به شب سلام که بی‌تو رفیق راه من استسیاه‌چادرش امشب، پناهگاه من استبه شب که آینه‌ی غربت مکدر منبه شب…

به شب سلام که بی‌تو رفیق راه من استسیاه‌چادرش امشب، پناهگاه من استبه شب که آینه‌ی غربت مکدر منبه شب که نیمه‌ی تنهایی سیاه من استهمین نه من درِ شب را به یاوری زده‌امکه وقت حادثه شب نیز در پناه من استنه بیم سنگ فنایش به دل نه تیر بلاپرنده‌ای که قُرق را شکسته آه من استرسید هرکس و برقی به خرمنم زد و رفتهر آنچه مانده ز خاکسترم گواه من استدر این کشاکش توفانی بهار و خزانگلی که می‌شکند، عشقِ بی‌گناه من استچرا نمی‌دری این پرده را؟ شب! ای شب من!که در محاق تو دیری‌ست تا که ماه من است #حسین_منزوی