیت پیروز میشود._Amir Ameri_#تحلیل_زمانه 🌍 @TahlilZamane