🔺 توییتر توضیح می‌دهد که چرا زیر پست رئیس پارلمان عراق، نام صحیح خلیج فارس را یادآوری کرد🔸«خلیج عرب…

🌲🌲🌲✅در نکوهش تعصب...تعصب در نژاد، دین، قوم و ناسیونالیسم و ... هیچ کاری نمی کند، جز اینکه یاد می دهد تا از مردمی که هیچ وقت ملاقات نکرده اید متنفر باشید!#پگاه_اندیشه @tarbd📚📚📚📚📚"تاریخ تنها مزرعه ای است که در آن هیچ دانه سالمی از بین نمی رود"telegram.me/tarbd

✅مرداد و سرخوردگانشگرامیداشت دو رویداد انقلاب مشروطیت در ۱۳ مرداد ۱۲۸۵ و کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ هر دو در مرداد، برای من همواره یادآور یک سالگشت دیگر نیز بوده است. آن هم سالگشت دراز آهنگ سرخوردگان از شکست آرمان‌های هنوز محقق نشده مشروطیت و نهضت ملی است؛ امسال این سومی به واسطه وقایع اخیر کشور حال و هوای خاصی دارد. گویی ما ایرانیان امروز نیز پس از آنکه فاجعه از پی فاجعه را از سر گذراندیم و هنوز نیز در بطن آن زیست می‌کنیم با شتاب در حال پیوستن به همان جرگه هستیم. واکنش‌ها اما، همواره از سوی مردمان این دیار یکسان نبوده است.روانِ دغدغه‌مندان وطن، همیشه زخمی‌تر و آسیب‌پذیرتر بوده است شاید به حکم آنکه مفهوم «وطن» را جور دیگری در می‌یافتند و شاید هم گاهی نزدیک بودن مقصد، ایشان را از شکست بهت‌زده می‌کرده است. 🔸سرخوردگان از آرمان‌های انقلاب مشروطیت همواره انگیزه‌های خوبی برای ادامه، داشتند.چرخه‌های شکست و پیروزی،گویی هنوز آنقدر اعتبار و امید را در خود داشت تا روشنفکر زمانه را به حرکت وادارد. با این حال بعد از فتح تهران، ماجرای پارک اتابک، دعوی اعتدالیون و عامیون و اولتیماتوم روس کسی همچون بهار با آنکه «درد ایران بی دواست» را می‌سرود همچنان امیدی به ادامه داشت. 🔸در هر حال آمال آزادی‌خواهانه را این‌بار دیگرانی با مشت آهنین جلو بردند و خودشان نیز بتدریج زیر همان مشت له شدند و سرنوشتی بهتر از سرخوردگان مشروطه نصیبشان نشد. گرچه بهار و میرزاده عشقی هنوز با سرودن «جمهوری نامه» در مخالفت با رضاشاه توانی داشتند. 🔸شکست نهضت ملی تأثیرات عمیق‌تری را بر روشنفکران و آرزومندان رسیدن به نوعی دموکراسی ایجاد کرد‌.کودتا مُهر پایانی بر مسیر دموکراسی بود و این‌بار استبداد با فرمتی مدرن مشت آهنین را به کار می‌بست. در دوره جدید تمام مولفه‌های دموکراسی ـ پارلمان ،قانون اساسی، تفکیک قوا، احزاب ،روزنامه‌ها و... ـ ظاهراً حاضر بود. اما همانگونه که هویدا در مجلس بی‌محابا در پاسخ به منتقدین می‌گفت: «قانون اساسی من، منویات علی حضرت است» این استبداد بود که در باطنی تمامیت‌خواهانه به دنبال تحقق «دموکراسی اقتصادی» دموکراسی غربی را نامناسب به حال ایران و ایرانی می‌دانست.🔸کودتا ۲۸مرداد ۱۳۳۲ اما بر سر، سرخوردگانش مصائب دیگری را نیز آور کرد‌. نادر نادرپور یکی از شاعران برجسته ایرانی و از اعضای برجسته حزب توده بود که همراه خلیل ملکی از آن جدا شد و در نهایت تسلیم افیون تریاک شد. 🔸شفیعی کدکنی معتقد است که مرگ و ناامیدی همراه با یافتن تسلی در تریاک، هرویین، حشیش و شراب یکی از مضامین اصلی شعر بعد از کودتا را تشکیل می‌داد. هنرمندان، آگاهی سیاسی و اندوه خود را در نشئه‌کننده‌جات غرق کردند تا از نکبت ایرانی بگریزند.فتح‌الله‌ مجتبایی اشک‌های جگرسور فریدون توللی یکی دیگر از غول‌های شعر و شاعری ایران را به یاد می‌آورد که او نیز خود را تسلیم افیون کرد‌. مهدی اخوان ثالث یکی از نمادهای شعر نو ایران، بیست و پنج ساله بود که کودتا شد او در شعر معروفی که «خانه‌ام آتش گرفته»نامیده می‌شود حال و هوای چنددستگی و ایام سیاه پس از مصدق را به طور جاودانه‌ای به تصویر کشید:خانه ام آتش گرفتست، آتشی جانسوزهر طرف میسوزد این آتش؛ پرده ها و فرش ها را… تارشان با پود…من به هر سو میدوم گریان؛ در لهیب آتش پر دودوز میان خنده‌هایم تلخ و خروش گریه‌ام ناشاداز درون خسته‌ی سوزان؛ میکنم فریاد ای فریاد…خانه‌ام آتش گرفتست؛ آتشی بی‌رحمهمچنان میسوزد این آتش؛ نقش‌هایی را که من بستم به خون دل... برای بسیاری، کودتا معادل ایرانی روز نکبت فلسطینی‌ها «روز فاجعه و تاریکی » بود. اخوان در ۱۳۳۵ شاهکار دیگری به نام «زمستان» را منتشر کرد که مرورگر زندگی شبح‌گون ایرانی‌ها بعد از کودتا بود:سلامت را نمی خواهند پاسخ گفتسرها در گریبان استکسی سربرنیارد کرد پاسخ گفتن و دیدار یاران رانگه جز پیش پا را دید نتواندکه ره تاریک و لغزان استوگر دست محبت سوی کس یازی،به اکراه آورد دست از بغل بیرونکه سرما سخت سوزان است....منبع:ظهور استبداد مدرن در ایران، علی رهنما،ترجمه پوریا پرندوش، نشر نگاه معاصر.✍️داود الهی، دانشجوی دکتری تاریخ ایران بعد از اسلام،دانشگاه شهید بهشتی تهران.@tarbd📚📚📚📚📚"تاریخ تنها مزرعه ای است که در آن هیچ دانه سالمی از بین نمی رود"telegram.me/tarbd

اگر از دانشجویان یا پژوهشگران تاریخ بپرسیم «مورخ بودن» دقیقاً به چه معناست، احتمالاً پاسخ‌ها به مهارت‌های پژوهشی، کار با منابع یا نگارش آثار تاریخی محدود خواهد شد. اما آیا هویت حرفه‌ای مورخ تنها به این موارد خلاصه می‌شود؟ آیا تاریخ‌ورزی صرفاً در دانشگاه معنا پیدا می‌کند؟✍️ تحریریۀ تاریخ دیروزکتاب مورخ بودن نوشتۀ جیمز ام. بنر جونیور تلاشی برای پاسخ دادن به همین پرسش‌ها است. نویسنده، که خود از مورخان برجسته در حوزۀ تاریخ عمومی است، تاریخ را نه صرفاً یک رشته دانشگاهی، بلکه حرفه‌ای با عرصه‌های متنوع فعالیت معرفی می‌کند. او نشان می‌دهد که مورخان می‌توانند در دانشگاه، آرشیوها، موزه‌ها، رسانه‌ها، نهادهای فرهنگی، سیاست‌گذاری عمومی و بسیاری از حوزه‌های دیگر نقش‌آفرین باشند.◽️ نویسندۀ کتاب، ابتدا توضیح می‌دهد که این کتاب چه نیست. او می‌نویسد:اگر می‌خواستم دربارۀ ماهیت معرفت تاریخی بنویسم، مانند پیتر ال. برگر کتابی با عنوان «درآمدی بر تاریخ» می‌نوشتم. اگر قصد داشتم به مورخان جوان دربارۀ مسیر حرفه‌ای‌شان توصیه کنم، از پیتر برایان مِداوِر الهام می‌گرفتم و کتابی با عنوان «توصیه‌هایی به یک مورخ جوان» می‌نوشتم. اگر هدفم تأمل در چگونگی تولید و عرضه دانش تاریخی بود، راه آلن نوینز را ادامه می‌دادم و می‌کوشیدم بار دیگر آنچه او «جست‌وجوی آزاد و سرشار از شادیِ تاریخ» می‌نامید، به تصویر بکشم. و اگر می‌خواستم وضعیت پژوهش تاریخی معاصر را بررسی کنم، مانند جان هایم به تحلیل رشد، تحول و وضعیت رشته تاریخ می‌پرداختم.اما این کتاب برای هیچ‌یک از این اهداف نوشته نشده است. به تعبیر او، این کتاب دعوتی برای تماشای «خانۀ تاریخ» از بیرون نیست؛ بل راهنمایی است برای کسانی که می‌خواهند از درون این خانه با زندگی حرفه‌ای مورخان، مسئولیت‌های آنان، فرصت‌های پیش رویشان و معنای واقعی «مورخ بودن» آشنا شوند.📖 کتاب در هشت فصل، موضوعاتی مانند ساختار رشته تاریخ، فرصت‌های شغلی مورخان، نسبت میان پژوهش، آموزش و خدمات دانشگاهی، تاریخ‌ورزی خارج از دانشگاه، مهارت‌های تدریس و نگارش، اخلاق حرفه‌ای و در نهایت هویت فردی مورخ را بررسی می‌کند. 📕مطالعه این کتاب برای گروه‌های زیر مفید است:- دانشجویان و پژوهشگران تاریخ؛- افرادی که در آغاز مسیر حرفه‌ای خود قرار دارند؛- علاقه‌مندان به تاریخ عمومی و کاربردهای اجتماعی دانش تاریخ؛- کسانی که می‌خواهند نسبت میان دانشگاه، جامعه و حرفه تاریخ را بهتر درک کنند. 📖 فهرست کتاب:۱- رشته و حرفه‌های تاریخدر این بخش نویسنده استدلال می‌کند که تاریخ یک «رشته» واحد است، اما مورخان در حرفه‌های گوناگون فعالیت می‌کنند. او نشان می‌دهد که محدود کردن تاریخ به دانشگاه، تصویری ناقص از این رشته است و از گسترش نقش مورخان در جامعه دفاع می‌کند.۲- ساختار رشته تاریخاین فصل به سازمان درونی دانش تاریخ می‌پردازد؛ از شاخه‌های مختلف تاریخ و حوزه‌های تخصصی گرفته تا نهادها، انجمن‌ها و شیوه‌هایی که جامعه علمی مورخان را شکل می‌دهند.۳- فرصت‌های بی‌شمار؛ عرصه‌ها، قالب‌ها، گونه‌ها و مخاطبان تاریخنویسنده نشان می‌دهد که فعالیت مورخ محدود به دانشگاه نیست و فرصت‌های فراوانی برای پژوهش، نگارش، سیاست‌گذاری، رسانه، آرشیو، موزه و دیگر عرصه‌های عمومی وجود دارد.۴- سه‌گانۀ دانشگاهی: پژوهش، آموزش و خدمت دانشگاهیاین فصل سه وظیفه اصلی استادان تاریخ را بررسی می‌کند: تولید دانش، آموزش دانشجویان و مشارکت در اداره و توسعه نهاد دانشگاه. همچنین درباره تعادل میان این مسئولیت‌ها بحث می‌کند.۵- تاریخ‌ورزی بیرون از دانشگاهنویسنده توضیح می‌دهد که مورخ بودن صرفاً به استخدام دانشگاه وابسته نیست. مورخان می‌توانند در موزه‌ها، آرشیوها، رسانه‌ها، نهادهای دولتی، مراکز پژوهشی و فعالیت‌های عمومی نقش مؤثری ایفا کنند و گذشته را برای جامعه معنادار سازند.۶- آموزش و نگارش تاریخاین فصل دربارۀ مهارت‌های لازم برای تدریس و نوشتن تاریخ است؛ از شیوه انتقال دانش تاریخی تا نگارش برای مخاطبان دانشگاهی و عمومی و اهمیت ارتباط مؤثر با خوانندگان۷- اصول، مسئولیت‌ها و حقوق حرفه‌اینویسنده به اخلاق حرفه‌ای مورخان می‌پردازد؛ اموری مانند صداقت علمی، مسئولیت در برابر شواهد، حقوق حرفه‌ای، آزادی پژوهش و تعهدات اخلاقی در قبال جامعه علمی و عمومی.۸- خود بودن به‌مثابه یک مورخفصل پایانی بر هویت فردی مورخ تأکید دارد. نویسنده خواننده را تشویق می‌کند که مسیر حرفه‌ای خود را بر اساس استعداد، علایق و ارزش‌های شخصی شکل دهد و صرفاً از الگوهای سنتی دانشگاهی پیروی نکند.در اینجا خلاصه فصول کتاب را بخوانید.@Dirooz_history#مورخ#معرفی_کتاب

✅ آشنايي بیشتر با برج آزادی تهران ( برج شهیاد)🌍 زیر برج آزادی چه موزه هایی هست؟🌍 این برج سمبولیک ، در سال 1349 شمسی با طراحی زنده یاد حسین امانت و مدیریت مهندس محمد پورفتحی ساخته شده است@tarbd📚📚📚📚📚"تاریخ تنها مزرعه ای است که در آن هیچ دانه سالمی از بین نمی رود"telegram.me/tarbd

🌲🌲🌲سحر، کرشمهٔ صبحم بشارتی خوش داد که کس همیشه گرفتار غم نخواهد ماند. پگاه تون به طعم عشق و تنور دلتون همیشه گرم و روشن باد.#پگاه_اندیشه@tarbd📚📚📚📚📚"تاریخ تنها مزرعه ای است که در آن هیچ دانه سالمی از بین نمی رود"telegram.me/tarbd

SoundscapesofEranshahr.wav✅اگر می‌توانستیم یک شهر ساسانی را بشنویم، چه می‌شنیدیم؟صدای بازار، حیوانات، پیشه‌وران، بندر و مردمانی که قرن‌هاست خاموش شده‌اند؛ آیا می‌توان این صداهای ازدست‌رفته را بر اساس شواهد تاریخی دوباره بازسازی کرد؟✍ تحریریۀ تاریخ دیروز📃 مقالۀ «چشم‌اندازهای صوتی ایرانشهر» نوشتۀ دومیزیانا روسی، منتشرشده در سال ۲۰۲۶ در مجلۀ العصور الوسطی، به همین پرسش می‌پردازد و تلاش می‌کند محیط صوتی شهر ساسانی ریواردشیر را بازسازی کند.◽️مسئلۀ اصلی این است که صدا برخلاف بناها، اشیا و متون، معمولاً از گذشته باقی نمی‌ماند. منابع تاریخی ممکن است از بازار، بندر، کارگاه یا زندگی شهری سخن بگویند، اما کمتر می‌توان فهمید این فضاها چگونه شنیده می‌شده‌اند. نویسنده برای پر کردن این خلأ، داده‌های مربوط به صدا را از منابع تاریخی استخراج کرده و آنها را با شواهد باستان‌شناختی، محیطی و اطلاعات مربوط به جغرافیا و زندگی شهری ترکیب کرده است.🗒روند کار را می‌توان در سه مرحله خلاصه کرد: - ابتدا شناسایی صداها؛ یعنی بررسی اینکه بر اساس شواهد، چه صداهایی احتمالاً در شهر وجود داشته‌اند.- سپس تهیه نمونه‌های صوتی از کتابخانه‌های افکت و بازسازی یا ضبط برخی صداها.- در مرحله سوم، فایل‌ها در نرم‌افزار Pro Tools کنار هم قرار گرفته‌اند و با تنظیم بلندی، جایگاه چپ و راست، پژواک و انعکاس، تلاش شده فضایی شبیه یک محیط واقعی ساخته شود. نتیجه، یک مدل صوتی از زندگی روزمره در ریواردشیر است، نه ادعای بازتولید دقیق صدای واقعی آن شهر.همین نکته، اهمیت روش‌شناختی مقاله را نشان می‌دهد. این پژوهشگر فقط نمی‌پرسد «در گذشته چه اتفاقی افتاده است؟»، بلکه می‌پرسد «مردم گذشته چه چیزی را تجربه می‌کردند و چه می‌شنیدند؟». چنین پرسشی توجه را به گروه‌ها و فعالیت‌هایی نیز جلب می‌کند که در منابع مکتوب کمتر دیده می‌شوند؛ از مردم عادی و کارگران گرفته تا زنان، کودکان، حیوانات و فعالیت‌های روزمره شهری.◽️مهم‌ترین دستاورد مقاله، خود فایل صوتی نیست؛ بلکه تبدیل خلأ منابع به پرسش پژوهشی است. وقتی پژوهشگر می‌خواهد صدای یک شهر را بازسازی کند، ناچار می‌شود درباره گروه‌ها و فعالیت‌هایی تحقیق کند که در منابع کمتر دیده می‌شوند. از این نظر، چشم‌انداز صوتی می‌تواند حضور گروه‌هایی مانند زنان، کودکان، کارگران و مردم عادی را در روایت تاریخی آشکارتر کند. این روش همچنین مفهوم «منبع تاریخی» را گسترده‌تر می‌کند. داده‌های محیطی، جانورشناختی، معماری، جغرافیایی و زبان‌شناختی می‌توانند در کنار متون تاریخی قرار بگیرند. در نتیجه، تاریخ فقط بازسازی رویدادها نیست؛ بلکه می‌تواند به مطالعه تجربه زیسته انسان‌ها در گذشته نیز بپردازد.در عین حال، این روش محدودیت مهمی دارد: صداهای بازسازی‌شده سند تاریخی نیستند. هرجا داده مستقیم وجود ندارد، پژوهشگر ناچار به استنباط و فرضیه‌پردازی است. بنابراین ارزش کار نه در اینکه بگوید «این دقیقاً صدای ریواردشیر بوده»، بلکه در این است که نشان دهد بر اساس شواهد موجود، چه محیط صوتی‌ای می‌توانسته وجود داشته باشد و کدام بخش‌های این بازسازی قطعی، محتمل یا فرضی‌اند.◽️این رویکرد در امتداد پژوهش‌های گسترده‌تری درباره صدا و تجربه حسی گذشته قرار می‌گیرد؛ از جمله کارهای کایسا لوند و روپرت تیل. در سال‌های اخیر نیز کتاب «کاوش در صداها و مکان‌های باستانی» و «مجله باستان‌شناسی موسیقی» به گسترش این حوزه کمک کرده‌اند. ◽️اهمیت این روش برای تاریخ‌پژوهی در نهایت به خود فایل صوتی محدود نمی‌شود. این رویکرد می‌تواند دامنه منابع و پرسش‌های تاریخی را گسترش دهد و تاریخ را از بازسازی صرفِ رویدادها به مطالعه تجربه زیسته انسان‌ها نزدیک‌تر کند. اگر بتوان گذشته را از طریق صدا مطالعه کرد، می‌توان پرسش‌های مشابهی را درباره بو، مزه، لمس، نور و دیگر جنبه‌های زندگی حسی انسان‌های گذشته نیز مطرح کرد.📎فایل صوتی بازسازی‌شده‌ای که خود مقاله به‌عنوان ضمیمه ارائه کرده، در پیام قبلی همین پست قرار داده شده است.‎ می‌توانید آن را بشنوید و نمونه‌ای از چشم‌انداز صوتی بازسازی‌شده ریواردشیر را تجربه کنید.‎@Dirooz_history#تاریخ_ایران #تاریخ_صوتی #چشم‌انداز_صوتی #باستان‌شناسی_صدا #تاریخ_دیجیتال #علوم_انسانی_دیجیتال@tarbd📚📚📚📚📚"تاریخ تنها مزرعه ای است که در آن هیچ دانه سالمی از بین نمی رود"telegram.me/tarbd