سمفونی مردگان: به یاد زندگی ماجرا را از کجا شروع کنم؟ از اینکه بیش از پانزده سال است فایل پیدیاف…
انتشار: 2026/08/15 17:17 UTCدریافت: 2026/08/17 17:09 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/17 17:09 UTC
سمفونی مردگان: به یاد زندگی ماجرا را از کجا شروع کنم؟ از اینکه بیش از پانزده سال است فایل پیدیاف کتاب سمفونی مردگان را بین فایلها دارم و نخواندهام. من هنوز هم آدم بوی خوش ورق و صدای صفحاتم. البته یادم هست که دوستم میگفت اگر کتابخوان بخرم، دیگر کتاب کاغذی نخواهم خواست. فعلاً که فکر خریدش هم نیستم با این اوضاع. بعد از آن، سال ۹۳ سر کلاس دکتر فرحزاد حرف از عباس معروفی شد و استادمان گفت سمفونی مردگان براساس جریان سیال ذهن نوشته شده است. این عبارت در آن سال، آنقدر برایم غریب بود که با خودم گفتم حالاحالا ها نخواهم رفت سراغش. سال ۹۳ با اینکه اولین مواجههام با تهران نبود، اما اولین حضورم در محیط آکادمیک در تهران بود و تازهتازه داشتم میفهمیدم که چقدر دهاتیام. :) زمان گذشت و رسیدم به بهار، به تو. یادم نیست چطور شد که حرف افتاد به عباس معروفی یا سمفونی مردگان. درست یادم نیست که چه میگفتی حتا. مست از این بودم که با شور و شوق ویژهی خودت داری حرف میزنی. گفتم که از اینکه هنوز سمفونی مردگان را نخواندهام، احساس شرمندگی میکنم.واکنشت شاید خیلی معمولی بود، اما من ذوق کردم. احتمالاً چون واکنش تو بود و من، من بودم. گفتی که شرمندگی چرا؟ خیلیها هنوز سمفونی مردگان را نخواندهاند.چند روز بعد با فاطمهی شاعر حرف زدم و سراغ شعر تازه گرفتم. آن روزهای سیاه قطعی اینترنت برای ما فقیرفقرا بود. در نتیجه فاطمهی شاعر نمیتوانست شعرهای جدیدش را در کانال تلگرام منتشر کند. من هم نظرکرده بودهام که باهاش دوستم. تو هم نظرکرده بودی که با من دوست شده بودی. توی شعر جدیدش آمده بود: او عاشق زنان رمانهای خارجی من آیدای سمفونی مردگان ولی اسم آیهان و اورهان را همهجا دیده بودم این سالها. حتا استادمان هم در آن سالها اشاره نکرد که آن دو برادر، خواهری دارند به نام آیدا. هنوز هم سمفونی مردگان را نخواندهام ها، اما میدانم که آیدای سمفونی مردگان غریب است و در بند رنجهای تحمیلی خانواده. آن روز هم گفتی که دختر کافهچی که در دقایق آخر دیده بودیاش داشته سمفونی مردگان را میخوانده و به او گفتهای که دیگر تا مدتها نخواهد توانست رمان دیگری بخواند. گفتم که خیلی هم درونگرا نیستی پس. پرسیدی که چرا؟ گفتم که با دختر کافهچی حرف زدهای راحت. منِ برونگرا هم بودم همین کار را میکردم. خندیدی. بعدها فهمیدم که برونگرا نبودهای، اما چون سمفونی مردگان از آن علایقی است که سرشارت میکند، تو را به حرف آورده.چند روز بعد که احساس میکردم چیزی از تو به یادگار میخواهم، ازت خواستم که برایم سمفونی مردگان بخری. چند شب پیش که رفتم کتابفروشی، اول از همه یک جلد سمفونی مردگان برداشتم. شاید میخواستم در ذهنم آخرین دریچهی امید را ببندم. پذیرش این که تو که نیستی و دیگر کسی نخواهد بود که بشود ازش خواست سمفونی مردگان به من هدیه بدهد.«تو که نیستی خیال کن که دیگه هیشکی باهام نیست» بهقول نفس حق هایده.هنوز هم نرفتهام سراغش. نمیدانم چرا. میترسم دست بگیرم و دیگر تا مدتها دلم نخواهد هیچی بخوانم. شاید هم میخواهم دیرتر خوش به حالم شود و این خوشحالی مجسم را به تأخیر بیندازم. نمیدانم تا کی. امروز اینستاگرام یک ویدئو نشانم داد که عباس معروفی در آن حرف میزد. میگفت وقتی سمفونی مردگان را نوشته، استادی، که نفهمیدم کی بود، به او گفته است که برو یک گوشه قایم شو و دیگر ننویس که میترسم کار را خراب کنی و آقای نویسنده، در جواب گفته که دارد سال بلوا را مینویسد و آن را از سمفونی مردگان دوستتر میدارد. گاهی که اینجا مینویسم، گمان میکنم دارم فقط با تو حرف میزنم. برای همین است که اعترافاتی به زبانم میآید که هیچکس جز تو نمیدانست. بله، قرار بوده که سمفونی مردگان، سال بلوا، توجه بیشتر به آثار عباس معروفی، یادگاری تو باشد. آدمیزاد از بازی سرنوشت خبر ندارد. بیا فکر کنیم میخوانی و با خودت میگویی: «کتاب قشنگیه. کاش من برات خریده بودم.»#کتاب
پستهای تلگرام — ترجمانک | فاطمه مدیحی بیدگلی
تمام شهر به تو با نگاه میخندندکه توی خودکشیات ناموفقی حتی...
ای تکیهگاه و پناهغمگینترین لحظههای کنون بینگاهتتهی مانده از نور instagram.com/reel/DcDOMKoso4R/?igsh=NDI3… اخوان ثالث با صدای فروغ
نه توانگران ببخشند فقیر ناتوان را؟ نظری کن ای توانگر! که به دیدنت فقیرم مگه اینطور نیست که آدمهایی که وضع مالیشون خوبه، به فقیران ناتوان کمک میکنند؟ پس حالا نوبت منه. من اون نیازمندم که کمک لازم داره. کمک مالی؟ نه عزیزم! پولهات رو بذار جلوی آینه دوبرابر بشه. کی پول خواست؟ من اونقدر ندیدهمت که فقیر شدهم. من فقیر ندیدنت هستم. دلتنگ دیدارت. یه جایی هم خوندم، که اگه اشتباه نکنم کافکا نوشته بود که به بچههای فقیر توی خیابون کمک میکنی؟ به من هم کمک کن! به دیدارم بیا. تو به بچههای فقیر توی خیابون کمک میکنی؟ تو اصلاً جز خودت به کسی دیگه هم فکر میکنی؟#ادبیاتدانی
امروز یک نفر از دوستی نوشته بود. یکی از دوستان سابقم که طریق دوستیاش را زیسته بودم. کسی که دوستی را بهحدی ادامه داد که دیدم یک دوست، تا چه اندازه میتواند پست و پلشت باشد. حالا ماجرا از چه قرار بود؟ دلش خواسته بود با یکی دوست شود و از فکر مرگ نجاتش بدهد. با کی؟بله، با یکی از دوستانم که او اصلاً نمیشناخت و من به او معرفی کرده بودم. یک چیزی میگویم و یک چیزی میشنوید. کاش میتوانستم به دوستم بگویم که فلانی چه دوست خوبی است! اصلاً آب دستش است، باید بگذارد زمین، برود دوستی با فلانی را قبول کند و برگردد. گفته بودم که از دوستی تا پستی با این آدم معاشرت کرده بودم قبلاً. با این حال، زندگی از چیزهایی که نشانم میدهد، خندهاش نمیگیرد آیا؟ زندگی را نمیدانم؛ اما من، میخندم و میگذرم. بهقول شاعر: عشق آموخت مرا شکل دگر خندیدن. #ناگهاننوشت
واقعاً برام سؤاله، چطوری میتونید به کسی که بیش از ده سال پیش صرفاً توی یه گروه تلگرامی باهاش همگروهی بودید و هیچ شناختی از هم ندارید، هیچ ارتباطی با هم نداشتید و حتا چتهای تلگرامی این سالها رو هم پاک کرده بودید، پیام بدید و بعد از یه احوالپرسی ساده، ناگهان ازش بخواهید که شما رو به موقعیتهای شغلی معرفی کنه؟ این موضوع رو تعریف کردم، چرا که خودم با هزار خجالت از دوست و همکار و آشنا و کسانی که سالهاست باهاشون در ارتباطم، چنین درخواستی میکنم و با این حال، همهش حسم اینه که کلاً فراموش شدهم. بعد که میگم من اگر جایی سراغ داشته باشم، فعلاً معرفی خودم برام در اولویت قرار داره، برمیگردید میگید تو که خیلی پرکار بودی! توی ایران زندگی نمیکنید؟ اینقدر از فضای کار دور افتادید؟ نمیدونم چی بگم. لطف کنید در این صورت به من پیام ندید. من خودم با یه رشتهی نازک، با هزار زور و زحمت، خودم رو به این زندگی متصل نگه داشته بودم که همون هم برید. ممنونم که درک میکنید. گذشته از این، از وقتی که ترجمانک دایر شده، اگر در جریان آگهی همکاری قرار گرفتهم که مناسب عموم بوده، اینجا منتشر کردهم. هر چند که واقعاً کم پیش اومده که اگر موقعیت خوب و درستی بوده، تشکری کرده باشید، اما در یکی دو موردی که با مشکل مواجه شدید، سراغم اومدید و اطلاع دادید که از لطف شماست. هر چند که حتا موردی بود که خودم و چند مترجم دیگر رو به ناشری معرفی کردم، همهی آثار چاپ شد یا حقالزحمه دریافت شد، الا کتاب خودم! خلاصه که غبطه میخورم به اعتمادبهنفس ملت و صراحتاً متنفرم از اینکه وقتی فکر میکنند شاید کمکی از دستم برمیآد، سلام پرطمع و صمیمانه میفرستند.میدونم که لحن خشمگین این پیام یادتون میمونه، اما محبت و مهربونی و مدارایی که روا داشتم رو نه. اما بلد نیستم نقش بازی کنم.
دوستی با آدمی که با هم علایق مشترک زیادی دارید، فقط تا وقتی جذابه که اون آدم کنار شما باشه، نه از نظر جغرافیایی الزاماً، دلی حتا. از روزی که رفت، در فکر انجام یا در حین انجام تقریباً تمام علایقتون، که اتفاقاً از علایق اون آدم ازدسترفته هم بوده، یادش میافتید و زیر لب میگید که اگه فلانی بود، با هم انجام میدادیم. اما حالا ببین، ما کجاییم در این بحر تفکر، تو کجایی. باید چه کرد؟ بپذیرید که نیست و انجامش بدید. تنهایی یا با یه دوست دیگه.قبل از اون آدم هم شما علایقتون رو پیگیری میکردید، بعد از او هم پیگیر باشید. این وسط چی از دست میره؟ اون آدم و خاطرات مشترکی که ساخته نشد. مهم نیست. مهم اینه که شما پیگیر علایقتون باشید، حتا با سختی و بهتنهایی.در نهایت، در این بازار اگر سودیست، با شماست و اگر ضرری، متوجه اون دوست رفته، حتا اگر خودش متوجه نباشه. چرا که زندگی معاملهست. این از اون مطالب بود که با خودم میگم شاید نباید اینجا منتشر میکردم، اما حتا انتشار چنین مطالبی هم معمولاً برای من چنان برکت داره که اثراتش، بعدها باعث میشه که به خودم بگم چه کار خوبی کردم.اگر تجربهی مشابه با متفاوتی در این زمینه داشتید، خوشحال میشم بنویسید.#ناگهاننوشت