چگونه درگذشت حاتمی به یکباره همه چیز را عوض کرد؟(بخشهایی از یادداشت علیرضا محمودی در سال ۸۷ در خبرآ…
انتشار: 2026/08/15 22:13 UTCدریافت: 2026/08/17 03:50 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/17 03:50 UTC
چگونه درگذشت حاتمی به یکباره همه چیز را عوض کرد؟(بخشهایی از یادداشت علیرضا محمودی در سال ۸۷ در خبرآنلاین )بازنشر به مناسبت سالروز علی حاتمی و نمایش فیلم دلشدگان در موزه سینمابازتاب اغلب آثار علی حاتمی در مطبوعات و نقدها، هنگام اکران فیلمها و نمایش مجموعههای تلویزیونی منفی است. بیشتر نوشتهها دلمشغولی هنرمند در نمایش جزئیات بیحاصل زندگی ایرانی در سالهای گذشته را نوستالژی بیمارگون دانسته و فیلمساز را دکوراتوری دلشیفته ظواهر و شاعری شوریده که به جای خیابان منوچهری و راسته عتیقهفروشان و خیابان صفی علیشاه و راسته ناشران کتابهای رومانتیک سر از دفاتر فیلمسازی درآورده، توصیف کردهاند.درگذشت حاتمی به یکباره همه چیز را عوض کرد. همان آثاری که انگ نقصان و اتهام ارتجاع خورده بودند، به عرش برده شدند. مسابقه ستایش از حاتمی به راه افتاده بود. حجم عاطفهای که مردم عادی در تشییع و ترحیم حاتمی نثار فیلمساز فقید کردند، همه را به هول و ولا انداخته بود که برخلاف نوشتههایشان در اظهار نظرها علی حاتمی را فیلمسازی ایرانی (کاسه بشقابی و گذشته باز سابقاً مرتجع)، شاعر و عارف (تا پیش از این بی دقت و عاری از تکنیک)، خالق تصاویر درخشان از تاریخ معاصر (بی توجه به تاریخ) و یگانه فیلمساز سینمای ملی ایران (این دیگر از آن حرفهاست) توصیف کنند. از آن سو نویسندگان جوان هم مضمون خوبی برای بیاعتبار کردن نقدهایی که وحی منزل محسوب میشدند، پیدا کرده و فرصت انتقام از منتقدان قدر نشناس نسل قبل را از دست ندادند. ستایشهایی که پس از مرگ نصیب حاتمی شد آنقدر ابعاد عجیب و غریبی پیدا کرد که که انگار گوینده و نویسنده فراموش میکند که مشغول صحبت درباره یک انسان با مختصات ایرانی و در چارچوبهای سینمای ایران است.

