🔻‏قیمت‌های اوایل سال ۹۷ را می‌بینید گویا صد سال گذشته!دلار ۵۰۵۰ تومان طلا گرمی ۱۶۰هزارسکه ۱ میلیون…

بر اساس صورتهای مالی، بانک‌های خصوصی در سال ۱۴۰۴ برای هر کارمندشون به طور میانگین ماهانه اینقدر حقوق پرداخت کردن، البته این مبلغ مجموع همه حقوق و مزایا هست و امکان داره قسمتیش به صورت غیر نقدی هم باشه_Hadi_#تحلیل_زمانه 🌍 @TahlilZamane

در نظام قضایی-امنیتی جمهوری‌اسلامی، پهلوی‌ستیزی مصونیت قضایی می‌آورد یا حداقل از موجبات تخفیف مجازات است، تا جایی که سعید مدنی‌ها آزاد می‌شوند تا پهلوی را مقصر قتل‌عام دیماه معرفی کنند، فحش به پیامبر و امامان توسط امیروفا پیروان و امید دانا مجاز شمرده می‌شود و حکم توهین به مقدسات محسن نامجو (پنج سال زندان) بخشیده می‌شود. عاقبت علی کریمی‌ هم بعد از جلب اعتماد مخاطب (مخصوصا نسل زد) از طریق گفتمان قرآن‌سوزی، همین مسیر است؛ فقط باید دوز پهلوی‌ستیزی را کمی بالاتر ببرد که متاسفانه به موقع خودش این کار را خواهد کرد؛ صرف «عدم‌حمایت از پهلوی» از نظر رژیم کافی نیست.#تحلیل_زمانه 🌍 @TahlilZamane

وقتی جمهوری اسلامی به خودش هم رحم نمی‌کند!ماجرای کسانی که به خودشان رحم نمی‌کنند.✍️ نوشتۀ قلم کاوهاز دوستی پرسیدم: چرا هر بار و با جدیت به رانندگان تاکسی اینترنتی که کولر روشن نمی‌کنند، امتیاز منفی می‌دهی؟ آیا هیچ احساس دلسوزی و ترحمی برایشان نمی‌کنی؟پاسخش جالب بود. گفت: «من برای هیچ مورد منفی‌ای امتیاز بد نمی‌دهم، جز کولر.»پرسیدم: چرا؟گفت: «چون ترحم بر کسانی که به خودشان رحم نمی‌کنند، عین ظلم است.»توضیحش هم ساده بود؛ مسافر مدت محدودی زیر تیغ آفتاب و در گرمای غیرقابل تحمل داخل تاکسی می‌نشیند و از روشن نبودن کولر رنج می‌برد؛ اما راننده ساعت‌ها در همین گرما کار می‌کند و وقتی برای خودش کولر روشن نمی‌کند، چگونه می‌توان انتظار داشت برای مسافرش دلسوزی کند؟حکایت جمهوری اسلامی و تنگه هرمز نیز کم‌وبیش همین است. در ماجرای بستن تنگه هرمز، متأسفانه سرنوشت ایران نیز بیش از هر زمان دیگری با سرنوشت این حاکمیت گره خورده است؛ زیرا جمهوری اسلامی در حال از بین بردن یکی از مهم‌ترین برگ‌های قدرت خود است. تنگه هرمز فقط یک آبراه نیست؛ یک اهرم استراتژیک برای ایران است که جمهوری اسلامی سال‌ها از وابستگی جهان به آن، به‌عنوان ابزار فشار استفاده کرده است. اما ظاهراً حاکمان جمهوری اسلامی یک اصل ساده را فراموش کرده‌اند: وقتی یک مسیر را ناامن و غیرقابل‌اعتماد می‌کنی، دیگران برای پیدا کردن مسیر جایگزین تلاش خواهند کرد.کشورهای حاشیه خلیج فارس سال‌هاست می‌دانند که وابستگی به تنگه هرمز یک نقطه آسیب‌پذیر است. آنها به دریای عمان، دریای عرب و دریای سرخ دسترسی دارند و برخی نیز مسیرهای خط لوله و حمل‌ونقل جایگزین در اختیار دارند؛ اما تا زمانی که هرمز مسیری نسبتاً امن و قابل‌اعتماد بود، دلیلی برای پرداخت هزینه‌های سنگین ایجاد مسیرهای جایگزین وجود نداشت. جمهوری اسلامی با تهدید و بستن تنگه، خودش این انگیزه را ایجاد کرد.این شاید بزرگ‌ترین اشتباه استراتژیک جمهوری اسلامی در ماجرای تنگه هرمز باشد؛ اینکه تصور کند اهمیت هرمز یک امر ابدی و تغییرناپذیر است. خیر. اهمیت یک مسیر اقتصادی تا زمانی پابرجاست که استفاده از آن، از گزینه‌های دیگر کم‌هزینه‌تر، امن‌تر و مطمئن‌تر باشد. اگر کشورهای منطقه برای انتقال صادرات و تجارت خود مسیرهای جایگزین ایجاد کنند، دیگر حتی باز شدن تنگه هرمز نیز به معنای بازگشت همه‌چیز به نقطه اول نخواهد بود؛ چون اعتماد از بین رفته است.این نکته بسیار مهم است. ممکن است جمهوری اسلامی فردا صبح تنگه هرمز را باز کند و اعلام کند که همه‌چیز به شرایط پیش از جنگ بازگشته است؛ اما آیا کشوری که یک بار فهمیده ممکن است تجارت و اقتصادش با تصمیم یک حکومت متوقف شود، دوباره با خیال راحت تمام تخم‌مرغ‌هایش را در همان سبد خواهد گذاشت؟ بعید است.در واقع جمهوری اسلامی با بستن هرمز، ممکن است همان چیزی را از بین ببرد که سال‌ها به‌عنوان یکی از مهم‌ترین برگ‌های قدرت خود در اختیار داشت: وابستگی دیگران به این آبراه. این یعنی خودزنی. حکومتی که می‌توانست از موقعیت جغرافیایی ایران به‌عنوان یک فرصت تاریخی برای تبدیل شدن کشور به مرکز ترانزیت منطقه استفاده کند، کاری کرده است که کشورهای منطقه به فکر راه‌هایی برای دور زدن ایران بیفتند. این فقط یک شکست اقتصادی نیست؛ یک شکست ژئوپلیتیکی است.ایران می‌توانست پل ارتباطی شرق و غرب باشد؛ می‌توانست از موقعیت جغرافیایی خود درآمد، سرمایه‌گذاری و نفوذ سیاسی به دست آورد. اما جمهوری اسلامی به‌جای تبدیل این موقعیت به فرصت، آن را به ابزار تهدید تبدیل کرده و حالا دیگران را به سمت یافتن راهی برای بی‌نیاز شدن از آن سوق داده است.و این همان جایی است که باید پرسش بزرگ‌تری را مطرح کرد؛ پرسشی که اصلاح‌طلبان، گذارطلبان، چپ‌ها و همه گروه‌ها و افرادی که سال‌ها با براندازی و مبارزه جدی با جمهوری اسلامی مخالفت کرده‌اند، باید به آن پاسخ دهند:اگر یک حاکمیت نه‌تنها به مردم و منافع ملی رحم نمی‌کند، بلکه حتی به مهم‌ترین برگ‌های قدرت خودش نیز رحم نمی‌کند؛ اگر برای حفظ خود حاضر است اقتصاد کشور، جایگاه منطقه‌ای ایران و حتی مزیت‌های ژئوپلیتیکی کشور را هزینه کند، آیا واقعاً می‌توان با چنین حاکمیتی به امید اصلاح، کنار آمد؟ آیا «اصلاح»، «مذاکره»، «گذار» و «کنار آمدن» زمانی معنا دارد که طرف مقابل اساساً منافع بلندمدت کشور را بر بقای خود مقدم نمی‌داند؟و شاید مهم‌تر از همه:آیا کنار آمدن با حکومتی که به خودش رحم نمی‌کند، در محاسبات میهنی، اخلاقی و انسانی، واقعاً فضیلت است؟شاید پاسخ همان جمله ساده دوست من باشد:ترحم بر کسانی که به خودشان رحم نمی‌کنند، عین ظلم است.و این بار، کسی که قرار است هزینه این ترحم را بپردازد، نه یک مسافر در تاکسی داغ، بلکه ایران است.#تحلیل_زمانه 🌍 @TahlilZamane

ادعای منبع آمریکایی به الجزیره:هرگونه توافقی که بین ایران و سلطنت عمان حاصل شود، برای ما هیچ اهمیتی ندارد#تحلیل_زمانه 🌍 @TahlilZamane

⭕️از غذا و دارو تا کرایه تاکسی‌های اینترنتی؛ هزینه زندگی در ایران سر به فلک کشید📌بانک مرکزی ایران اعلام کرد تورم نقطه‌به‌نقطه در مردادماه به ۸۴.۴ درصد رسید♦️افزایش شدید کرایه تاکسی‌های اینترنتی در ایران طی روزهای اخیر هزینه رفت‌وآمد را نیز به فهرست بلند مخارجی افزوده است که بخش بزرگی از خانوارهای ایرانی برای تامین آن با مشکل مواجه‌اند. هم‌زمان با اختلال گسترده جی‌پی‌اس، کمبود بنزین و کاهش شمار رانندگان فعال، گزارش‌های مردمی از تهران و چند شهر دیگر نشان می‌دهد قیمت سفرهای اسنپ و تپسی در مقایسه با هفته‌های گذشته، به‌شدت افزایش یافته است.شماری از مخاطبان ایندیپندنت فارسی می‌گویند افزایش کرایه‌ها به‌خصوص در ساعات پرترافیک چنان محسوس است که استفاده روزانه از تاکسی اینترنتی برای رفت‌وآمد به محل کار دیگر با درآمد آنان تناسبی ندارد.یکی از ساکنان تهران به ایندیپندنت فارسی گفت: «مسیری که تا همین چند هفته پیش با ۳۰۰ هزار تومان می‌رفتم، الان بعضی ساعت‌ها بالای ۷۰۰ هزار تومان قیمت می‌خورد. حقوق که دو برابر نشده، اما هزینه رفت‌وآمدمان یک‌شبه بیش از دو برابر شده است. اتوبوس و مترو هم که بسیاری از نقاط تهران را پوشش نمی‌دهد.»فرد دیگری که برای رفت‌وآمد به محل کارش مجبور به استفاده از تاکسی اینترنتی است، می‌گوید: «صبح باید چند بار درخواست بدهم تا یک راننده قبول کند. قیمت بالا رفته، ولی راننده هم پیدا نمی‌شود. اگر رفت‌وبرگشت هر روز ۵۰۰ تا ۶۰۰ هزار تومان شود، بخش بزرگی از حقوق ماهانه فقط خرج رفتن سر کار می‌شود.»شرکت‌های اسنپ و تپسی نیز روز پنجشنبه ۵ شهریور افزایش قیمت سفرهایشان را تایید و کاهش شمار رانندگان فعال، اختلال جی‌پی‌اس و شلوغی جایگاه‌های سوخت را از عوامل برهم خوردن تعادل عرضه و تقاضا اعلام کردند. اختلال موقعیت‌یابی علاوه بر افزایش زمان رسیدن راننده به مسافر، احتمال لغو سفر را نیز افزایش داده است.بحران بنزین فشاری مضاعف بر رانندگان وارد کرده است. ویدیوهای منتشرشده از تهران و کرج در نیمه‌شب چهارشنبه و بامداد پنجشنبه صف‌ طولانی خودروها مقابل جایگاه‌های سوخت را نشان می‌دهد. شماری از جایگاه‌ها نیز طی روزهای گذشته تعطیل بوده‌اند و رانندگان تاکسی‌های اینترنتی می‌گویند ساعت‌ها انتظار برای دریافت سوخت، ادامه فعالیت روزانه را برای آنان دشوار کرده است.بیشتر بخوانید...🖌 امیرحسین میراسماعیلی#تحلیل_زمانه 🌍 @TahlilZamane

نفت ۲۰۰ دلاریامروز نگاهی انداختم به پیش‌بینی‌های ده تن از چهره‌های شناخته‌شده و زبانزد مخالف مذاکره و تفاهم، و موافق تشدید جنگ به بهانه انتقام از آمریکا و اسرائیل (اشغالگر)، درباره افزایش قیمت نفت. از نگاه این نمایندگان و کارشناسان، با بسته ماندن تنگه و تداوم کشمکش با آمریکا، بهای نفت باید بین ۱۵۰ تا ۲۰۰ دلار بالا می‌رفت.ولی امروز، پنجم شهریور، نفت میان ۸۶ تا ۸۸ دلار معامله می شود. باید صریح گفت: اینگونه برآوردها بیش از حد ساده‌انگارانه و خطی بوده اند و به ویژه شاخص‌های استراتژیک را نادیده گرفته اند:۱. بازار نفت تنها تابع «حجم نفت عبوری از تنگه هرمز» نیست؛۲. ذخایر استراتژیک قدرت‌های بزرگ اقتصادی، شوک اولیه را خنثی کردند؛۳.  بر خلاف تصور این جنگسالاران شرق نگر‌‌‌، چین با کاستن واردات و برداشت از ذخایر خود، از شدت شوک اولیه کم کرد؛۴. چون معامله‌گران احتمال می‌دادند جنگ سرانجام پایان می‌یابد و هرمز بازگشایی می‌شود، حاضر نشدند قیمت نفت را بر مبنای فرض «انسداد دایمی» تا ۲۰۰ دلار بالا ببرند؛ به همین دلیل نفت حتی به مرز ۱۳۰ دلار هم نرسید. در بیست روز گذشته، هیچ اندیشکده‌ای رقمی بالاتر از این پیش‌بینی نکرده است. امروز بهای نفت زیر ۹۰ دلار معامله می شود.۵. خطای اصلی در استدلال این چهره‌ها، یکی‌انگاشتن «اهرم فشار» با «قدرت نامحدود» بود.بستن هرمز بی‌تردید اهرمی نیرومند است؛ ولی هرچه انسداد طولانی‌تر شود، طرف مقابل انگیزه بیشتری برای یافتن جایگزین می‌یابد: خطوط لوله، تغییر مسیر کشتیرانی، برداشت از ذخایر، افزایش تولید، کاهش مصرف، و حتی بازتعریف ساختار پالایش و تجارت انرژی.نتیجهاز منظر ژئواستراتژی، شاید مهمترین درس این باشد: اهرم فشار با توان تعیین نتیجه یکسان نیست. جنگ و کشمکش بر سر هرمز توانست هزینه‌ای سنگین بر اقتصاد جهانی تحمیل کند، ولی نتوانست این هزینه را به‌طور مکانیکی به نفت ۲۰۰ دلاری بدل سازد. این دقیقا همان تمایزی است که در ارزیابی‌های جنگی باید میان «توان ایجاد اختلال» و «توان تحمیل نتیجه مطلوب» دید.در یک جمله توان‌ گفت: رویاها هم به کمک جنگساران نیامدند.#یدالله_کریمی‌پور#تحلیل_زمانه 🌍 @TahlilZamane