تلویزیون داشت فیلمی علمیتخیلی نشان میداد که پورتالی برای سفر در زمان ایجاد کرده بودند و در گیرود…
انتشار: 2026/08/04 09:09 UTCدریافت: 2026/08/06 22:32 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/06 22:32 UTC
تلویزیون داشت فیلمی علمیتخیلی نشان میداد که پورتالی برای سفر در زمان ایجاد کرده بودند و در گیرودار زمان عبور بودند که زنگ زدند و برایمان حلیم آوردند.بحث افتاد که هر کسی دوست دارد کجای زمان باشد. ما سه نفریم و هر کداممان یک انتخاب متفاوت داریم. بچه به آینده میرود، پدرش به گذشته و من همینجا میمانم. همین حال واقعی با همهی آنچه که از گذشته آوردهام و احتمالا به آینده خواهم برد.شاید تکرار بخشهایی گذشته دلپذیر باشد، اما آنبخشش که میدانی چه چیزهایی در انتظارت است و توان تغییرشان را نداری، نباید چندان هم دلخواه باشد.آینده هم یعنی از دست دادن چیزهایی که حالا دارم؛ کودکی بچه، جوانیام، دوستانم، خانوادهام.پس زنده باد حال با تمام رنجهایش. مرد توی فیلم هم با من هم عقیده بود. زد پورتال را نابود کرد تا انسانها از گندی که به زمین زده بودند فرار نکنند، بمانند و دوباره بسازندش؛ با همهی سختیها و ناممکنیهایش.حلیم را گرم کردم و گفتم من میمانم، نهار درست میکنم، شما بروید و برگردید و از گذشتگان بپرسید آخر چه کسی حلیم را با شکر میخورده؟!با عرض پوزش از علاقمندان حلیم با شکر!
تاریخچه بازدید مشاهدهشده
حدود 2 بازدید تازه در ساعت در این نمونهپستهای تلگرام — ترجمانک | فاطمه مدیحی بیدگلی
سعدی وقتی میخواد بگه تو نسخهای از من رو دیدی، که بقیه حتا نمیدونستند که وجود داره، وقتی میخواد بگه تو با همه برای من فرق داری: با تو برآمیختنم آرزوست وز همهکس وحشت و بیگانگی#ادبیاتدانی
به بختِ تیشهی فرهاد زادهام، که مراهمیشه کار به دلهای همچو سنگ افتدصامت اصفهانی
سیتیزن دل پاکتم من، برای شما نسل جدیده. من هنوز همونجام که شجریان از دیوان شمس میخونه، در دل و جان خانه کردی عاقبت.یادش بهخیر اون عتیقهی عزیز که وقتی ازش پرسیدم خوانندهی محبوبت کیه؟ جواب داد که من که سنتیکارم، شجریان،.... یهجوری حرفهاش رو حفظم، انگار قراره توی امتحان بیاد. شاید هم الان در محضر آزمون الهی باشم. :)
فراموشت کنم شاید، گره از مشکلم وا شهT.me/tarjomanak
سرشارم از دلشورههای قوری چینیبر صورتم چسباندهام گُلخند تزیینیدمنوشها از اضطراب من نمیکاهندآنقدر بد دیدم که بدبینم به خوشبینیدست و دلم میلرزد و کو آن که برداردبا دستمالش لکهها را از دل سینیعصر است و کمکم میرسد از راه تنهاییمهمان هرروزه، نه گل دارد، نه شیرینیمیبوسدم، هرچند میدانم که میپایداز لای در، همسایهی دلتنگ پایینیتنهاییام مردیست شاید سیچهلساله(کاری ندارد غم به این ارقام تخمینی)عطرِ خوشِ آوازِ او در خانه میپیچدزیر صدایش تکنوازیهای لاچینیدر آشپزخانه، پذیرایی، اتاق خوابهمپای من بودهست در یک سیر تکوینیهرشب برایم حافظانه شعر میخواندبا تکیه روی نسخهی علامه قزوینی*هرصبح دل کندن از آن تنهایی معصومهرصبح گیجی در تجمعهای ماشینیتا عصر با سرگیجه سگدو میزنم در خودراحت نخواهم شد از این دوهای تمرینیعصر است، پس کی میرسد از راه تنهایی؟آرامشم را پس بده، دنیای نفرینی!کبری موسوی قهفرخیاولین باری که با این شعر روبهرو شدم، گمان کردم که شعری از سید مهدی موسوی است. یادآور سبک او در برخی اشعار بود.
I’m hooked on چطور مستقل فکر کنیم؟ تفکر انتقادی و هنر پرسشگری (۶۴) on Castbox. Check out this episode! castbox.fm/vd/868713542%D8%A7%DB%8C%D9%86 پادکست امروز از بهاره به سمانه رسیده و از سمانه به من و از من به شما. بهقول جهان با من برقص، این قرض توئه به نفر بعدی. اگر بودی، فقط به تو میرسید. پس ببین که نبودت، چقدر برکت داره. :)دلم میخواست دربارهی این موضوع با هم حرف بزنیم و سرشار بشیم. T.me/tarjomanak